บทที่ 263 ข้าคือเฉียนเยี่ย
บทที่ 263 ข้าคือเฉียนเยี่ย
บทที่ 263 ข้าคือเฉียนเยี่ย
“สิ่งกีดขวาง?”
ซูจี้เหนียนถาม “สิ่งกีดขวางนั้นมาจากไหน? ในเมื่อมีสิ่งกีดขวาง มันควรจะมีวิธีเปิดมันสิ ถูกต้องไหม?”
“ข้าไม่รู้ว่ามีวิธีเปิดมันหรือไม่? ข้ารู้เพียงแค่ว่าคนที่อยู่ที่นี่ ล้วนถูกวัวทองแดงแปดหัวตัวนั้นดูดเข้ามา และคนที่สร้างสิ่งกีดขวางนั้นคือคนที่พวกเราไม่สามารถยุ่งเกี่ยวได้ เขาคือมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่!”
ฮวาไป๋หนานส่ายหน้า “คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนติดอยู่ มีบางคนที่รอคอยเป็นเวลาหลายร้อยปี หรือไม่ก็หลายพันปีแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่สามารถออกไปได้ตลอดชีวิต พวกเขาแก่ตายที่นี่ ตอนที่พวกเรามาถึง พวกเราพบเกาะแห่งนี้ และอาศัยอยู่ที่นี่ พวกเราต่างรอคอยความตายอยู่เสมอ”
พูดจบ ฮวาไป๋หนานมองดูฮวาอู๋เยี่ย ในแววตาของเขามีความอ่อนโยน “ข้าไม่คิดว่า ก่อนที่ข้าจะตาย ข้าจะได้พบกับบุตรสาวของข้า แต่น่าเสียดายที่พวกเจ้าต้องอยู่ที่นี่กับข้า”
“ที่นี่มีมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อยู่จริงๆ หรือ?”
ในเวลานี้สีหน้าของซูจี้เหนียนก็แปลกประหลาดเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าคำพูดที่เขาพูดส่งเดชนั้น จะเป็นจริง
ที่แท้ที่นี่มีมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อยู่จริงๆ สินะ?
หากเป็นเช่นนี้ วัวทองแดงแปดหัวเหล่านั้นอาจจะถูกควบคุมโดยมนุษย์ หรือว่าพวกมันถูกควบคุมโดยมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น?
ซูจี้เหนียนรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างแปลกๆ แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร?
“พวกเราไปดูสิ่งกีดขวางนั้นกันเถอะ”
“บางทีพวกเราอาจจะหาทางออกไปได้”
ซูจี้เหนียนพูดกับฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนาน
“ก็ได้”
ฮวาไป๋หนานพยักหน้า เขาเคยไปที่สิ่งกีดขวางนั้นหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็หาเบาะแสใดๆ ไม่พบ ฮวาไป๋หนานกล่าวว่า “ที่สิ่งกีดขวางนั้น มีอักขระแปลกๆ มากมายอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าอักขระเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร? เพราะไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน!”
“ไปดูก่อนก็แล้วกัน”
ซูจี้เหนียนตัดสินใจที่จะไปดู หากเขาไม่สามารถพาพวกเขาออกไปได้จริงๆ เขาค่อยคิดหาวิธีอื่น
“แต่ก่อนหน้านั้น”
ซูจี้เหนียนมองดูทุกคนที่อยู่บนเกาะ และพูดว่า “พวกเจ้าต้องมอบของมีค่าทั้งหมดของพวกเจ้ามาให้ข้าก่อน”
ฮวาอู๋เยี่ย “…”
ฮวาไป๋หนานเดินไปหาฮวาอู๋เยี่ย และถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ลูกเขยของข้าเป็นโจรหรือ?”
ฮวาอู๋เยี่ยได้ยินฮวาไป๋หนานเรียกซูจี้เหนียนว่าลูกเขย ใบหน้าของนางก็แดงก่ำ แต่นางไม่ได้พูดอะไร
…
ซูจี้เหนียนใช้เวลาทั้งวันในการค้นหาทั่วทั้งเกาะ เขาไม่ปล่อยอะไรไปเลย ทุกคนต่างก็พูดว่า เขานั้นโลภมาก เขาค้นหาอย่างละเอียดยิบ และไม่เหลืออะไรไว้ให้พวกเขาเลย!
เขาเกือบจะหยิบทรายติดมือกลับไปด้วยซ้ำ!
พวกเขาทำงานมาทั้งวัน ที่นี่ดูเหมือนกับว่าไม่มีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มันดูมืดครึ้มตลอดเวลา ราวกับว่าเป็นยามหัวค่ำ หลังจากที่ซูจี้เหนียนค้นหาเสร็จสิ้น เขาก็คำนวณรายได้ของเขาคร่าวๆ มีเหรียญทองเกือบสามแสนเหรียญ ส่วนสมบัติวิเศษอื่นๆ นั้น เขาก็ยังไม่รู้ว่าพวกมันมีค่าเท่าไหร่? ซูจี้เหนียนอารมณ์ดีมาก เงินจำนวนนี้ หากรวมกันแล้ว คงจะมีมากกว่าสี่แสนเหรียญทองอย่างแน่นอน การที่จะเปิดเจดีย์มิติชั้นที่สี่ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้ว
“ไปกันเถอะ”
ซูจี้เหนียนพูดกับคนทั้งสอง
“พวกเราต้องรอให้ก้อนเมฆสีแดงนั้นมาถึงก่อน ถึงจะสามารถจากไปได้” ฮวาไป๋หนานอธิบายให้ซูจี้เหนียน
“ไม่สำคัญหรอก ข้าจะพาพวกเจ้าไป!”
ตอนนี้ซูจี้เหนียนอยากจะออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เขาดึงฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนานขึ้นไปบนฟ้า และบินข้ามทะเลมิอาจข้ามโดยตรง!
“อะไรกัน!?”
ทุกคนที่อยู่บนเกาะต่างก็ตกตะลึง ชายผู้นี้สามารถบินข้ามทะเลมิอาจข้ามนี้ได้งั้นหรือ?
มันเป็นไปได้ยังไง?
ในทะเลมิอาจข้ามนี้ มีพลังของมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่ตายไปแล้วอยู่ ภายใต้แรงกดดันของผู้เชี่ยวชาญเช่นนี้ กลับมีคนสามารถบินได้ มันเป็นไปไม่ได้!
ฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนานก็ไม่อยากจะเชื่อ ซูจี้เหนียนสามารถฝ่าฝืนกฎ และบินข้ามทะเลมิอาจข้ามนี้ได้ เขาทำได้อย่างไร?
“แฮ่!”
แต่ในเวลานี้เอง ก็มีแขนจำนวนมากยื่นออกมาจากทะเลมิอาจข้าม แขนเหล่านี้ยืดยาวออกไป และคว้าฮวาอู๋เยี่ยกับฮวาไป๋หนาน แม้ว่าทะเลมิอาจข้ามนี้จะไม่สามารถสัมผัสกลิ่นอายของซูจี้เหนียนได้ แต่ฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนานเป็นเพียงแค่คนธรรมดา กลิ่นอายของพวกเขาย่อมถูกทะเลมิอาจข้ามนี้สัมผัสได้ วิญญาณพเนจรจำนวนมากในทะเลมิอาจข้ามจึงยื่นมือออกมา และต้องการจับคนทั้งสองลงไป!
“แย่แล้ว!”
สีหน้าของฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนานเปลี่ยนไป หากพวกเขาถูกสิ่งนี้จับได้ พวกเขาจะต้องตกอยู่ในอันตราย!
ซูจี้เหนียนเห็นว่าวิญญาณพเนจรจำนวนมากกำลังพุ่งเข้ามา แต่ซูจี้เหนียนไม่ได้ตื่นตระหนก เขารีบเร่งความเร็ว ร่างกายของเขาราวกับสายฟ้า ในพริบตาเขาก็หายไปในทะเลแห่งนี้
ความเร็วของเขานั้นเร็วมาก จนวิญญาณพเนจรในทะเลมิอาจข้ามไม่สามารถตอบสนองได้ทัน พวกมันไม่สามารถแตะต้องพวกซูจี้เหนียนได้เลย
และในเวลาไม่กี่ลมหายใจ ซูจี้เหนียนก็เห็นชายหาดที่อยู่ข้างหน้า เขามาถึงอีกฟากหนึ่งของทะเลมิอาจข้ามแล้ว และที่นี่ เขายังได้พบกับคนรู้จักมากมาย คุนต๋า เซินฉื่อหาน และคนอื่นๆ มาถึงแล้ว แม้แต่หนิวหม่านซานก็ยังอยู่ที่นี่เช่นกัน
แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะยังไม่มาถึง แต่คนที่อยู่ ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูง!
“นี่มัน…”
ซูจี้เหนียนเงยหน้าขึ้นมอง และตกตะลึงกับฉากที่อยู่ตรงหน้า ที่ปลายสุดของทะเลมิอาจข้ามนี้ มีพระราชวังขนาดใหญ่อยู่!
พระราชวังแห่งนี้ดูค่อนข้างจะเรียบง่าย แต่ซูจี้เหนียนกลับรู้สึกว่ามันมีสไตล์ยุโรป
ที่หน้าพระราชวังแห่งนี้ มีรูปปั้นทองแดงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ รูปปั้นนี้เป็นรูปบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้นี้ดูเหมือนกับบัณฑิต ในมือของเขาถือม้วนตำราอยู่ เขายืนอยู่ที่นั่น และเงยหน้าขึ้นมองไปไกลๆ
เมื่อมองดูรูปปั้นนี้ ราวกับว่ารูปปั้นนี้สูงตระหง่านมาก ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็เหมือนกับว่ากำลังแหงนหน้ามองดู!
“ตูม!”
มีเสียงดังขึ้นในหัวของฮวาอู๋เยี่ยและฮวาไป๋หนาน เสียงนี้เบามาก แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจ นี่คืออำนาจของจักรพรรดิ!
“ข้าคือเฉียนเยี่ย”
เพียงแค่คำพูดสี่คำนี้ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเคารพและชื่นชม!
จักรพรรดิเฉียนเยี่ย!
ในเวลานี้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็มองดูรูปปั้นนี้ด้วยความชื่นชม ใครจะรู้ว่าคนผู้นี้คือจักรพรรดิเฉียนเยี่ยผู้มีชื่อเสียงในทวีปทะเลดารา!
“เขาคือใคร?”
ซูจี้เหนียนอดไม่ได้ที่จะถาม
“หืม?”
ฮวาอู๋เยี่ยรู้สึกประหลาดใจ “เหยียนเซียนเซิง ท่านไม่ได้ยินเสียงจากรูปปั้นหรือ?”
“เสียง? ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”
ซูจี้เหนียนไม่ได้ยิน เพราะพลังของจักรพรรดิผู้นี้ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อเขาได้
“เขาคือจักรพรรดิเฉียนเยี่ย เหยียนเซียนเซิง ท่านน่าจะรู้ว่าในทวีปทะเลดารานี้มีตระกูลที่แข็งแกร่งตระกูลหนึ่งอยู่” ฮวาอู๋เยี่ยพูดกับซูจี้เหนียน “นั่นคือหัตถ์เทวะตระกูลเยี่ย และจักรพรรดิเฉียนเยี่ยผู้นี้ก็เป็นบรรพบุรุษของหัตถ์เทวะตระกูลเยี่ย!”
“เขา!”
ซูจี้เหนียนนึกขึ้นได้