บทที่ 258 กิจกรรมเก็บเงินของซูจี้เหนียน

บทที่ 258 กิจกรรมเก็บเงินของซูจี้เหนียน

ใครจะไปเชื่อว่า ผู้เชี่ยวชาญที่แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาปรมาจารย์ก็ยังต้องสุภาพ กลับไม่แสวงหาหนทางแห่งยุทธที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่เขากลับเปิดร้านค้าในเมืองหลวง และทำธุรกิจ?

หากข่าวนี้แพร่ออกไป เจียวฮวง(พระสันตะปาปา) เหล่านั้นคงจะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน

ซูจี้เหนียนพาฮวาอู๋เยี่ยกระโดดลงมาจากก้อนเมฆสีแดง และลงมายังเกาะร้างแห่งนี้ เกาะร้างที่ใหญ่โตเช่นนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรอยู่ แต่ก่อนที่คนทั้งสองจะเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ซูจี้เหนียนก็รู้สึกว่าตนเองตาฝาด

เพราะบนเกาะร้างนี้มีเหรียญทองอยู่…

เท่าที่เขามองเห็น บนพื้นมีเหรียญทองจำนวนมาก พวกมันถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น ราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงแค่ขยะ!

“นี่มัน…”

ฮวาอู๋เยี่ยก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้มีเหรียญทองมากมายขนาดนี้? ฮวาอู๋เยี่ยไม่ได้คิดจะเก็บเหรียญทองเหล่านี้ เพราะนางรู้สึกว่า การที่บนเกาะร้างแห่งนี้มีเหรียญทองมากมายเช่นนี้ มันค่อนข้างจะแปลกประหลาด

แต่ฮวาอู๋เยี่ยรู้สึกแปลกใจ ซูจี้เหนียนกลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นี่คือเงิน! บนพื้นมีเหรียญทองเกือบหนึ่งพันเหรียญ หากไม่เก็บมัน มันคงจะน่าเสียดายมาก!

ซูจี้เหนียนใช้สำนึกศักดิ์สิทธิ์ เหรียญทองทั้งหมดลอยขึ้นไปบนฟ้า และบินมาหาซูจี้เหนียน ซูจี้เหนียนโบกมือ เหรียญทองทั้งหมดบินเข้าไปในแหวนมิติของเขา อารมณ์ของซูจี้เหนียนดีขึ้นทันที ขุมทรัพย์ของประตูแห่งหลัวไม่ได้ทำให้เขาได้เงินมากนัก แต่เขากลับได้เหรียญทองจำนวนมากในภูเขาหิมะหมื่นยอดนี้

แม้ว่าจะมีเหรียญทองเพียงแค่หนึ่งพันกว่าเหรียญเท่านั้น แต่พวกเขาเพิ่งจะสำรวจพื้นที่เล็กๆ บนเกาะแห่งนี้ บางทีอาจจะมีเหรียญทองมากกว่านี้อยู่ที่อื่นก็เป็นได้

“ไปกันเถอะ พวกเรารีบตามหา มิเช่นนั้นหากถูกคนอื่นพบ พวกเราก็จะไม่ได้มัน”

ซูจี้เหนียนรีบพูด

ฮวาอู๋เยี่ยส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มอย่างขมขื่น ในเวลานี้ซูจี้เหนียนดูเหมือนกับเด็กน้อย เจียวฮวงเหล่านั้นจะลงมาจากก้อนเมฆเพราะเหรียญทองหรือ? ไม่มีทาง!

หากพวกเขาลงมาแล้ว พวกเขาจะสามารถขึ้นไปได้อีกหรือไง?

ในเวลานี้ฮวาอู๋เยี่ยถึงกับสงสัยว่า นางจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่? หลังจากที่ลงมาจากก้อนเมฆกับซูจี้เหนียนแล้ว?

แต่เมื่อเห็นว่าซูจี้เหนียนตื่นเต้นขนาดนี้ ฮวาอู๋เยี่ยก็ไม่อยากจะพูดอะไร นางจึงสำรวจเกาะแห่งนี้กับซูจี้เหนียน

เกาะแห่งนี้ดูเหมือนกับเกาะร้าง ที่นี่ดูเหมือนกับว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ เพราะที่นี่คือทะเลมิอาจข้าม ใครจะสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ ถูกต้องไหม?

ระหว่างทาง พวกเขาสามารถเห็นเหรียญทองได้ทุกที่ เรื่องนี้ทำให้ซูจี้เหนียนชอบเกาะแห่งนี้มาก แม้ว่าตอนนี้ธุรกิจของซูจี้เหนียนจะทำกำไรได้มากมายทุกวัน แต่ค่าใช้จ่ายของเขาก็สูงมาก ดังนั้นช่วงนี้ซูจี้เหนียนจึงไม่ได้ทำเงินมากนัก การอยากจะเปิดเจดีย์มิติชั้นที่สี่นั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก

ดังนั้นวันนี้เมื่อเห็นเหรียญทองจำนวนมากเช่นนี้ ซูจี้เหนียนก็รู้สึกว่าตนเองนั้นโชคดีจริงๆ ซูจี้เหนียนอยากจะเดินสำรวจเกาะแห่งนี้ให้ทั่ว และเก็บเหรียญทองทั้งหมด  หากเขาสำรวจเกาะทั้งเกาะ เขาคงจะสามารถเก็บเหรียญทองได้มากกว่าหนึ่งแสนเหรียญอย่างแน่นอน!

“ดูเหมือนว่าจะมีคนใหม่มาที่นี่สินะ?”

ในขณะที่ซูจี้เหนียนกำลังเก็บเหรียญทองอย่างมีความสุข ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับเสียงนี้ ท้องฟ้าและผืนดินก็เปลี่ยนสี อากาศก็หนักอึ้งขึ้น ฮวาอู๋เยี่ยเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าบนเนินเขาเตี้ยๆ มีชายคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่!

ชายคนนี้สวมชุดเกราะสีดำ เขาเป็นคนหัวล้าน ดวงตาของเขาราวกับว่าสามารถผนึกทุกสิ่งทุกอย่างได้ เพียงแค่มองดูดวงตาของชายผู้นี้ ฮวาอู๋เยี่ยก็รู้สึกว่าตนเองไม่สามารถขยับตัวได้!

บนชุดเกราะสีดำนี้ มีลวดลายสีทองอยู่ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสมบัติวิเศษ!

“ผู้เชี่ยวชาญ!”

ฮวาอู๋เยี่ยรู้สึกได้ทันทีว่า ชายหัวล้านผู้นี้แข็งแกร่งมาก เขาไม่ด้อยไปกว่าคุนต๋าและคนอื่นๆ ชายคนนี้น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาปรมาจารย์!

ปกติแล้วผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาปรมาจารย์นั้นหาได้ยาก แต่วันนี้กลับมีมากมาย

ซูจี้เหนียนได้ยินเสียงนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นชายหัวล้านผู้นั้น ซูจี้เหนียนเดินไปข้างหน้า และถามว่า “เหรียญทองเหล่านี้เป็นของเจ้าหรือ? เจ้าไม่ต้องการมันแล้วสินะ?”

“ในทะเลมิอาจข้ามนี้ เหรียญทองจะมีประโยชน์อะไร?”

ชายหัวล้านผู้นั้นได้ยินซูจี้เหนียนถาม เขายิ้มอย่างใจเย็น “หากเจ้าต้องการมัน ข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด เหรียญทองทั้งหมดบนเกาะนี้เป็นของเจ้า แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการเหรียญทองเหล่านี้ไปทำอะไร? ที่นี่ นอกจากเวลาก็ไม่มีอะไรแล้ว และเหรียญทองเหล่านี้ย่อมไม่สามารถซื้อเวลาได้”

“ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการมัน งั้นมันก็เป็นของข้าทั้งหมด”

ซูจี้เหนียนโล่งใจ

“ดูเหมือนว่าเจ้ายังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนสินะ?” ชายหัวล้านผู้นี้ถอนหายใจ และในขณะเดียวกัน ก็มีคนมากมายเดินออกมาจากด้านหลังเนินเขาเตี้ยๆ คนเหล่านี้มีพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่งมาก มีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตครึ่งก้าวปรมาจารย์หลายคน และคนอื่นๆ ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับใบไม้แห่งพลังทั้งหมด

เรื่องนี้ทำให้สีหน้าของฮวาอู๋เยี่ยเปลี่ยนไป บนเกาะแห่งนี้มีผู้เชี่ยวชาญมากมายขนาดนี้เชียวหรือ? เกิดอะไรขึ้น?

“ที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญมากมายจริงๆ”

ซูจี้เหนียนมองดูทุกคน และไม่ได้สนใจสายตาที่ดุร้ายของพวกเขา เขาถามว่า “พวกเจ้าไม่ต้องการเหรียญทองเหล่านี้แล้วใช่ไหม?”

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

ในเวลานี้เอง ผู้เชี่ยวชาญระดับใบไม้แห่งพลังผู้หนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้า ดวงตาสีโลหิตของเขาราวกับว่ากำลังจะมีเลือดไหลออกมา สายตาของเขามองไปที่ฮวาอู๋เยี่ย เมื่อถูกสายตาเช่นนี้จ้องมอง ฮวาอู๋เยี่ยก็รู้สึกเหมือนกับว่า ตนเองได้กลายเป็นเหยื่อ และถูกนักล่ากลุ่มหนึ่งจ้องมอง

“หากเจ้าต้องการเหรียญทอง ข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด เหรียญทองทั้งหมดที่พวกเรามี พวกเราก็สามารถมอบให้เจ้าได้ เพราะพวกเราติดอยู่ที่นี่หลายสิบปีแล้ว เหรียญทองไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเราอีกต่อไป แต่สตรีผู้นี้ยังมีประโยชน์อยู่ ตั้งแต่ที่สตรีคนเดียวบนเกาะนี้ตายไปเมื่อสิบสองปีก่อน พวกเราก็รู้สึกเบื่อมาก!”

“เจ้าหนู พวกเราสามารถมอบเหรียญทองทั้งหมดให้เจ้า แต่เจ้าต้องมอบผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เจ้ามาให้พวกเรา!”

ชายหน้าซีดอีกคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้ และมองดูฮวาอู๋เยี่ย แถมยังเลียริมฝีปากอีกด้วย

ฮวาอู๋เยี่ยมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป นางเข้าใจแล้ว คนเหล่านี้ติดอยู่ที่นี่มานาน พวกเขาไม่สามารถออกไปได้ ในวันเวลาที่น่าเบื่อเช่นนี้ พวกเขาย่อมอยากจะหาอะไรสนุกๆ ทำ…

เมื่อนึกถึงสตรีที่ตายไปก่อนหน้านี้ ฮวาอู๋เยี่ยก็ไม่กล้าจินตนาการว่าสตรีผู้นั้นจะต้องทุกข์ทรมานมากแค่ไหน?

“ไม่ได้”

ซูจี้เหนียนได้ยินเช่นนี้ เขาก็เล่นเหรียญทองในมือ และพูดอย่างใจเย็นว่า “เพราะพวกเจ้าสองคนพูดประโยคนี้ ข้าจึงต้องขออภัยด้วย”

“พวกเจ้ากำลังจะตาย!”