บทที่ 234 จิตสังหารสั่นสะเทือนฟ้าดิน
บทที่ 234 จิตสังหารสั่นสะเทือนฟ้าดิน
บทที่ 234 จิตสังหารสั่นสะเทือนฟ้าดิน
พายุหิมะยังคงไม่จางหายไปจนหมด ภูเขาหิมะหมื่นยอดนี้ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
ในถ้ำ ฮวาอู๋เยี่ยกำลังนั่งรอซูจี้เหนียนกลับมา ฮวาอู๋เยี่ยมองไปที่ด้านนอก และมองไปยังทิศทางที่ซูจี้เหนียนจากไป ในแววตาของนางมีความกังวล แม้ว่านางจะรู้ว่าซูจี้เหนียนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่นั่นเป็นเพียงแค่ในอาณาจักรหลิงเจี้ยนเท่านั้น
ที่นี่คือภูเขาหิมะหมื่นยอด ที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญมากมาย
ในตอนนี้ ในใจของฮวาอู๋เยี่ยมีเสียงหนึ่งกระซิบบอกนางว่า ยอมล้มเลิกการสังหารวัวทองแดงแปดหัว ดีกว่าการที่เหยียนเซียนเซิงเป็นอะไรไป!
“ที่นี่ค่อนข้างหนาว พวกข้าสามารถเข้าไปนั่งข้างในได้หรือไม่?”
ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ฮวาอู๋เยี่ยเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่ามีคนสี่คนยืนอยู่ที่ปากถ้ำ คนที่นำหน้าสวมชุดคลุมสีม่วง เขาดูเหมือนกับบัณฑิต และด้านหลังของเขามีชายชุดดำสามคนอยู่ พวกเขาคลุมหน้าเอาไว้ ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร?
แต่ในเวลานี้ ฮวาอู๋เยี่ยกลับรู้สึกตกใจ!
คนทั้งสี่นี้ไม่ธรรมดา!
พลังของชายชุดดำสามผู้นี้ยากที่จะคาดเดา พวกเขาล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับที่สามารถสร้างใบไม้แห่งพลังได้หนึ่งใบ และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ กลิ่นอายของคนสองคนนั้นแข็งแกร่งกว่านาง เรื่องนี้ทำให้ฮวาอู๋เยี่ยไม่อยากจะเชื่อ ในบรรดาชายชุดดำสามคนนี้ มีสองคนที่ขอบเขตบ่มเพาะของพวกเขาอยู่ที่ระดับห้าใบขึ้นไป!
ส่วนชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิต ยิ่งไม่ธรรมดา ฮวาอู๋เยี่ยรู้สึกได้ถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัดจากเขา!
ยากที่จะคาดเดา!
ฮวาอู๋เยี่ยค่อนข้างจะระมัดระวังคนทั้งสี่นี้ แต่ชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นั้นกลับยิ้ม รอยยิ้มนี้ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองทะลุได้
“เชิญ”
ฮวาอู๋เยี่ยเอ่ยตอบอย่างใจเย็น
“ขอบคุณ”
ชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นี้พูดจบ เขากับคนทั้งสามก็เดินเข้ามา พวกเขานั่งลงอย่างไม่เป็นทางการ แต่สายตาของชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นั้นกลับจ้องมองฮวาอู๋เยี่ย
“ฮวาอู๋เยี่ย…”
ชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นั้นเอ่ยชื่อของฮวาอู๋เยี่ย
ฮวาอู๋เยี่ยตกใจมาก นางมองดูชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นี้ แต่นางมั่นใจว่านางไม่เคยเห็นเขา ฮวาอู๋เยี่ยอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าเป็นใคร?”
“สหายเก่า”
ในเวลานี้ชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นั้นก็ยื่นมือออกไป และค่อยๆ ลอกหน้ากากหนังมนุษย์ออก เมื่อหน้ากากหนังมนุษย์ถูกดึงออก ฮวาอู๋เยี่ยก็ตกใจมาก!
“เจ้า!?”
ฮวาอู๋เยี่ยสูดหายใจเข้าอย่างแรง
“ฮวาอู๋เยี่ย” ชายที่ดูเหมือนกับบัณฑิตผู้นั้นยังคงพูดอย่างใจเย็น “ข้าไม่คิดว่าจะได้พบเจ้าที่นี่ พอดีเลย ข้าสนใจเจ้ามานานแล้ว พวกเรามาคุยกันเถอะ…”
พายุหิมะกลืนเสียงของพวกเขา ฮวาอู๋เยี่ยรู้ว่าตอนนี้ นางกำลังตกอยู่ในอันตราย!
…
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
บนยอดเขา ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นั้นได้ยินเช่นนี้ เขาก็หัวเราะออกมา ทันใดนั้นราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลก
“ผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ? ข้าจำไม่ได้แล้ว นานมากจริงๆว ที่ไม่มีใครพูดกับข้าเช่นนี้” ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้ส่ายหน้าเล็กน้อย “หนุ่มน้อย การที่เจ้ามั่นใจในตนเองนั้นเป็นเรื่องดี แต่การที่มั่นใจมากเกินไปย่อมไม่ดี เจ้าจะทำตัวโอหังก็ได้ แต่เจ้าต้องรู้ว่าเจ้ากำลังเผชิญหน้ากับใคร?”
“เด็กน้อย ข้าเห็นว่าเจ้าอายุยังน้อย และฝึกฝนวิทยายุทธได้ยากลำบาก ข้าจึงบอกให้เจ้ามอบดอกบัวหิมะพายุมาให้ข้า มิเช่นนั้น…”
ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้กล่าว “เจ้าควรรู้ว่า หากข้าต้องการมันจริงๆ ข้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลามากมายเช่นนี้”
“หากข้าไม่ยอมล่ะ?”
ซูจี้เหนียนขี้เกียจคุยกับชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้ เขากลายเป็นศพไปแล้ว เขาน่าจะกลับบ้านไปเตรียมตัวตาย ดีกว่าการที่ต้องมาหาเรื่องใส่ตัว ดังนั้นหลังจากพูดจบ ซูจี้เหนียนก็หันหลังกลับ และเตรียมจะจากไป
แต่เมื่อซูจี้เหนียนขยับตัว มารสี่ตนก็พุ่งออกมาทันที ความเร็วของพวกมันน่าทึ่งมาก ในขณะเดียวกัน ร่างกายของมารเตี้ยๆ สี่ตนนี้ก็ยังใหญ่โตขึ้น กล้ามเนื้อของพวกมันขยายตัว ในพริบตา พวกมันก็กลายเป็นมารยักษ์ที่มีความสูงห้าเมตร มารยักษ์สี่ตนนี้ล้อมซูจี้เหนียนเอาไว้!
กลิ่นอายของมารยักษ์แต่ละตนนั้น แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!
พวกมันราวกับว่าสามารถเคลื่อนย้ายภูเขาและถมทะเลได้ ร่างกายของเผ่าพันธุ์มารแข็งแกร่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ และในเวลานี้ เพียงหมัดเดียวของมารยักษ์สี่ตนนี้ ย่อมสามารถทำลายภูเขาทั้งลูกได้
“มอบดอกบัวหิมะพายุมาให้ข้า”
ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้ยังคงพูดประโยคเดิม
“ดูเหมือนว่า เจ้าจะไม่รักลูกน้องของเจ้าสินะ?”
ซูจี้เหนียนพูดอย่างเย็นชา
“แฮ่!”
มารยักษ์สี่ตนนี้คำรามลั่น เสียงของพวกมันน่ารำคาญมาก จากนั้นมารยักษ์สี่ตนก็ลงมือพร้อมกัน หมัดของพวกมันทำลายอากาศ และพุ่งเข้าใส่ซูจี้เหนียน!
“ไปตายซะ!”
ซูจี้เหนียนก็โกรธมารยักษ์ที่ได้ใจเหล่านี้เช่นกัน!
มีดบินพุ่งออกไปทันที
มีดบินสามเล่มพุ่งเข้าหาศีรษะของมารยักษ์สามตน!
เมื่อมีดบินพุ่งออกไป สำนึกศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ขีดจำกัดก็ยังพุ่งเข้าไปในนั้น ซูจี้เหนียนใช้ทักษะขั้นที่สี่ โจมตีรุนแรง! ทำให้พลังทำลายล้างของมันเพิ่มขึ้นอย่างมาก!
“เหอะ!”
ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้แค่นเสียงเย็นชา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจมีดบินของซูจี้เหนียน เพราะมารยักษ์สี่ตนนี้เป็นถึงมารที่มีเชื้อสายเผ่าพันธุ์ยักษ์ ร่างกายของพวกมันแข็งแกร่งมาก พวกมันสามารถต้านทานการโจมตีของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตครึ่งก้าวปรมาจารย์ได้ การที่ใช้มีดบินสองสามเล่ม และคิดจะทำร้ายมารยักษ์ของเขา?
มันเป็นเพียงแค่ความฝัน!
“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”
มีดบินสามเล่มฉีกมิติออก และแทงทะลุหัวของมารยักษ์สามตนโดยตรง!
เลือดพุ่งกระฉูด ศีรษะของพวกมันถูกมีดบินของซูจี้เหนียนระเบิด!
ส่วนมารยักษ์ตัวสุดท้ายต่อยซูจี้เหนียน ซูจี้เหนียนขยับร่างกาย ความเร็วของเขารวดเร็วราวกับสายฟ้า หมัดนี้ไม่สามารถสัมผัสร่างกายของซูจี้เหนียนได้ ในขณะเดียวกัน ซูจี้เหนียนก็ยังโบกมือ มีดบินสามเล่มบินกลับมา และหั่นมารยักษ์ตัวสุดท้ายจนแหลกเป็นชิ้นๆ ทันที!
มันกลายเป็นเนื้อบด!
ในเวลาไม่กี่ลมหายใจ มารยักษ์สี่ตนก็หายไปโดยสมบูรณ์!
“เจ้าต้องตาย!”
ในเวลานี้ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้ก็โกรธมาก มารยักษ์สี่ตนนี้ เขาได้เลี้ยงดูพวกมันมานาน และใช้พวกมันแบกเขา เขาไม่คิดว่ามารยักษ์สี่ตนที่เขาเลี้ยงดูอย่างตั้งใจ จะถูกคนตรงหน้าสังหารในพริบตา!
นั่นมันมีดบินอะไรกันแน่?
ทำไมมันถึงได้คมและแข็งขนาดนี้? แม้แต่กะโหลกของมารยักษ์ก็ยังคงสามารถแทงทะลุได้อย่างง่ายดาย!
ดังนั้นในเวลานี้ ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้จึงเกิดจิตสังหาร!
เมื่อเกิดจิตสังหาร ซูจี้เหนียนก็เงยหน้าขึ้นมองทันที เขาเห็นว่าท้องฟ้ามืดครึ้ม กลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านไปทั่วท้องฟ้า และจากชายชราผู้นี้ ในจิตสังหารของเขายังคงมีเสียงสงครามปะปนอยู่!
เสียงนี้น่ากลัวยิ่งนัก!
ราวกับว่ามีทหารมากมายกำลังต่อสู้กัน
เมื่อกลิ่นอายนี้ขยับตัว สภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลง
กลิ่นอายนี้แข็งแกร่งกว่าหลี่เจี้ยนซินหลายเท่า ราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับโลกทั้งใบ!
ขอบเขตมหาปรมาจารย์!
ซูจี้เหนียนจึงเข้าใจ ชายชราที่เป็นศพแห้งผู้นี้ เขาคือผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาปรมาจารย์ในตำนาน!