สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 110

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 110

ภายใต้ราตรีอันมืดมิด

หลินสู่กวงยังไม่ทันถึงที่พัก ก็เห็นคนผู้หนึ่งยืนกอดอกอยู่หน้าประตูที่พักของเขาแต่ไกล

คนผู้นี้ดูเหมือนจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบางอย่าง พอหันกลับมาก็เห็นหลินสู่กวงเข้าพอดี เขาตะลึงไปชั่วขณะแล้วพุ่งเข้ามาทันที

“นายไปไหนมา ฉันรอนายตั้งสามชั่วโมงเต็มเลยนะ ซื้ด”

หลินสู่กวงมองเมิ่งเสินโจวอย่างตกตะลึง เจ้าหมอนี่สูดน้ำมูกไปพลาง ยังทำหน้าตัดพ้อได้อีก

เขากระตุกมุมปาก เดินไปพลางเปิดประตูไปพลางแล้วถามว่า “ดึกดื่นป่านนี้ นายมาหาฉันทำไม”

หลังจากที่เขาเปิดประตู เมิ่งเสินโจวก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเบียดตัวเข้าไปก่อน ทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้ไม้ไผ่ แล้วถึงได้เอ่ยปากเร่ง “เร็วเข้า เอาน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่งสิ ฉันจะกระหายน้ำตายอยู่แล้ว”

หลินสู่กวงคว่ำแก้วลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ “ไปรินเองสิ”

เมิ่งเสินโจวตะลึงงัน

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินสู่กวง

โตมาจนป่านนี้ เขายังไม่เคยรู้สึกน้อยใจขนาดนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

ถูกปล่อยให้ยืนตากลมหนาวอยู่หน้าประตูตั้งสามชั่วโมง พอหิวน้ำเจ้าของบ้านกลับไม่ยอมรินน้ำให้ด้วยตัวเองเนี่ยนะ

“เกินไปแล้วนะ”

แต่สุดท้าย

เมิ่งเสินโจวก็ยังคงลุกขึ้นหยิบแก้วด้วยตัวเอง เดินไปรินน้ำอย่างไม่พอใจ พลางพึมพำหาทางลงให้ตัวเองว่า

“ฉันเห็นนายเป็นพี่น้องหรอกนะถึงได้ยอมทนขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นต่อให้นายเหยียบศพฉันข้ามไป ก็อย่าหวังว่าฉันจะยอมก้มหัวให้เลย”

หลินสู่กวงเหลือบมองไปแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

ประสาทแดกเอ๊ย เล่นใหญ่จริง ๆ… คาดว่าคงจะมีแค่สวีเจี๋ยเท่านั้นที่พอจะสู้กับเขาได้

“อึก อึก” เมิ่งเสินโจวดื่มน้ำเย็นเข้าไปหนึ่งแก้วรวด ถึงได้หันกลับมามองหลินสู่กวง แล้วพูดอย่างตัดพ้ออย่างยิ่งว่า “นายหนีไปเที่ยวไหนมา ทำไมถึงไม่ชวนฉันไปด้วย เกินไปมากเลยนะ สามชั่วโมงนี้นายไม่รู้หรอกว่าพลาดข่าวสำคัญไปมากแค่ไหน”

หลินสู่กวงไม่ได้หันกลับมา ดูเหมือนจะไม่อยากสนใจเลยแม้แต่น้อย

เมิ่งเสินโจวรู้สึกเสียหน้า เขาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ หลินสู่กวง “เรื่องในห้องเรียนนายได้ยินหรือยัง”

“ว่ามา” หลินสู่กวงพูดอย่างรวบรัด

เมิ่งเสินโจวพูดไม่ออกอย่างเจื่อน ๆ มองไปอย่างตัดพ้อแวบหนึ่ง “ก็เรื่องกู้ยิ่งสยงน่ะสิ คำขอของเขาเมื่อเช้าผ่านแล้ว ตอนนี้คนก็ไปที่เขตแดนลับแล้ว”

“อ้อ”

พอเมิ่งเสินโจวได้ยินคำตอบที่เรียบเฉยของหลินสู่กวงก็ชะงักไป

นี่มันจะใจเย็นเกินไปแล้วหรือเปล่า

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ฉันได้ยินมาว่าเว่ยซินหลงก็ยื่นคำขอไปเมื่อบ่ายวันนี้เหมือนกัน พรุ่งนี้เช้าน่าจะได้ไปเขตแดนลับแล้ว”

หลินสู่กวง “อืม”

“…” เมิ่งเสินโจวพลันรู้สึกสงสัยในชีวิตขึ้นมา “นายไม่รู้สึกกดดันบ้างเลยเหรอ กู้ยิ่งสยงได้ที่หนึ่งร่วมกับนายนะ ถ้าเขาปลุกพลังสำเร็จ พลังจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลแน่นอน ถึงจะยังไม่พูดถึงเขา แต่ก็ยังมีเว่ยซินหลงอีกคน ไอ้สารเลวนั่นมันแค้นนายฝังใจเลยนะ ถ้าเขาปลุกพลังสำเร็จ จะต้องมาหาเรื่องนายอย่างไม่ลังเลแน่นอน”

หลินสู่กวงมองไปที่เขา

เดิมทีเมิ่งเสินโจวคิดว่าหลินสู่กวงจะพูดถึงแผนการอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่คาดคิด

“นายจะดื่มน้ำอีกไหม ฉันจะเติมให้หน่อย”

เมิ่งเสินโจว “…”

เขากระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้

ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง

เขามองหลินสู่กวง ทันใดนั้นก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วกลับมากระตือรือร้นอีกครั้ง “นายมีวิธีรับมืออะไรแล้วใช่ไหม”

หลินสู่กวงก้มหน้าลงดื่มน้ำ แล้วส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

เมิ่งเสินโจวทำหน้าตัดพ้อ ราวกับกำลังตัดพ้อที่เขาไม่ยอมบอกความลับในใจให้ตนเองรู้

“ฉันรอนายตั้งสามชั่วโมงนะ”

“ลำบากหน่อยนะ”

“…เหล่าหลิน นายไม่เคยมีความรักใช่ไหม” เมิ่งเสินโจวถามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

หลินสู่กวงเลิกคิ้ว ไม่พูดอะไร

เมิ่งเสินโจวลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างหนักแน่น “นายไม่เคยมีแน่นอน ฉันไม่เคยเจอใครหัวแข็งเท่านายมาก่อนเลย”

ขณะที่กำลังจะจากไป เขาก็พลันถามขึ้นอีกว่า “โอสถหลอมกระดูกของนายยังมีอีกไหม”

“หมดแล้ว รอของพรุ่งนี้แล้วกัน”

เมิ่งเสินโจวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ฉันเอาทั้งหมดเลย”

“ได้”

“โอเค ฉันไปแล้วนะ… นี่ ฉันไปจริง ๆ แล้วนะ… ให้ตายสิ นายไม่มาส่งฉันหน่อยเหรอ”

“ปิดประตูให้ด้วย”

“…ไร้น้ำใจ”

หลังจากที่เขาจากไป หลินสู่กวงถึงได้อดที่จะส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมาไม่ได้ เมิ่งเสินโจวคนนี้ก็เป็นหนุ่มไฟแรงที่น่าสนใจดีเหมือนกัน

แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มีคนมาเคาะประตูอีก

หลินสู่กวงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ คืนนี้มันเป็นอะไรไป

ทำไมถึงมีคนมาหาเขาตลอดเลย

เขาวางเนื้อโลหิตสัตว์ร้ายที่ยังย่างไม่เสร็จลง แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู

คนที่มากลับเป็นเหยียนข่าย

หลินสู่กวงเห็นเขามาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง นอกจาก ‘การพูดคุย’ เมื่อบ่ายวันนี้แล้ว เขากับเหยียนข่ายก็แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย ความสัมพันธ์จึงเป็นเพียงแค่ครูฝึกกับสมาชิกที่บริสุทธิ์เช่นนี้

ดังนั้นชั่วขณะหนึ่งจึงไม่คิดว่าเขาจะมาหา

“กลับมาแล้วเหรอ ได้ ฉันแค่เดินเล่นผ่านมา เห็นไฟห้องนายเปิดอยู่ นายก็พักผ่อนเร็วหน่อยแล้วกัน” เหยียนข่ายมองหลินสู่กวงแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะประเมินว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่ พอพบว่าตนเองคิดมากไป เขาก็ละสายตากลับมาอย่างไม่แสดงสีหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากที่เขาจากไป พอเหลือบไปเห็นขวดยาที่โผล่ออกมาจากเอวของเหยียนข่าย หลินสู่กวงก็พลันรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

“เมื่อกี้ ฉันน่าจะกระอักเลือดออกมาสักหน่อยใช่ไหม”

“คราวหน้า คราวหน้าต้องกระอักเลือดออกมาให้ได้ ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็มีเนื้อนะ”

…

ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่เหยียนข่ายรู้ว่าหลินสู่กวงยังมีสถานะของสำนักจัดการพิเศษอีกชั้นหนึ่ง เขาก็ไม่ได้เร่งรัดให้หลินสู่กวงทำการปลุกพลังครั้งที่สองอีกต่อไป

ทำให้ความปรารถนาของหลินสู่กวงที่รอให้เขามาหาเพื่อจะได้รีบกระอักเลือดออกมาแสดงละครสักฉากต้องพังทลายลงในที่สุด

แต่เฉาเชากลับโทรศัพท์มาหาเขาตอนที่เขากำลังจะไปที่ศาลาลับ

“คุณหลิน ผมมีงานนอกอยู่งานหนึ่ง… ทางนั้นต้องการยอดฝีมือไปคุมเชิง ไม่จำเป็นต้องให้คุณลงมือ เพียงแค่แสดงพลังออกมาเล็กน้อยในยามจำเป็นเพื่อข่มขวัญคนทั้งงานก็เพียงพอแล้ว… เถ้าแก่หวงคนนั้นยินดีจ่ายสามแสน ไม่ทราบว่าคุณมีความเห็นว่าอย่างไรครับ”

“ห้าล้าน” น้ำเสียงของหลินสู่กวงสงบนิ่ง พูดอย่างรวบรัด

เฉาเชาชะงักไป แต่ก็รีบได้สติกลับมาแล้วพูดว่า “ได้ครับ ไม่มีปัญหา ถ้าอย่างนั้นคุณหลิน ตอนสองทุ่มผมจะไปรับนะครับ”

โทรศัพท์วางสาย

หลินสู่กวงก้าวเท้าไปยังศาลาลับ เพื่อหลอมรวมด้วยการเติมเงินของวันนี้ต่อไป

ชั้นหนังสือชั้นที่สามถูกค้นจนหมดสิ้น

ขณะที่เขากำลังจะเดินไปยังชั้นหนังสือชั้นที่สี่ ชายหนุ่มที่กำลังพลิกดูวรยุทธ์อยู่ด้านข้างก็พลันเอ่ยปากขึ้น “นายยื่นคำขอได้หรือยัง”

หลินสู่กวงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพูดอย่างลังเล “นายคือ”

สีหน้าของหลัวเทียนเสียงชะงักไปเล็กน้อย เขาปิดหนังสือแล้วถือไว้ในมือซ้าย ยื่นมือขวาออกมา “หลัวเทียนเสียง อยู่ห้องเดียวกับนาย การทดสอบครั้งที่แล้วได้อันดับสอง”

“ยินดีที่ได้รู้จัก” หลินสู่กวงยื่นมือออกไปจับกับเขา

อันที่จริง ตอนนั้นในใจของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของรางวัล ไม่ได้มีแก่ใจจะไปสนใจคนอื่นเลย

หลัวเทียนเสียงเห็นเขาเป็นกันเองขนาดนี้ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้ในวงการยังมีข่าวลือว่านายเป็นคนอารมณ์ร้อน อะไรนิดอะไรหน่อยก็ชอบต่อยตีฆ่าฟัน ฉันว่านี่มันเป็นแค่ข่าวลือชัด ๆ…”

หลินสู่กวงหรี่ตาลง แล้วยิ้มเบา ๆ

หลัวเทียนเสียงไม่ทันสังเกต เขาพูดต่อ “เหล่ากู้ไปเขตแดนลับตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาเป็นคนแรก ส่วนวันนี้ ห้องเราเข้าไปทั้งหมดเจ็ดคน ฉันคาดว่าพรุ่งนี้หลังจากยื่นคำขอแล้วก็น่าจะได้เข้าเขตแดนลับ จริงสินายยื่นคำขอได้หรือยัง”

หลินสู่กวงมองหนังสือในมือ แล้วพูดส่ง ๆ “ฉันยังไม่ได้ยื่นคำขอ”

“ยังไม่ได้ยื่นคำขอ” หลัวเทียนเสียงชะงักไป สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อยขณะมองแผ่นหลังของหลินสู่กวง เขาอ้าปากอยากจะถามถึงเหตุผล แต่เขากับหลินสู่กวงก็ไม่ได้สนิทกัน บางหัวข้อจึงไม่เหมาะที่จะพูดตรง ๆ

เขาเหลือบมองวรยุทธ์ในมือของหลินสู่กวง ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลินสู่กวงก็หยิบเล่มใหม่ขึ้นมาพลิกดูอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก “พี่หลินกำลังหาอะไรอยู่หรือเปล่า”

“ดูไปเรื่อย ๆ” หลินสู่กวงตอบส่ง ๆ แต่สายตากลับจ้องมองวรยุทธ์ไม่วางตา

หลัวเทียนเสียงหยุดไปครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกตลอดเลยว่าหลินสู่กวงกำลังจงใจทำเป็นไม่ใส่ใจ

บางคนภายนอกดูเหมือนนักเรียนปลายแถวที่ไม่เอาไหน แต่ความจริงแล้วกลับขยันอ่านหนังสือโต้รุ่งทุกคืนยิ่งกว่าใคร

คนแบบนี้นี่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ