สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 018

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 018

ขวานของเหล่าฟู่ฟาดออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวและรุนแรงราวกับจะทำลายล้างทุกสิ่งให้สิ้นซาก เงาขวานนับไม่ถ้วนพาดผ่านไปพร้อมกับเสียงลมเสียดหูราวกับภูเขาไฟระเบิด

“รนหาที่ตาย!” ผู้ฝึกยุทธ์มารทั้งตกใจทั้งโกรธที่เหล่าฟู่ยังซ่อนไม้ตายนี้ไว้

ในชั่วพริบตา ปลายหอกของเขาก็บิดหมุน กลายเป็นมังกรแท้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว

“ครึก—”

ขวานของเหล่าฟู่ฟาดลงบนหอกยาวอย่างแรง

พลังโลหิตปราณมหาศาลสองสายปะทะกันราวกับน้ำกับไฟ ระเบิดออกมาราวกับหินผาขนาดยักษ์พังทลาย

“แค่ก—”

“แค่ก—”

ทั้งสองคนถูกพลังภายในซัดเข้าใส่พร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างกระอักเลือดออกมา

เดิมทีเหล่าฟู่ก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว เขาจึงถูกซัดกระเด็นออกไปอย่างแรงทันที หลังจากร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหนัก อาการก็ทรุดลงไปอีก

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์มารถูกกระแสลมมหาศาลซัดถอยหลังไปสองก้าว เขาข่มกลิ่นคาวเลือดที่ตีขึ้นมาในอก คว้าหอกยาวแล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

เหล่าฟู่นอนจมกองเลือด ไม่มีแรงจะต่อต้านแล้ว

การโจมตีเมื่อครู่ได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายของเขาไปจนหมดสิ้น เขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่กำลังสลายไปอย่างรวดเร็วจากร่างกายนี้

เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ ยอมรับชะตากรรมแล้ว

และในขณะที่เขากำลังจะหมดสติไปนั้นเอง เขาก็เห็นร่างหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟ้าอย่างเลือนราง…

หลินสู่กวงกระโจนออกมา ฟาดดาบลงไป ประกายดาบที่พุ่งเข้าปะทะใบหน้าราวกับอัสนีบาตฟาดลงมา

ฟันตรงไปยังศีรษะของผู้ฝึกยุทธ์มาร!

“ไสหัวไป!” ผู้ฝึกยุทธ์มารถูกลอบโจมตี ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว หันกลับมาแทงหอกสวนไปทันที

ทว่าความเร็วของหลินสู่กวงกลับเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้

“เคร้ง—”

ดาบและหอกฟาดฟันกัน ประกายไฟที่สาดกระเซ็นออกมาทำให้พื้นที่รกร้างอันมืดมิดสว่างวาบขึ้นในทันที

หลินสู่กวงลงสู่พื้นอย่างมั่นคง

ส่วนพื้นดินใต้เท้าของผู้ฝึกยุทธ์มารราวกับถูกพลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ซัดเข้าใส่ มันระเบิดออกอย่างรุนแรง เศษอิฐหินนับไม่ถ้วนกระเด็นออกไป ทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวล

โลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก ผู้ฝึกยุทธ์มารเลียมันอย่างไม่ใส่ใจ มองไปยังหลินสู่กวงแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าหนูสกปรกที่แอบซุ่มดูอยู่เมื่อครู่คือแกสินะ”

หลินสู่กวงไม่ตอบ แต่เหลือบมองเหล่าฟู่ที่อยู่ไม่ไกลด้วยความเป็นห่วง

“พวกแกรู้จักกันหรือ ดีเลย ฉันะฆ่าแกก่อน แล้วค่อยไปฆ่ามัน!” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลินสู่กวง ผู้ฝึกยุทธ์มารก็ยิ้มอย่างอำมหิต

หลินสู่กวงกล่าวเรียบ ๆ “ตอนนี้แกยังมีปัญญาทำแบบนั้นอยู่อีกหรือ”

สีหน้าของผู้ฝึกยุทธ์มารพลันเคร่งขรึมลง

คำพูดของหลินสู่กวงแทงใจดำของเขาเข้าอย่างจัง

การต่อสู้ครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้ทำให้เขาเสียพลังไปมาก อีกทั้งตอนนี้อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขาก็ไม่เบาเลย…

ผู้ฝึกยุทธ์มารคิดจะถ่วงเวลาเพื่อฟื้นฟูลมปราณอย่างลับ ๆ

ทว่าในวินาทีต่อมา ประกายดาบของหลินสู่กวงก็สาดส่องไปทั่ว ราวกับดวงดาวเต็มท้องฟ้า โหมกระหน่ำเข้าไปสังหารราวกับพายุฝน

ผู้ฝึกยุทธ์มารโกรธจัด อยากจะฉีกร่างหลินสู่กวงเป็นหมื่นชิ้น

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย แทงหอกออกไป

ทว่าอานุภาพกลับลดลงไปมาก หลังจากป้องกันดาบของหลินสู่กวงได้ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกือบจะทำให้อาวุธหลุดมือ

“ไอ้เด็กเวรนี่!”

ในใจของผู้ฝึกยุทธ์มารพลันหนาวเยือก

วิชาดาบของหลินสู่กวงสูงส่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กมัธยมปลายที่ดูธรรมดา ๆ ซึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันคนนี้จะสามารถต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์อย่างเขาได้นานขนาดนี้

แม้ว่าตอนนี้เขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่ในบรรดาคนรุ่นเดียวกับหลินสู่กวง จะมีสักกี่คนที่สามารถฝึกฝนวิชาดาบได้ถึงขั้นนี้

หรือว่ามันเริ่มฝึกวิชาดาบมาตั้งแต่ในท้องแม่กันแน่!

เขาคิดไม่ตก และดูเหมือนหลินสู่กวงก็จะไม่เสียเวลาเช่นกัน เขาฟันดาบแล้วดาบเล่า ราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

“แค่ก—” ในที่สุดอาการบาดเจ็บของผู้ฝึกยุทธ์มารก็กำเริบขึ้น เขาพ่นละอองเลือดออกมาคำหนึ่ง สีหน้าก็ซีดเผือดลงในทันที

เมื่อเห็นหลินสู่กวงยกดาบพุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้ง เขาก็รีบถอยหนีอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งก็ไม่อาจรักษาไว้ได้อีกต่อไป ปรากฏความโมโหฉุนเฉียวขึ้นมา

เจ้าหมอนี่มีเรี่ยวแรงมากแค่ไหนกัน พละกำลังถึงได้น่ากลัวขนาดนี้!

ที่สำคัญที่สุดคือ—

ผู้ฝึกยุทธ์มารหรี่ตามองหลินสู่กวง

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าในการต่อสู้แต่ละครั้ง การควบคุมวิชาดาบและกลิ่นอายของหลินสู่กวงยิ่งเฉียบคมขึ้นเรื่อย ๆ

“อาจารย์ของแกคือใคร” ผู้ฝึกยุทธ์มารถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถามเสียงเย็น

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” หลินสู่กวงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ผู้ฝึกยุทธ์มารชะงักไป “อะไร”

ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน ใบหน้าของหลินสู่กวงเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ดวงตาที่เปล่งประกายความตื่นเต้นอย่างประหลาดคู่นั้นกลับทำให้ผู้ฝึกยุทธ์มารที่อยู่ตรงข้ามใจสั่นขึ้นมา ในใจเกิดความรู้สึกถึงอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

หลินสู่กวงไม่ได้อธิบายอะไร ยกดาบแล้วก้าวเท้าพุ่งเข้าไป

เพลงดาบวายุคุกดาราฟาดฟันลงไปอย่างบ้าคลั่ง!

ขณะที่โลหิตปราณพลุ่งพล่าน ประกายดาบอันเจิดจ้าก็ส่งเสียงหวีดหวิวรุนแรง ฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบ ๆ ราวกับถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดสาดจนแตกกระจายไป

“ตูม!!!”

พลังที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมส่งผ่านมาทางอาวุธ

สีหน้าของผู้ฝึกยุทธ์มารเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ความรู้สึกถึงอันตรายที่วนเวียนอยู่ในใจยิ่งรุนแรงขึ้น

และเมื่อหลินสู่กวงยิ่งสู้ยิ่งกล้า ในใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมา

ท่ามกลางประกายไฟที่สาดกระเซ็น เขาก็มองเห็นใบหน้าของหลินสู่กวงได้อย่างชัดเจน

ความหนาวเยือกนั้นก็ถูกความอำมหิตกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว

เขาริษยาที่หลินสู่กวงอายุน้อยกว่าแต่กลับมีพลังอำนาจที่แข็งแกร่งเช่นนี้ หากในตอนนั้นเขามีโชคดีเช่นนี้ ก็คงไม่ต้องลำบากดิ้นรนมานานหลายปี

“ฉันฆ่าคนมามากมาย แต่ยังไม่เคยฆ่าอัจฉริยะเลย! เจ้าหนู นี่คือชะตาของแก! แกไม่ควรมาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน!”

“แคร้ง—”

ในขณะเดียวกัน หอกของผู้ฝึกยุทธ์มารก็ปะทะเข้ากับดาบใหญ่ของหลินสู่กวง

ท่ามกลางประกายไฟที่สาดกระเซ็นต่อเนื่อง

หลินสู่กวงเอ่ยปากอย่างเย็นชา “ถ้าหากนี่คือคำสั่งเสียของแก…”

คมดาบบิดหมุน ปลดปล่อยความเย็นเยือกออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

[เพลงดาบวายุคุกดารา] ถูกใช้ออกไปอย่างเต็มกำลัง!

“เช่นนั้นแกก็ไปตายได้แล้ว”

“แคว่ก—”

ผู้ฝึกยุทธ์มารยังไม่ทันได้คำรามเยาะเย้ยคำพูดโอ้อวดของหลินสู่กวง ไหล่ซ้ายทั้งข้างก็ถูกดาบใหญ่ของหลินสู่กวงฟันจนเกิดเป็นแผลยาวกว่าสิบเซนติเมตรในทันที

โลหิตจำนวนมากพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ย้อมผืนดินให้เป็นสีแดงในชั่วพริบตา

เขาเบิกตากว้างจ้องไปยังหลินสู่กวง ดวงตาสีดำสนิทเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ดูเหมือนจะคิดไม่ตก ว่าทำไมตนเองถึงรับดาบเมื่อครู่ไม่ได้…

ทว่าในวินาทีต่อมา ประกายดาบสายหนึ่งก็วาบผ่านไป

ร่างและศีรษะของผู้ฝึกยุทธ์มารก็แยกออกจากกัน!

ร่างครึ่งท่อนร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหนัก ทำให้ฝุ่นตลบอบอวล

ข้าง ๆ กันนั้น หลินสู่กวงใช้ดาบใหญ่ค้ำยัน หอบหายใจอย่างหนัก หันกลับไปมองศพนั้น ในใจก็รู้สึกโชคดี

หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสมาก่อน คืนนี้คนที่ต้องตายที่นี่ก็คงจะเป็นเขากับเหล่าฟู่!

เขาไม่สนใจศพของผู้ฝึกยุทธ์มาร รีบวิ่งไปดูอาการของเหล่าฟู่

โชคดีที่แค่หมดสติไป

หลินสู่กวงถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย รีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที

เขามองดูที่เกิดเหตุ กำลังจะเดินจากไป ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์อีกเครื่องดังขึ้นจากไม่ไกล

หลินสู่กวงหยุดฝีเท้า มองไปยังแสงสว่างนั้น

เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าสีดำเครื่องนั้นขึ้นมา

ในความทรงจำ นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของเหล่าฟู่ หรือว่า…

เขาหันไปมองศพของผู้ฝึกยุทธ์มาร ความคิดก็พลันเปลี่ยนไป เขาจึงเลือกที่จะรับสาย

ปลายสายมีเสียงที่ถูกดัดแปลงดังขึ้น “ฉันได้รับเงินแล้ว ของที่แกต้องการอีกสี่วันฉันจะส่งข้อความบอกสถานที่ให้… ตอนนี้สำนักจัดการพิเศษกำลังตามหาแกอยู่ แกก็ระวังตัวให้ดีแล้วกัน”

โทรศัพท์ถูกวางสายไป “ปัง”

หลินสู่กวงฟังด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

นี่เขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์มารงั้นหรือ

“น่าสนใจ…”

เขาเก็บโทรศัพท์ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร อีกสี่วันก็รู้เอง

สิบนาทีต่อมา ในที่สุดรถพยาบาลก็มาถึง

เมื่อเห็นศพของผู้ฝึกยุทธ์มาร คนขับรถและพยาบาลก็ตกใจจนกรีดร้องไม่หยุด รีบแจ้งตำรวจทันที

มองส่งเหล่าฟู่ที่ถูกหามขึ้นรถ หลินสู่กวงที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็เลือกที่จะจากไปอย่างเงียบ ๆ

…

คืนนั้น หลินสู่กวงกลับบ้านค่อนข้างดึก หลินเสี่ยวซีกำลังจะหาเรื่องเขาเพื่อแก้แค้น แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามีไก่ทอดอยู่ เธอจึงเปลี่ยนสีหน้าทันทีแล้ววิ่งเข้าไปวนเวียนอยู่รอบตัวหลินสู่กวง

“พี่ หอมจังเลย… พี่เหนื่อยไหม”

“เอาไปสิ ไม่ต้องกลัวแม่เห็นหรอก”

“วางใจได้เลย หนูรับรองว่าจะไม่ทรยศพี่!” หลินเสี่ยวซีรับประกันอย่างหนักแน่น

“ยัยเด็กแสบ” หลินสู่กวงขยี้ผมของเธอจนยุ่งเหยิง ท่ามกลางสายตาที่โกรธแต่ไม่กล้าพูดของเด็กสาว เขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเดินจากไป

เมื่อกลับถึงห้อง เขาก็เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา

[สังหารสำเร็จ ช่วงชิงค่าโลหิตปราณ 140 แคล!]

…

ในขณะเดียวกัน ที่แห่งหนึ่งในตัวเมือง

เดิมทีซ่งหว่านกำลังฝึกควบคุมพลังลมอยู่ในสวนหลังบ้านของตนเอง แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงยืนเหม่อลอยอยู่กับที่

เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านหลัง เธอก็ประสานอินสร้างกำแพงวายุขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

“ครืน—”

ทว่ากำแพงวายุก็แตกสลายในทันที

หญิงวัยกลางคนสวมชุดฝึกยุทธ์สีดำคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

“ตอนฝึกฝนห้ามวอกแวกเด็ดขาด”

ซ่งหว่านใจสั่นขึ้นมา “ค่ะ อาจารย์”

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็ชะงักไป

เธอนึกขึ้นมาได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อเช้านี้หลินสู่กวงก็ทำลายกำแพงวายุของเธอได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

หรือว่า!

“ไม่ ไม่ ไม่ ฉันคงจะคิดมากไปเอง”

…