สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 220

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 220

พลังของหลินสู่กวงดึงดูดการคาดเดาจากขุมอำนาจมากมาย คืนเดียวก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่สร้างทฤษฎีสมคบคิดขึ้นมาในหัว

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนคิดว่าเรื่องราวสงบลงแล้ว กำลังเตรียมที่จะรวมตัวกันอย่างลับ ๆ เพื่อพูดคุยหัวเราะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน

ใครจะไปคิดว่าหลินสู่กวงจะถือดาบไปหาถึงที่ทีละตระกูล เขาไม่สนใจพวกที่ชื่อเสียงไม่ดัง เลือกแต่ตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวยโดยเฉพาะ

ทุกคนตกใจและโกรธ “หัวหน้าหน่วยหลิน พวกเราไม่ได้หาเรื่องคุณใช่ไหม”

หลินสู่กวงฟันดาบไปครั้งหนึ่งแล้วพูดเรียบ ๆ “วันนี้ไม่มีหัวหน้าหน่วยหลิน ฉันมาเยี่ยมในฐานะส่วนตัว ได้ยินว่าพวกคุณไม่ยอมรับในตัวฉัน ก็เข้ามาพร้อมกันเลย”

“หลินสู่กวง คุณต้องการอะไรถึงจะยอมปล่อยพวกเราไป”

“ไม่มีใครรับดาบของฉันได้แม้แต่ครั้งเดียว พวกคุณเอาความกล้าที่ไหนมาลอบกัดฉันข้างหลัง เลิกพูดไร้สาระ เอาเงินมาซื้อชีวิตซะ”

เรื่องที่เขาถูกผู้ฝึกยุทธ์มารลอบทำร้ายจนตบะตกฮวบ หากไม่มีผู้บงการเบื้องหลังคอยโหมกระพืออยู่ จะทำให้คนมากมายรู้เรื่องภายในเวลาไม่กี่วันได้อย่างไร

ในสายตาคนนอก หลินสู่กวงก็แค่คนที่อาศัยพลังของตัวเองทำตามอำเภอใจ

แต่ในความเป็นจริง ขุมอำนาจเหล่านั้นที่เขาไปหาถึงที่ต่างก็รู้ดีแก่ใจ ทำได้เพียงกัดฟันกลืนเลือด

พวกเขาคิดว่าหลินสู่กวงไม่มีซือเชียนจวินเป็นที่พึ่งแล้ว จึงร่วมมือกันสร้างกระแสโจมตี ตอนนี้เจ้าตัวมาถึงที่แล้ว แต่กลับไม่มีใครหยุดเขาได้ และไม่กล้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่

เดิมทีก็เป็นพวกเขาที่วางแผนเล่นงานก่อน ยิ่งไปกว่านั้นคนที่พวกเขาเล่นงานยังเป็นถึงหัวหน้าหน่วยที่เก้าของสำนักจัดการพิเศษ

ถ้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ สิ่งแรกที่ซือเชียนจวินจะทำหลังจากเดินทางกลับมาไกลก็คือการมาเด็ดหัวพวกเขาอย่างแน่นอน

ยิ่งหลินสู่กวงไปเยือนตระกูลใหญ่มากขึ้นเท่าไหร่

[พระสูตรจิตกายาเทพมิแตกดับเก้าวัฏ] ก็ยิ่งได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน ช่องสุดท้ายของหน้าต่างสถานะก็รีเฟรชอย่างต่อเนื่อง [กำลังวิเคราะห์ 37%]…

[กำลังวิเคราะห์ 47%]…

[กำลังวิเคราะห์ 58%]…

[กำลังวิเคราะห์ 66%]…

[กำลังวิเคราะห์ 75%]…

สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ระดับ [กำลังวิเคราะห์ 88%]

หลินสู่กวงจึงทำได้เพียงหยุดมืออย่างหมดความสนใจ

เมืองหวยเฉิงเล็กเกินไปจริง ๆ ต่อให้มี ‘ความร่วมมือ’ จากตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวยมากมายขนาดนี้ เขาก็ยังไม่สามารถวิเคราะห์ [โซ่กลืนดวงจิต] ได้อย่างสมบูรณ์

ถ้าเปลี่ยนเป็นเซี่ยงไฮ้…

หลินสู่กวงถึงกับมีความคิดอยากจะถือดาบพุ่งไปยังเซี่ยงไฮ้

สุดท้ายเขาก็ระงับความคิดนั้นไว้ได้เพราะเสียงโทรศัพท์ที่เร่งเร้า

“เหล่าหลิน ว่ะฮะฮ่า ฉันมาแล้ว”

เสียงดังอันคุ้นเคยดังมาจากปลายสายอย่างตื่นเต้น

หลินสู่กวงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูการแจ้งเตือนสายเรียกเข้าอย่างประหลาดใจ แล้วพูดกับเมิ่งเสินโจวที่อยู่อีกฝั่งของสายอย่างแปลก ๆ “นายมาเมืองหวยเฉิงแล้วเหรอ”

“ใช่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ แค่ลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ของพ่อเฒ่าที่บ้านฉัน เขาคิดจะขังฉันไว้เหรอ ดูถูกฉันเกินไปแล้ว อย่าพูดเรื่องนี้เลย นายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา”

แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่ามุมปากของเมิ่งเสินโจวยกสูงแค่ไหน

หลินสู่กวงนวดขมับ

จอมป่วนโลกคนนี้มาถึงเมืองหวยเฉิง ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย…

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นั่งรถส่วนตัวที่สำนักจัดการพิเศษส่งมา “ไปสถานีรถไฟ”

แล้วพูดกับปลายสายว่า “นายรอฉันอยู่ที่สถานีรถไฟ อีกยี่สิบนาทีฉันจะไปถึง”

“โอเคเลย” เมิ่งเสินโจวหัวเราะหึ ๆ

บนรถ

หลินสู่กวงโทรหาซือเชียนจวิน ก็ไม่อยากให้เขาต้องกังวลเกินไป

แต่ครั้งนี้ก็ยังโทรไม่ติด

ตั้งแต่เมื่อวาน เขาก็โทรหาซือเชียนจวินไม่ติดเลย

เขาเคยบอกเรื่องนี้กับฉีหลินแล้ว ซือเชียนจวินขาดการติดต่อไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่โทรหาฉีหลินได้ไม่นาน

แต่ที่หลินสู่กวงคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อวานตอนที่ฉีหลินรู้เรื่องนี้กลับไม่ได้แสดงท่าทีเป็นห่วงเลย “เขาไม่เป็นอะไรหรอก พวกผู้อาวุโสวิถียุทธ์รุ่นเก่าชอบอยู่ในป่าลึกเขาไกล ติดต่อไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”

โทรศัพท์ยังคงโทรไม่ติด

หลินสู่กวงเก็บโทรศัพท์แล้วเริ่มหลับตาพักผ่อน

ยี่สิบนาทีต่อมา

สถานีรถไฟเมืองหวยเฉิง

‘หนุ่มสุดเฟี้ยว’ คนหนึ่งในชุดเสื้อแดงกางเกงเขียว สวมแว่นกันแดดและสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ยืนอยู่ที่หน้าสถานีรถไฟ รอบตัวเขามีหญิงชราอายุราวห้าสิบหกสิบปีหลายคนแต่งหน้าจัดจ้านรายล้อมอยู่ พวกนางแทบอยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มของเมิ่งเสินโจว

“หล่อจริง ๆ”

“โสดหรือเปล่า”

“เป็นคนต่างถิ่นเหรอ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวนี้การเดินทางสะดวก…”

เมิ่งเสินโจวฟังจนปวดหัว

ถ้าเป็นพวกคุณชายตระกูลใหญ่ที่กล้ามาพูดไม่หยุดอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้ ป่านนี้เขาคงฟันขวานลงไปแล้ว

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าคุณป้าที่ ‘กระตือรือร้น’ กลุ่มนี้ เขาทำได้เพียงเก๊กหน้าขรึม

“ผมขอเตือนพวกคุณนะ… พูดดี ๆ อย่ามือไม้ถึงเนื้อถึงตัว ผมดุมากนะ ต่อยหมัดเดียว… นี่ พวกคุณยังจะมาจับอีก”

รถเก๋งคันหนึ่งจอดลง

หลินสู่กวงเพิ่งจะลงจากรถ ก็ได้ยินเมิ่งเสินโจวตะโกนลั่น เขาเบียดฝูงชนแล้วพุ่งเข้ามา

“พ่อหนุ่ม แต่งงานหรือยัง”

“หล่อขนาดนี้ ให้ฉันแนะนำใครให้ไหม”

หลินสู่กวงมองไปที่เมิ่งเสินโจวด้วยสีหน้าแปลก ๆ

เกิดอะไรขึ้น

เมิ่งเสินโจวส่ายหน้า

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ในขณะที่สื่อสารกันทางสายตา ทั้งสองคนก็รีบวิ่งกลับไปที่รถโดยไม่ได้นัดหมาย

“ออกรถ ออกรถ เร็วเข้า”

เมิ่งเสินโจวขึ้นรถแล้วก็รีบเร่งทันที

โชคดีที่คนขับรถมาจากสำนักจัดการพิเศษ เขาตาไว มือไว เหยียบคันเร่งได้อย่างมั่นคงและรวดเร็ว

หลังจากสลัดเหล่าคุณป้าผู้กระตือรือร้นหลุดแล้ว เมิ่งเสินโจวก็หันไปมองใบหน้าที่ตกตะลึงของพวกนาง ในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วฉีกยิ้มกว้าง “โชคดีที่นายมาทันเวลา จริงสิ แล้วเหล่าฉู่ล่ะ”

“อยู่ที่สำนักงาน” หลินสู่กวงพูดส่ง ๆ “กินข้าวเย็นหรือยัง”

เมิ่งเสินโจวลูบท้องแล้วยิ้มอย่างซื่อ ๆ “พอพูดขึ้นมาก็หิวจริง ๆ ด้วย นายกินหรือยัง”

“งั้นก็ไปที่ร้านของฉันแล้วกัน”

หลินสู่กวงให้ลูกน้องขับรถไปที่ร้านค้าสกุลหลิน

เมิ่งเสินโจวมองชื่อร้านแล้วขยับเข้าไปกระซิบ “นี่ร้านของบ้านนายเหรอ”

หลินสู่กวงพยักหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากประตูแล้วโผเข้าสู่อ้อมแขนของเขา

แต่ยังไม่ทันจะได้ซึมซับความรู้สึกนั้น หลินสู่กวงก็ผลักน้องสาวออกไปอย่างรังเกียจ “ช่วงนี้กินอะไรเข้าไป ทำไมตัวหนักขนาดนี้”

เด็กสาวหน้าดำคล้ำในทันที

เธอเหยียบเท้าของหลินสู่กวง แต่เขาก็หลบได้อย่างง่ายดาย

เธอจึงกัดฟันกรอด “พี่นั่นแหละอ้วน”

“แค่ก ๆ ในเวลาแบบนี้ คนหล่ออย่างฉันก็ต้องออกโรงแล้ว…” เมิ่งเสินโจวถอดแว่นกันแดด อยากจะจับมือทำความรู้จักกับหลินเสี่ยวซีด้วยท่าทีสุขุม

แต่หลินสู่กวงกลับเป็นคนจับมือแทน ไม่สนใจสายตาที่ตกตะลึงของเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มว่า “จับมือกับฉันก็เหมือนกัน”

“…”

ขี้งก

เมิ่งเสินโจวพึมพำ

หลินเสี่ยวซียังคงเรียกเขาอย่างน่ารักเชื่อฟังว่า “สวัสดีค่ะพี่ชาย” น้ำเสียงที่หวานนุ่มนวลนี้ทำเอาชายแท้ใจเหล็กอย่างเมิ่งเสินโจวใจแทบละลาย

“สวัสดีครับ สวัสดี”

หลินเสี่ยวซีกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ยอมไปไหน มองเขาอย่างน่ารัก

ตอนแรกเมิ่งเสินโจวไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

แต่พอสบตากันนานเข้า ในใจก็รู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

เขาก้มหน้าลงแล้วเริ่มล้วงหาของ

เป็นหลินสู่กวงที่ใช้นิ้วเดียวดันหลินเสี่ยวซีถอยไป ถึงได้ช่วยแก้สถานการณ์ให้เมิ่งเสินโจวได้

“วัน ๆ คิดอะไรอยู่”

เขาหันไปพูดกับเมิ่งเสินโจว “อย่าไปสนใจเธอเลย ถ้าไม่สบายใจจริง ๆ ก็ซื้อไก่ทอดให้สักชุดก็พอแล้ว แล้วก็ซื้อมาเผื่อฉันด้วย”

ประโยคสุดท้ายพูดออกมาอย่างมั่นใจ

เมิ่งเสินโจวพลันรู้สึกว่าการเดินทางไกลครั้งแรกในชีวิตของเขาเหมือนจะเกิดข้อผิดพลาดอะไรบางอย่าง… นี่มันถ้ำหมาป่าหรือไง ทำไมถึงทำให้คนรู้สึกตัวสั่นงันงกได้ขนาดนี้