สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 335 ลุย!

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 335 ลุย!

หลังจากได้รับข่าวสารที่เป็นประโยชน์มาจากหลี่เจี้ยนเต้า คืนนั้นหลินสู่กวงก็กลับเข้าห้องแล้วเริ่มฝึกฝน

ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ท่าเรือของเมืองหงเหลียนก็กลับมาคึกคักเหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ผู้เข้าแข่งขันจากการแข่งขันร้อยสถาบันนับพันคนทยอยขึ้นเรือข้ามฟากของตนเอง

“หลินสู่กวง หลี่เจี้ยนเต้า พวกนายรอฉันก่อน!”

ขณะที่กำลังขึ้นเรือ พวกของม่ออู่ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากบนฝั่ง จึงหันไปมอง

ชายคนหนึ่งที่ทั้งร่างพันไปด้วยผ้าพันแผลสีขาวดูเหมือนไม่อยากให้ใครมาพยุง เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ก็ถูกกดกลับลงไปบนรถเข็น

“เขาเป็นใครน่ะ” พวกของม่ออู่มองหน้ากันไปมา

“ไม่รู้จัก”

“คงจะเป็นผู้เข้าสอบสติแตกคนไหนอีกแล้วล่ะมั้ง เมื่อคืนคนที่หอฉันตกรอบสอง พอตื่นมากลับบอกว่าตัวเองได้แชมป์ แถมยังถามฉันอีกว่าว่านเจี้ยนกุยจากซีโจวนั่นถูกเขาส่งเข้าโรงพยาบาลไปแล้วหรือยัง…”

“ให้ตายสิ นี่มันอินบทบาทเป็นหลินสู่กวงไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

“จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังลืมไม่ลงเลย ที่หลินสู่กวงมองว่านเจี้ยนกุยด้วยสายตาเรียบเฉยแล้วพูดว่า ‘นายอ่อนแอแค่นี้เองเหรอ’ ประโยคนั้นมันสุดยอดจริง ๆ… โชคดีที่ว่านเจี้ยนกุยไม่ได้อยู่ที่นี่”

“ตอนแรกนึกว่าว่านเจี้ยนกุยจะเก่งมาก ไม่คิดเลยว่าเขาจะทนอยู่ต่อหน้าหลินสู่กวงไม่ถึงห้านาที อ่อนแอเกินไปแล้ว…”

เสียงพูดคุยซุบซิบของคนหลายคนค่อย ๆ ห่างออกไป โดยไม่รู้เลยว่าชายผ้าพันแผลที่เมื่อครู่ยังคงดิ้นรนอย่างรุนแรงได้แข็งทื่ออยู่บนรถเข็นไปแล้วโดยสิ้นเชิง ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอย แสดงท่าทีสงสัยในตัวเองหลังจากได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก

เมื่อขึ้นเรือ ทั้งหลินสู่กวงและหลี่เจี้ยนเต้าต่างก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องของว่านเจี้ยนกุย

“วู้ด—วู้ด—วู้ด—”

เสียงคำรามราวกับสัตว์ยักษ์ดังขึ้น คลื่นที่ถาโถมซัดสาดเข้าใส่เรือลำมหึมาจนเกิดเป็นคลื่นยักษ์ซัดไปสองข้างทาง เรือลำใหญ่หลายสิบลำออกเดินทางพร้อมกันไปยังทุกทิศทาง

“จบแล้ว”

“ในที่สุดก็จบลงเสียที…”

เมื่อหันกลับไปมองเมืองหงเหลียนที่ห่างออกไป ในใจของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์มากมาย

การแข่งขันร้อยสถาบันเป็นที่นิยมของผู้ชมมาโดยตลอด ผู้เข้าแข่งขันที่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานของแต่ละสถาบัน

เพียงแต่เพราะสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์และทรัพยากรของแต่ละสถาบัน ทำให้อัจฉริยะฟ้าประทานแต่ละคนย่อมต้องมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว…

การแข่งขันในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เรียกได้ว่าสร้างความประทับใจให้ทุกคนอย่างลึกซึ้ง

แต่ไม่ว่าคนเหล่านี้จะทึ่งเพียงใด ก็ไม่อาจเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงคนคนหนึ่งได้เลย นั่นคือหลินสู่กวง!

ราชันสามมงกุฎที่ไม่เคยปรากฏตัวมานานหลายปีได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง นี่เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจเพียงใด

และพวกเขาก็โชคดีที่ได้เป็นประจักษ์พยาน กลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เช่นกัน ในใจของหลายคนก็ยังคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

เซี่ยงไฮ้

หลังจากที่เหยียนข่ายแจ้งผลการแข่งขันร้อยสถาบันให้ฉีหลินทราบ ท่านฉีผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงวิถียุทธ์ก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

“เจ้าเด็กนี่ เก่งจริง ๆ”

เขาเงยหน้าขึ้นถาม “จะกลับมาเมื่อไหร่”

เหยียนข่ายก็ยิ้มแล้วพูดว่า “กัปตันเรือทางนั้นส่งสัญญาณมาที่ท่าเรือเมื่อสิบนาทีที่แล้ว อีกแปดชั่วโมงจะมาถึงครับ”

ฉีหลินลุกขึ้นยืน “ดี แจ้งข่าวนี้ให้อธิการบดีทราบด้วย ครั้งนี้หลินสู่กวงทำให้ฉันได้หน้าครั้งใหญ่เลย”

…

ณ น่านน้ำแห่งหนึ่ง

“พลังของนาย… เพิ่มขึ้นอีกแล้วเหรอ” ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้าเรือ หลี่เจี้ยนเต้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ จึงมองไปยังหลินสู่กวงอย่างลังเลเล็กน้อย

หลินสู่กวงพยักหน้าส่ง ๆ

หลี่เจี้ยนเต้า “…”

เขาที่ปกติถูกเรียกว่าอัจฉริยะหาตัวจับยาก กลับมารู้สึกถึงความสิ้นหวังในชีวิตอีกครั้ง

“อสูรร้าย คงจะเป็นแบบนี้สินะ…” หลี่เจี้ยนเต้าถอนหายใจ ยอมรับจากใจจริง

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงมองไปยังหลินสู่กวงด้วยสายตาที่แปลกประหลาดและลังเล

เขานึกถึงตอนนั้นที่ถ้ำมังกรซุ่ม มีสมบัติวิเศษจุติลงมา จากนั้นก็มีหมอกพิษปราณซากศพแผ่กระจายออกมา เพียงแต่รอจนเขาไปถึงถึงได้พบว่า มีคนมาถึงก่อนแล้ว

คนคนนั้น จะเป็นหลินสู่กวงหรือเปล่า

“มีธุระอะไรเหรอ” หลินสู่กวงไม่ได้มีความสามารถในการอ่านใจ จะไปรู้ได้อย่างไรว่าในใจของหลี่เจี้ยนเต้าคิดอะไรอยู่ เขารู้สึกดีกับอีกฝ่าย จึงเอ่ยปากถาม

หลี่เจี้ยนเต้าเพิ่งจะเตรียมจะเอ่ยปาก

“ซู่—ครืนนน!”

ชั่วโมงที่สามของการเดินทางบนทะเลของเรือข้ามฟาก สายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ ก็ผ่าลงมากลางท้องฟ้า ฟาดลงบนผิวน้ำโดยตรง ในพริบตาประกายอัสนีก็แผ่กระจายออกไป ระเบิดจนเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

“ทุกคนกลับเข้าห้องโดยสาร! เร็วเข้า!” เสียงตะโกนดังมาจากบนดาดฟ้าเรือ

หลินสู่กวงและหลี่เจี้ยนเต้าสบตากัน

“ไป”

เพียงแต่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ครืนนน!

ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย ทั่วทั้งท้องฟ้า อัสนีบาตปั่นป่วน ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน

แทบจะในทันที ทั่วทั้งท้องฟ้าก็มืดลง

พายุฝนอันหนักหน่วงโหมกระหน่ำลงมา ราวกับทะเลผืนหนึ่งที่เทลงมาจากขอบฟ้า

หลินสู่กวงและหลี่เจี้ยนเต้าหันกลับเข้าไปในห้องโดยสาร เรือข้ามฟากโคลงเคลงอย่างบ้าคลั่งภายใต้คลื่นยักษ์

ข้างหูมีเสียงลมพายุฝนกระหน่ำบนเรือดังขึ้น เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วสั่นสะเทือนดาดฟ้าเรือจนเกิดเสียงดังปัง ๆ ๆ

ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เรือยักษ์ทั้งสิบลำนี้ก็ได้กลายเป็นเรือลำน้อยที่ไร้ที่พึ่งท่ามกลางสายฟ้าฟาดแล้ว

“พายุมาแล้ว”

“มีบางอย่างผิดปกติ…” หลินสู่กวงขมวดคิ้วเล็กน้อย การปลุกพลังครั้งที่สองของเขาก็เกี่ยวข้องกับอัสนีบาต

ยิ่งไปกว่านั้นพลังจิตวิญญาณของเขาก็เหนือกว่าคนทั่วไปมากนัก จึงสัมผัสได้ถึงพลังอันแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากอาณาเขตอัสนีนี้ได้ในทันที

นี่เป็นการควบคุมโดยฝีมือมนุษย์!

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ตกก็คือ บนเรือยักษ์ทั้งสิบลำนี้นอกจากผู้เข้าสอบแล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย ไม่มีของมีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย…

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

เมฆดำม้วนตัว อสรพิษอัสนีอาละวาด ราวกับหม้อที่ระเบิดออก มีบางอย่างราวกับกำลังก่อตัวอยู่หลังเมฆดำนั้น แสงสีแดงเลือดที่เหลืออยู่ส่องผ่านเมฆหนาทึบออกมา

ราวกับดวงตาของมารอสูรที่น่าสะพรึงกลัวดวงหนึ่งกำลังค่อย ๆ ลืมขึ้น

“นั่นมันอะไรน่ะ”

หลี่เจี้ยนเต้ามองตามสายตาของหลินสู่กวงไป

“ตึก ตึก ตึก ตึก…” ในตอนนั้นเอง เหล่าทหารที่ประจำการอยู่บนเรือก็ได้ติดอาวุธครบมือแล้วเดินผ่านทางเดินไป

“เป็นอสูรทะเล!”

“มีราชันอสูรลงมืออยู่ในเงามืด… รีบแจ้งคนที่ท่าเรือ เมืองหงเหลียนแล้วก็เซี่ยงไฮ้ แจ้งเร็วเข้า…”

เสียงสบถที่ขาด ๆ หาย ๆ ดังมา

ในใจของหลี่เจี้ยนเต้าพลันหนักอึ้ง เขามองไปยังหลินสู่กวง “ราชันอสูร เทียบเท่ากับมหายอดปรมาจารย์ อย่างน้อยก็สิบเอ็ดชั้นฟ้า…”

“ลุย!”

หลินสู่กวงทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ แล้วหันหลังพุ่งไปยังห้องควบคุมเรือ

หลี่เจี้ยนเต้าชะงักไปเล็กน้อย

“เขาหมายความว่า… ลุยกับราชันอสูรเหรอ”

เขาลองเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไล่ตามไป

“พวกนายรีบกลับไป!” กัปตันเรือไม่ได้คิดอะไรมาก รีบตะคอกให้ทั้งสองคนกลับไป

หลินสู่กวงขี้เกียจจะพูดไร้สาระ “ผมเป็นคนของสำนักจัดการพิเศษแห่งต้าเซี่ย ตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ต้องการให้ผมทำอะไรบ้าง”

“สำนักจัดการพิเศษเหรอ แต่ว่า…” กัปตันเรือชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกประหลาดใจกับอายุของหลินสู่กวง

หลี่เจี้ยนเต้าตามมาจากข้างนอก พอได้ยินหลินสู่กวงแนะนำตัวเองก็อดที่จะชะงักไปไม่ได้

สำนักจัดการพิเศษเหรอ

หลินสู่กวงมาจากสำนักจัดการพิเศษอย่างนั้นเหรอ…

ไม่น่าแปลกใจที่ลงมือได้เด็ดขาดขนาดนี้

ข้อสงสัยเล็ก ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในใจก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็คลี่คลายลง และก็ทำให้เขารู้สึกเคารพหลินสู่กวงขึ้นมาทันที

สำนักจัดการพิเศษทำอะไรเขารู้ดีที่สุด นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน นั่นคือเบื้องหลังของหลินสู่กวง

“ตอนนี้สถานการณ์คับขัน อย่ามาพูดไร้สาระกับเรื่องแบบนี้อีกเลย ต้องการให้ทำอะไร คุณรีบพูดมา” หลินสู่กวงเร่งเร้า

กัปตันเรืออ้าปาก กลืนน้ำลายครั้งหนึ่ง “เป็นอสูรทะเล…”

ในตอนนั้นเอง

ตึง ตึง ตึง—

ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังกระแทกเรือข้ามฟากอย่างแรง

“ตูม!”

ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังขึ้น เรือข้ามฟากทั้งลำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง…