สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 080
สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 080
สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 080
ตระกูลเย่พัวพันกับองค์กรผู้ฝึกยุทธ์มาร!
ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือ ในสำนักจัดการพิเศษเมืองหวยเฉิงมีคนเป็นไส้ศึกให้ตระกูลเย่ คนคนนี้มีชื่อรหัสว่า [โพดำ]
“ทางฝั่งสำนักจัดการพิเศษพวกเราก็เชื่อใจทั้งหมดไม่ได้เหมือนกัน—” เฝิงซานเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยปาก
“มีคนหนึ่งที่น่าจะเชื่อใจได้ ฉันจะลองดู” หลินสู่กวงพยายามติดต่อซือเชียนจวิน แต่โทรศัพท์กลับโทรไม่ติดเลย
หลินสู่กวงขมวดคิ้ว แล้วหันไปโทรเข้าสำนักงานของซือเชียนจวินอีกครั้ง คนที่รับสายคือเลขาของซือเชียนจวิน
“ผมหลินสู่กวง ผู้อำนวยการซืออยู่ไหมครับ... อื้ม เขากลับมาแล้วก็บอกเขาว่าผมหาเขา มีเรื่องด่วน!”
วางสายโทรศัพท์ เฝิงซานและเหล่าจินต่างก็มองมาที่เขา “ว่ายังไงบ้าง”
หลินสู่กวงส่ายหน้า “ผู้อำนวยการซือเข้าร่วมประชุมสำคัญอยู่ ช่วงนี้คงยังติดต่อเขาไม่ได้”
เฝิงซานขมวดคิ้วแน่น “ถ้าเป็นซือเชียนจวิน ฉันเชื่อใจเขา! แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คงต้องพึ่งตัวเองกันแล้ว!”
หลินสู่กวงเพิ่งจะเตรียมอ้าปาก กายาพิเศษของเหล่าจินก็แสดงผล เขาร้องเสียงต่ำอย่างตื่นตระหนกในทันที “มีคนมา ทิศสิบสองนาฬิกา! ทิศเก้านาฬิกาก็มี... ยังมีทิศสามนาฬิกาอีก! เชี่ย พวกเราถูกล้อมแล้ว!!!”
สีหน้าของเฝิงซานเคร่งขรึมลง
หลินสู่กวงพูดอย่างใจเย็น “อย่าตื่นตระหนก ขับรถ!”
ภายใต้สายฝนที่โหมกระหน่ำนอกรถ ทัศนวิสัยทั้งหมดก็พร่ามัว
เสียงฝนที่สาดซัดอย่างหนักหน่วงทำให้ในใจอดรู้สึกกดดันไม่ได้
ขณะเดียวกับที่หลินสู่กวงพูด เหล่าจินก็รีบเหยียบคันเร่ง
หยาดฝนกระทบกระจกรถ แล้วไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว เสียงฝนที่ตกกระหน่ำทำให้บรรยากาศในรถกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
ในไม่ช้า จากตรอกซอยทุกทิศทุกทางก็มีมือสังหารในชุดกันฝนฟางหลายสิบคนพุ่งออกมา ล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว
มือสังหารสามคนถือดาบใหญ่ขวางอยู่หน้ารถ ยกดาบแล้วพุ่งเข้ามาสังหาร
“พุ่งชนไปเลย!” หลินสู่กวงพูดเสียงเย็น
เหล่าจินกัดฟัน เหยียบคันเร่งอย่างแรง!
สายตาของมือสังหารทั้งสามคนไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย พวกเขากระโจนขึ้น ราวกับลูกธนูสามดอกที่หลุดจากแหล่ง ถือดาบฟันลงมา
หากถูกฟันเข้า พวกเขาสามคนจะต้องกลายเป็นเป้านิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย!
หลินสู่กวงกระชากพวงมาลัย แล้วหมุนอย่างรวดเร็ว
รถวาดเป็นเส้นโค้งบนถนนที่เต็มไปด้วยน้ำฝน หลบการโจมตีสุดชีวิตของคนทั้งสามไปได้อย่างหวุดหวิด
เพียงแต่คนที่อยู่ข้างหลังก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การ!
“ปัง!” หลินสู่กวงกระโดดลงจากรถ
“พวกนายไปก่อน! ที่นี่ให้ฉันจัดการเอง!”
เหล่าจินกัดฟัน สตาร์ตรถ
เฝิงซานตะโกนลั่น “ระวังตัวด้วย!”
“อืม” หลินสู่กวงพยักหน้า
คว้าดาบใหญ่ออกมา
สายตาเย็นชาจับจ้องไปยังร่างหลายสิบสายที่พุ่งเข้ามา
“ตูม!” สองขาออกแรง พุ่งทะยานออกไปในทันที!
น้ำฝนใต้เท้าสาดกระเซ็น คลื่นที่มองไม่เห็นระเบิดออกไปอย่างรุนแรง
หลินสู่กวงพุ่งข้ามระยะทางหลายสิบเมตรด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์
พลังที่มิอาจต้านทานสายหนึ่งพลันปะทุออกมา
ดาบใหญ่กวาดไปทั่วทุกทิศทาง ทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า
ภายใต้สายฝนที่โหมกระหน่ำ ประกายดาบอันดุร้ายนับไม่ถ้วนหวีดหวิวพุ่งพล่าน ดุดันและครอบงำ
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เหล่ามือสังหารในชุดกันฝนฟางที่พุ่งเข้ามาสังหาร ในชั่วพริบตาก็ถูกประกายดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ม่านฝนปลิดชีวิตไป
[สังหารสำเร็จ ช่วงชิงค่าโลหิตปราณ 15 แคล!]
[สังหารสำเร็จ ช่วงชิงค่าโลหิตปราณ 15 แคล!]
[สังหารสำเร็จ ช่วงชิงค่าโลหิตปราณ 15 แคล!]
…
ในชั่วพริบตา โลหิตก็ไหลนองเป็นสายธาร
ไม่สนใจซากศพเหล่านี้ หลินสู่กวงถือดาบแล้ววิ่งตามเฝิงซานและเหล่าจินไปโดยไม่หันกลับมามอง
“เอี๊ยด—” รถเก๋งคันหนึ่งดริฟต์เข้ามาจอด สาดน้ำฝนกระจายเป็นวงกว้าง
เฝิงซานเปิดประตูรถ ตะโกนลั่น “ขึ้นรถ!”
หลินสู่กวงกระโจนขึ้น เพิ่งจะเตรียมกระโดดขึ้นรถ ประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาสังหาร มุ่งตรงไปยังลำคอของเขา
“รนหาที่ตาย!” หลินสู่กวงตวัดดาบสวนกลับไปสังหาร
ฟันเข้าใส่เคียวตะขอที่พุ่งเข้ามาสังหาร ภายใต้สายฝนที่โหมกระหน่ำก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น ราวกับเสียงฟ้าร้องอู้อี้
หลินสู่กวงยืนอยู่ข้างรถ สายตาทอดมองไปไกล
ห่างออกไปไม่กี่เมตร ชายชราในชุดกันฝนฟางคนหนึ่ง ในมือถือเคียวตะขอที่เชื่อมต่อด้วยโซ่เหล็ก ร่างกายโค้งงอเล็กน้อย ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องมาที่หลินสู่กวง
เสียงแหบแห้งราวกับอีกาเดียวดายในป่ารกร้าง “ได้ยินมาว่าเมืองหวยเฉิงมีผู้ฝึกยุทธ์ที่ใช้ดาบปรากฏตัวขึ้น ตอนนี้พอได้เห็น ก็ดูน่าสนใจอยู่บ้าง แต่คนแก่อย่างฉันจะให้คำแนะนำนายสักหน่อย การฝึกฝนนั้นไม่ง่าย เรื่องที่ไม่ควรยุ่งก็อย่าไปยุ่งเลยจะดีกว่า จะได้ไม่เสียชีวิตไปเปล่า ๆ สูญเสียพรสวรรค์ที่—”
“ฉัวะ!” หลินสู่กวงไม่มีความสนใจที่จะฟังเขาพูดจนจบแม้แต่น้อย ชักดาบฟันออกไป
ม่านฝนทั้งผืนพลันถูกแหวกออก พลังอันครอบงำฟาดฟันจนเกิดเป็นช่องว่างขึ้นมาในทันที
“เจ้าหนูโง่เขลา!” ชายชราในชุดกันฝนฟางหรี่ตาลง ในดวงตาพลันปรากฏจิตสังหาร
เคียวตะขอที่สาดประกายเย็นเยียบฟาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงระเบิดที่แสบแก้วหูทำให้เฝิงซานและเหล่าจินที่อยู่ในรถหัวใจพลันกระตุกวูบ
“เฝิงซาน!” เหล่าจินมองไปที่เฝิงซานอย่างประหม่า
เขาเป็นผู้มีกายาวิญญาณพิเศษ ดังนั้นจึงสามารถค้นพบเป้าหมายได้อย่างรวดเร็ว
แต่ชายชราฝั่งตรงข้ามกลับสามารถหลบ “เนตรสวรรค์” ของเขาได้ พลังระดับนี้ไม่ใช่คนที่พวกเขาเคยเจอมาก่อนอย่างแน่นอน
พูดได้เพียงว่า ชายชราคนนี้แข็งแกร่งมาก! แข็งแกร่งมากจริง ๆ!
เฝิงซานส่ายหน้า “คนที่ชนะต้องเป็นสู่กวงเท่านั้น!”
เหล่าจินชะงักไป
ที่ไกลออกไป
หลินสู่กวงสีหน้าเย็นชา ฟันดาบลงไป
เคร้ง!
พลังสองสายปะทะเข้าด้วยกันอย่างรุนแรง
หลินสู่กวงฟันดาบเดียวซัดเคียวตะขอจนกระเด็น ร่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ฝ่าสายลมและสายฝนพุ่งไปอยู่ตรงหน้าชายชรา
ฟาดฟันออกไป!
ชายชราในชุดกันฝนฟางแค่นเสียงเย็นชา กระชากเคียวตะขอกลับมา
เคียวตะขอที่ถูกฟันกระเด็นไปวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ฟันเข้าใส่แผ่นหลังของหลินสู่กวง
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าหลินสู่กวงไม่มีทีท่าว่าจะหลบแม้แต่น้อย มุมปากของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา
“โง่เขลา”
แต่กลับเป็นหลินสู่กวงที่พูดสองคำนี้ออกมา
ชายชราในชุดกันฝนฟางชะงักไป
ทันใดนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างมาก!
สิ่งที่ปรากฏในสายตาของเขานอกจากประกายดาบอันดุร้ายแล้ว ยังมีชุดเกราะสีดำสนิทราวกับเทพมารของหลินสู่กวง
เคร้ง!
เคียวตะขอฟันเข้าที่แผ่นหลังของหลินสู่กวง ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
แต่ดาบของหลินสู่กวงกลับพุ่งไปถึงศีรษะของเขาแล้ว
ชายชราในชุดกันฝนฟางร้องลั่นด้วยความตกใจ “ไม่ แก แกมีได้อย่างไร—”
“ฉัวะ!”
โลหิตสาดกระเซ็น ศีรษะร่วงหล่นลงพื้น
ชายชราในชุดกันฝนฟางที่เมื่อครู่ยังหยิ่งผยอง ในชั่วพริบตาก็สิ้นใจตายใต้ดาบของหลินสู่กวง
ที่ไกลออกไป เหล่าจินถึงกับตะลึงงันไปแล้ว
เฝิงซานตบไหล่เขา “ตอนนี้เข้าใจแล้วหรือยัง”
เหล่าจินไม่พูดอะไร แต่ลูกกระเดือกกลับขยับขึ้นลง
ผ่านไปนาน เขาถึงได้อุทานออกมาด้วยความชื่นชม “โคตรเทพเลย!”
หลินสู่กวงกลับขึ้นไปบนรถอีกครั้ง “ไม่ควรชักช้า พวกเรากลับกันเถอะ!”
เฝิงซานและเหล่าจินไม่ลังเลแม้แต่น้อย
รถพุ่งฝ่าม่านฝนออกไป แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถก็ขับเข้าสู่เมืองหวยเฉิง
ในที่สุดซือเชียนจวินก็โทรหาหลินสู่กวง “มีเรื่องด่วนอะไร”
หลินสู่กวงตอบไม่ตรงคำถาม “ทางนั้นคุณสะดวกไหม”
ซือเชียนจวินชะงักไป มองไปรอบ ๆ แล้วหาที่เงียบ ๆ “นายพูดมา ฉันฟังอยู่”
ทางฝั่งหลินสู่กวงค่อย ๆ เอ่ยปาก “ตระกูลเย่สมคบคิดกับผู้ฝึกยุทธ์มาร หลักฐานอยู่ในมือผม... แล้วก็ในสำนักจัดการพิเศษมีไส้ศึก... ผมเจอมือสังหารมาสองระลอกแล้ว... ผู้อำนวยการซือ จะจับหรือไม่จับ!”
ซือเชียนจวินยืนยัน “ตระกูลเย่ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา นายแน่ใจนะว่ามีหลักฐาน”
“ผมแน่ใจ!”
“จับ! คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะส่งสมาชิกฝ่ายกิจการภายในของสำนักจัดการพิเศษให้นายบัญชาการ! ต้องไม่ให้รอดไปแม้แต่คนเดียว!”
“แล้วไส้ศึกล่ะ”
“ฉันจะจัดการเอง จำไว้ นายมีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ไม่อย่างนั้นฉันก็ต้านแรงกดดันนี้ไม่ไหวเหมือนกัน!”
“เข้าใจแล้ว!”
…
ประตูใหญ่ของตระกูลเย่ถูกฟันจนกระเด็นออกไปเสียงดังสนั่น คนของตระกูลเย่ที่อยู่ข้างในต่างก็พากันตกตะลึง แล้วหันไปมอง
ก็เห็นชายหนุ่มในชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ
“บังอาจ!”
“แกเป็นใคร!”
“รนหาที่ตาย!”
คนของตระกูลเย่ต่างก็พากันตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
ตระกูลเย่ของพวกเขามีสถานะเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหวยเฉิง เคยเจอเรื่องที่มีคนบุกมาท้าทายถึงหน้าประตูแบบนี้ที่ไหนกัน แต่ละคนต่างก็โกรธจนแทบทนไม่ไหว ล้อมเข้าไปเตรียมจะลงมือสั่งสอน
หลินสู่กวงสีหน้าเรียบเฉย ฟันดาบลงไปหนึ่งครั้ง พวกที่ร้องโวยวายต่างก็ถูกพลังดาบซัดจนกระเด็น กระอักเลือดไม่หยุด
ฉากอันน่าสยดสยองทำให้คนของตระกูลเย่ถึงกับพูดไม่ออกในทันที
ท่ามกลางความเงียบสงัด หลินสู่กวงแผ่กลิ่นอายท่วมท้น พูดเสียงเย็น “สำนักจัดการพิเศษกำลังปฏิบัติหน้าที่ ผู้ขวางทาง สังหารโดยมิอาจอภัย!
ทุกคน จับกุมทั้งหมดกลับไปดำเนินคดี!”
“ครับ!”
วินาทีต่อมา สมาชิกสำนักจัดการพิเศษนับไม่ถ้วนก็กรูกันเข้ามา!
ส่วนตระกูลเย่ก็พลันโกลาหลในทันที!
“เร็วเข้า รีบไปเชิญเจ้าตระกูลมาทวงความยุติธรรม!!!”