สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 047

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 047

เฝิงซานหายตัวไป!

นี่คือปฏิกิริยาแรกของหลินสู่กวง

หากหญิงสาวชุดแดงคนนั้นเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกยุทธ์จากดินแดนโลหิตเถื่อนจริง ๆ ก็คงพูดได้เพียงว่าชิ้นส่วนจากซากศพของราชันวานรผีเถื่อนเป็นตัวการที่เปิดโปงเขา

และคนที่รู้เรื่องนี้ก็มีเพียงเฝิงซาน แต่ตอนนี้เขากลับขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิง หรือว่าเขาจะถูก…

หลินสู่กวงขมวดคิ้ว

ภายใต้ราตรีอันมืดมิด บนถนนยาวเหยียดที่ไร้ผู้คนพลันมีลมหนาวพัดโชยมา ป้ายผ้าของร้านค้าข้างทางถูกลมพัดจนสะบัดดังพึ่บพั่บ

ราตรีอันมืดมิดราวกับจะกลืนกินแม้กระทั่งแสงไฟอันริบหรี่ของโคมไฟถนนเข้าไปในคำเดียว รอบด้านหนาวเย็นยะเยือก

มีเพียงหลินสู่กวงที่นี่ ที่เปรียบดั่งดวงตะวันอันเจิดจ้า ภูตผีปีศาจมิอาจกล้ำกราย

เขาหรี่ตาทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

วินาทีต่อมา เขาก็หันหลังเดินไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลออกไปอย่างไม่ลังเล

เรื่องที่ต้องใช้สมองนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ…

เธอกล้ามา ฉันก็จะฟันเธอให้ตาย!

…

เช้านี้

สำนักยุทธ์วายุคลั่งได้ต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญในชุดสีแดงคนหนึ่ง แม้ใบหน้าจะซีดขาว แต่ดวงตาอันเฉียบคมคู่นั้นก็ทำให้ศิษย์ในสำนักยุทธ์ตกใจจนตัวสั่นไม่กล้าเข้าใกล้

ซ่งซือเห็นการปรากฏตัวของเฉินเซียน แต่ก็ไม่ได้พุ่งเข้าไปสังหารในทันที เขาเปิดประตูแล้วพูดขึ้นลอย ๆ “เข้ามาสิ”

ทั้งสองคนเดินจากไปคนหนึ่งนำหน้าคนหนึ่งตามหลัง

ทุกคนบนลานฝึกยุทธ์ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเฉินเซียน แต่ก็รู้ดีว่ากลิ่นอายของคนทั่วไปนั้นไม่แข็งแกร่งเทียบเธอผู้นี้

เธอต้องเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน!

เมื่อเดินเข้าไปในกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลินสู่กวงเพิ่งมาเมื่อคืนวาน เฉินเซียนก็มองตรงไปข้างหน้า “ขอผู้อาวุโสโปรดประทานยาถอนพิษให้ฉันด้วย”

พอได้ยินคำพูดนี้ ซ่งซือก็ถึงกับหัวเราะออกมา “เธอคิดจะฆ่าศิษย์ในสำนักยุทธ์ของฉัน แล้วยังจะมาขอยาถอนพิษจากฉันอีก นี่เธอไม่กลัวว่าฉันจะฟาดเธอฝ่ามือเดียวตายจริง ๆ หรือ”

เฉินเซียนทำราวกับไม่เกรงกลัว กล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “หากผู้อาวุโสคิดจะฆ่าฉัน ก็คงไม่ให้ฉันเข้ามาแล้ว”

รอยยิ้มของซ่งซือหุบลง เขามองไปอย่างเย็นชา “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน บอกเหตุผลที่จะไม่ให้ฉันฆ่าเธอมา”

ขนทั่วร่างของเฉินเซียนลุกชัน เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ จ้องตรงไปยังดวงตาของซ่งซือ แล้วพูดทีละคำ “น้องชายของฉันตายแล้ว และเกี่ยวข้องกับเขา”

ซ่งซือขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ถึงสาเหตุเบื้องหลังเรื่องนี้เลย

ฝ่ายเขาขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย แต่ในใจของเฉินเซียนกลับเย็นวาบ ที่เธอพูดเช่นนี้ก็เพื่อหลอกซ่งซือ

แต่ปฏิกิริยาของเขา!

ยอดฝีมือวิถียุทธ์ผู้นี้กลับไม่รู้เรื่องงั้นหรือ

หรือว่า จะไม่ใช่ฝีมือของพวกเขาจริง ๆ

“ผู้อาวุโส… ไม่รู้จริง ๆ หรือคะ”

ซ่งซือเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง “เปิ่นจั้วหากคิดจะฆ่าเธอก็ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ จำเป็นต้องหลอกเธอด้วยหรือ”

ใบหน้าของเฉินเซียนซีดขาวลง เมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากซ่งซือ เธอก็ยังคงกัดฟันพูดว่า

“ขอบังอาจถาม ขอบังอาจถามว่าศิษย์ของผู้อาวุโสมีตบะระดับใดหรือคะ”

“อายุเท่าเขา เธอว่าอย่างไรล่ะ” ซ่งซือกล่าวอย่างเรียบเฉย

ใบหน้าของเฉินเซียนยิ่งซีดขาวลงไปอีกหลายส่วน ทั้งร่างยืนนิ่งราวกับคนสติหลุดลอย

เฉินเย่าน้องชายของเธอมีตบะระดับหลอมกระดูกหกเสียง

เจ้าสารเลวน้อยนั่นยังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ด้วยซ้ำ แล้วจะฆ่าน้องชายของเธอได้อย่างไร

แต่ฆาตกรตัวจริงคือใครกันแน่!

“ราชันวานรผีเถื่อนไม่ใช่ฝีมือของผู้อาวุโสจริง ๆ หรือคะ” เฉินเซียนทนรับแรงกดดันทั้งหมดแล้วฝืนถามออกไป

ซ่งซือขมวดคิ้วอีกครั้ง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!

เฉินเซียนสับสนไปหมดแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นน้องชายของฉัน ใครเป็นคนฆ่ากันแน่ น้องชายของฉันบอกว่าจะไปฆ่าราชันวานรผีเถื่อน แต่สุดท้ายเขากับราชันวานรผีเถื่อนก็ตายทั้งคู่…”

ซ่งซือไม่มีอารมณ์จะมองเธอที่กำลังสติหลุดลอยอยู่ที่นี่ เขาโบกมือ “เธอไปเถอะ ก่อนค่ำคืนนี้จงออกจากเมืองหวยเฉิงไป!”

เฉินเซียนได้สติกลับมา แต่ก็ไม่ได้มีความคิดที่จะจากไป “ผู้อาวุโส ยาถอนพิษ—”

สายตาของซ่งซือเย็นชา เขาเหลือบมองไปแวบหนึ่ง “ไสหัวไป!”

เฉินเซียนรู้ว่าคงไม่ได้ยาถอนพิษแล้ว จึงหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาด

เพียงแต่ตอนที่เปิดประตูและกำลังจะจากไป เธอก็พลันเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ก่อนที่ฉันจะมาได้สืบดูแล้ว สำนักยุทธ์วายุคลั่งไม่เคยเปิดสาขาในเมืองหวยเฉิง… ผู้อาวุโส ท่านเป็นใครกันแน่”

ยอดฝีมือวิถียุทธ์ผู้มีพลังอำนาจแข็งแกร่งกลับซ่อนตัวตนอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ กระทั่งสำนักจัดการพิเศษก็ยังไม่พบปัญหาใด ๆ

เฉินเซียนไม่เชื่อว่าซ่งซือเพียงแค่ใช้ชีวิตเล่นสนุกไปวัน ๆ เขาต้องมีแผนการบางอย่างอย่างแน่นอน!

พูดจบ ร่างของเธอก็หายไปจากที่เดิมในทันที

ซ่งซือไม่ได้ไล่ตามไป แต่หันกลับไปดูแลดอกไม้ใบหญ้าเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

…

ตอนบ่าย เย่เทียนฮ่าวมาถึงสำนักยุทธ์ โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้า

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ขมวดคิ้วมองไปยังเผิงเชา “หลินสู่กวงล่ะ ทำไมไม่เห็นเขา”

หินลับมีดดี ๆ เช่นนี้หาได้ไม่ง่ายนัก

สายตาของเผิงเชาวูบไหว เขาจึงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “เขายังไม่มาครับ ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่เขาพ่ายแพ้ให้ท่าน เขาก็ไม่ค่อยมาที่สำนักยุทธ์บ่อยนัก คาดว่าคงจะกลัวแล้ว”

“กลัวหรือ” เย่เทียนฮ่าวได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “หากเป็นเช่นนั้นจริง เขากับขยะจะมีอะไรต่างกัน ดูท่า ฉันคงจะประเมินเขาสูงเกินไปแล้ว”

เขาหันกลับไปชักดาบไม้ชี้ไปยังเผิงเชา แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “วันนี้นายมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันแล้วกัน”

เผิงเชาสีหน้ายินดี “เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”

…

“นี่คือเมล็ดบัวใจทะเลโลหิตหรือ”

ถนนว่านเม่า ร้านขายยาเทียนเหิง

เหล่าจินพิจารณาเมล็ดบัวที่หลินสู่กวงยื่นมาให้อย่างระมัดระวัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “นายจะขายจริง ๆ หรือ”

หลินสู่กวงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “คุณเสนอราคามาได้เลย”

เหล่าจินลูบคาง “บัวใจทะเลโลหิตนั้นหายากอย่างยิ่ง เป็นส่วนประกอบหลักของโอสถระดับสูงหลายชนิด… อืม พวกเราก็คนกันเอง ฉันไม่เอาเปรียบนายหรอก ของสิ่งนี้ก็มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อฉันเช่นกัน หกแสนเม็ดหนึ่งเป็นอย่างไร”

ราคานี้ก็ถือว่ายุติธรรมดี หลินสู่กวงจึงตกลง

เหล่าจินพลันยิ้มอย่างมีเลศนัย “ในมือนายยังมีอีกใช่หรือไม่ ทางฉันรับได้ทั้งหมด นายจะลองพิจารณาดูหน่อยไหม”

หลินสู่กวงสีหน้าไม่เปลี่ยน “เม็ดสุดท้ายแล้ว หากไม่ใช่เพราะมันแทบจะไม่มีสรรพคุณทางยาเหลืออยู่ ผมก็คงไม่นำออกมาขายหรอก”

เหล่าจินเห็นดังนั้นก็เชื่อว่าเป็นความจริง พูดตรง ๆ ว่า “น่าเสียดาย”

“ต่อไปหากมีสมุนไพรวิเศษอะไร ก็มาหาฉันก่อนได้เลย ราคาที่ฉันให้นายยุติธรรมอย่างแน่นอน ว่าไปแล้ว พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนของเหล่าเฝิง”

เฝิงซาน

หลินสู่กวงถามขึ้นลอย ๆ “ช่วงนี้เขาได้ติดต่อท่านบ้างไหม”

เหล่าจินชะงักไป “นายไม่พูดฉันก็ยังไม่ทันสังเกต เขาไม่ได้ติดต่อฉันมาสามวันแล้ว หรือว่าจะไปรับของที่ต่างเมือง”

หลินสู่กวงรับเงินแล้วก็ยิ้มทักทายชายชราที่สูบไปป์อยู่หน้าประตู จากนั้นก็หายเข้าไปในฝูงชน

ภายในร้านขายยาเทียนเหิง

ชายชราที่สูบไปป์มองไปยังเหล่าจิน “บัวใจทะเลโลหิต จุ๊ จุ๊ คนทั่วไปหามาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ”

เหล่าจินเก็บเมล็ดบัวอย่างระมัดระวัง “ไม่อย่างนั้นจะบอกได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนมีวาสนา มีเมล็ดบัวใจทะเลโลหิตแล้ว โอสถตัวใหม่ของฉันก็ยิ่งมีโอกาสหลอมสำเร็จมากขึ้น”

ชายชราที่สูบไปป์พลันพูดขึ้นว่า “ทางเฝิงซานจะ…”

เหล่าจินได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วมองไป แล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องไปสนใจเขา ตราบใดที่เขายังไม่ติดต่อฉัน ก็แสดงว่ายังไม่ถึงตาจน”

ชายชราที่สูบไปป์เข้าใจในทันที เขากลับไปนอนบนเก้าอี้ไม้ แล้วสูบไปป์อีกครั้ง

“แก่แล้วสินะ มองพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกนายไม่เข้าใจแล้ว”

…

กลับถึงบ้าน ในมือของหลินสู่กวงถือไก่ทอดอยู่ถุงหนึ่ง

หลังจากสะสมมาหลายวัน ตอนนี้ความมั่งคั่งของเขาก็มีถึง 1,400,000 แล้ว

ตอนนี้ตบะของเขาก็มาถึงระดับหลอมกระดูกสามเสียง (2%) แล้ว

หากไม่ใช่เพราะยังต้องปรับตัวให้เข้ากับพลังอันบ้าคลั่งที่ได้มาจากการทะลวงผ่าน เขาอยากจะทุบหม้อขายเหล็กทุ่มสุดตัวเพื่อ “อัดฉีด” ตัวเองจริง ๆ

“ตอนที่พี่ไม่มีเงินก็เอาแต่ลุยแหลก ตอนที่พี่มีเงินก็เอาแต่อัดฉีดตัวเอง!”

“บังอาจจ้องหน้าพี่ พี่ก็กล้าฟัน!”