บทที่ 170 วันเกิดของเสวี่ยหนิงหนิง

บทที่ 170 วันเกิดของเสวี่ยหนิงหนิง

หลินหลิงเอ๋อร์ลืมไปแล้วว่า หลังจากที่นางมาที่เมืองหวังข่งแล้ว ทุกเช้านางถึงจะได้ดื่มนมถั่วเหลือง ก่อนหน้านี้นางก็ยังคงไม่รู้นมถั่วเหลืองคืออะไรเช่นกัน?

“เอ่อ”

เยว่หลิงหลงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

นางหยิบแท่งสีเหลืองทองนั้นขึ้นมา และกัดคำหนึ่ง

กรุบ!

มีเสียงกรุบกรอบดังขึ้น ของสีเหลืองทองนี้กรอบมาก แต่ข้างในกลับนุ่มมากกว่า มันกรอบนอกนุ่มใน น้ำมันเล็กน้อยไหลออกมาจากเปลือกนอกที่กรอบ ทำให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมา

กัดคำหนึ่ง มันทั้งหอมและกรอบ เยว่หลิงหลงไม่คิดว่าของที่ดูเหมือนกับแท่งนี้จะมีกลิ่นหอมเช่นนี้ ข้างในยังคงมีรสเค็มเล็กน้อย กินแล้วไม่รู้สึกแห้งหรือติดคอ

เยว่หลิงหลงดื่มนมถั่วเหลืองอีกคำหนึ่ง นมถั่วเหลืองรสหวานกับปาท่องโก๋ที่กรอบอร่อยนี้ช่างเข้ากันได้ดีจริงๆ

(ปาท่องโก๋ในจีนคือโหยวจากั่วหรืออิ่วจาก้วยนะคะ แต่เพื่อให้คุ้นหู จะแปลว่าปาท่องโก๋แล้วกัน)

เยว่หลิงหลงรู้สึกว่ามันอร่อยมาก จนอยากจะโห่ร้องชมเชย!

สุดท้ายเยว่หลิงหลงก็หยิบของสีขาวกลมๆ นั้นขึ้นมา และกินเข้าไป

นุ่ม!

ของสิ่งนี้นุ่มมาก ราวกับแก้มของเด็กทารก ผิวด้านนอกของมันดูเนียนละเอียด

“อืม!”

ในเวลานี้เอง ก็มีกลิ่นนมที่หอมหวานพวยพุ่งออกมา กลิ่นนมนี้ยังคงมีความหวานมัน เยว่หลิงหลงจึงรู้ว่าข้างในมีไส้อยู่ เมื่อกัดเข้าไป ไส้ข้างในก็ไหลออกมาอย่างช้าๆ ไส้สีเหลืองอ่อนนี้มีกลิ่นนมหอมฟุ้ง

รสชาตินี้หวานยิ่งนัก!

“นี่มันอะไรกัน?”

เยว่หลิงหลงอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง นางรู้สึกว่าตอนนี้นางเป็นเหมือนกับคนบ้านนอกที่ไม่เคยกินอะไรมาก่อน

“ท่านอาจารย์ นั่นคือปาท่องโก๋เจ้าค่ะ กินคู่กับนมถั่วเหลืองจะอร่อยมาก ส่วนอีกอันหนึ่งคือซาลาเปาไส้ครีม มันหวานมาก ข้าชอบกินมันมากที่สุด” หลินหลิงเอ๋อร์รีบแนะนำให้เยว่หลิงหลง

เยว่หลิงหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ พึมพำกับตัวเองว่า “ที่แท้อาหารของอาณาจักรหลิงเจี้ยนนั้นอร่อยขนาดนี้เลยหรือ? มันอร่อยกว่าอาณาจักรอวี้ถังมาก”

“ท่านอาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ”

หลินหลิงเอ๋อร์ส่ายหน้า “อาหารเหล่านี้มีเพียงแค่ในเมืองหวังข่งเท่านั้น พี่ชายเจ้าเมืองและพี่สาวซูเยว่เป็นคนคิดค้นขึ้นมา ข้างนอกไม่มีขายเจ้าค่ะ”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”

เยว่หลิงหลงพบว่าตนเองเข้าใจผิด

หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว เยว่หลิงหลงก็พาหลินหลิงเอ๋อร์ไปหาสถานที่ฝึกฝนเวทมนตร์ เยว่หลิงหลงจะสอนทฤษฎีให้หลินหลิงเอ๋อร์ก่อน ตอนนี้กองทัพของเมืองหวังข่งก็เริ่มฝึกฝน ซูจี้เหนียนเตรียมสถานที่ฝึกฝนเอาไว้แล้ว อู่ซานเจียงเป็นผู้บัญชาการ กองกำลังสิบสองนักษัตรเป็นคนนำทัพ และฝึกฝนพวกเขา ซูจี้เหนียนเตรียมเนื้อสัตว์อสูรมากมาย เพื่อให้พวกเขากินเป็นอาหาร

การที่กินเนื้อสัตว์อสูรเช่นนี้ สามารถฟื้นฟูและเสริมสร้างร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หยาหลี่ออกจากเมืองหวังข่ง และไปที่เมืองจู่ซานเพื่อเปิดร้านหม้อไฟ เรื่องร้านหม้อไฟได้ถูกบรรจุอยู่ในแผนการแล้ว

เดิมทีซูจี้เหนียนไม่มีธุระอะไร แต่เพราะเวลานี้ซูจี้เหนียนไม่ค่อยไว้ใจเยว่หลิงหลง เขาจึงคิดจะคอยจับตาดูนางสองสามวัน หากเยว่หลิงหลงไม่มีปัญหาใดๆ เขาจึงจะสามารถจากไปอย่างสบายใจ และไปยังโลกอื่นได้

…

เมืองหลวง

ช่วงนี้เมืองหลวงก็ค่อยๆ ฟื้นตัว

ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่ดูเศร้าหมอง

ธุรกิจของร้านผลไม้สามพันยังคงดีเช่นเคย ไวน์เป๋าซือมักจะขายหมดอย่างรวดเร็ว อีกอย่าง เมลานี้ซูจี้เหนียนยังคงนำกล้วยและแตงโมมาขายในร้านผลไม้สามพันด้วย

มันขายดีมาก!

และหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนั้น ฮวาอู๋เยี่ยมักจะมาที่ร้านผลไม้สามพันบ่อยขึ้น ตอนนี้นางค่อนข้างจะกล้าแสดงออกต่อหน้าซูจี้เหนียน ส่วนอิ๋งจื่อที่ซูจี้เหนียนจับกุมได้นั้น ไม่มีใครรู้ว่าราชสำนักจัดการอย่างไร? ซูจี้เหนียนไม่ได้ถาม ฮวาอู๋เยี่ยก็ไม่ได้พูดถึง

ในช่วงนี้ซูจี้เหนียนไปที่โถงหลงซานสองสามครั้ง เขาต้องการหารายได้พิเศษ แต่หลังจากไปสองครั้ง เขาก็ยังคงไม่ได้อะไร แถมยังคงไม่ได้พบกับหลัวหยวนชิง

จนถึงตอนนี้ซูจี้เหนียนก็ยังคงไม่อยากจะเชื่อว่า หลัวหยวนชิงคือบุตรสาวของหลัวซือซือจริงๆ

“เหยียนเซียนเซิง”

หลังจากปิดประตูแล้ว เสวี่ยหนิงหนิงก็มาถึงหน้าซูจี้เหนียน ยิ้ม กล่าวว่า “บ่ายนี้ข้าขออนุญาตกลับบ้านได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ได้สิ”

ซูจี้เหนียนเงยหน้าขึ้นมองเสวี่ยหนิงหนิง นี่เป็นครั้งแรกที่เสวี่ยหนิงหนิงขออนุญาตกลับบ้าน ใช่ไหม?

“มีอะไร? ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือไม่?”

ซูจี้เหนียนถามด้วยความเป็นห่วง

“ที่บ้านไม่มีเรื่องอะไรเจ้าค่ะ” เสวี่ยหนิงหนิงยิ้ม กล่าวว่า “เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของข้า ท่านพ่อจึงอยากให้ข้ากลับบ้าน ท่านบอกว่าอยากจะฉลองวันเกิดให้ข้า”

“วันเกิดของเจ้างั้นหรือ?”

ซูจี้เหนียนรู้สึกประหลาดใจ “ทำไมเจ้าถึงได้ไม่บอกข้าล่วงหน้า?”

“เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ไม่กล้ารบกวนเหยียนเซียนเซิงเจ้าค่ะ”

เสวี่ยหนิงหนิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ได้ เช่นนั้นบ่ายนี้เจ้าก็กลับบ้านเถอะ ต้องการให้ข้าไปส่งหรือไม่?” ซูจี้เหนียนถาม

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ เดี๋ยวพี่ชายจะมารับข้า อีกอย่าง ท่านพ่อยังอยากจะเชิญเหยียนเซียนเซิงไปร่วมงานวันเกิดของข้าด้วย ไม่ทราบว่าเหยียนเซียนเซิงว่างหรือไม่เจ้าคะ?”

เสวี่ยหนิงหนิงถามด้วยความคาดหวัง

“ได้สิ เดี๋ยวเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าจะตามไปทีหลัง”

ซูจี้เหนียนรับปาก

“ขอบพระคุณเหยียนเซียนเซิงเจ้าค่ะ”

เสวี่ยหนิงหนิงดีใจมาก

หลังยามเที่ยงวัน เสวี่ยหยางเฟยก็มาที่ร้านผลไม้สามพัน และรับเสวี่ยหนิงหนิงกลับบ้าน ส่วนซูจี้เหนียนกำลังคิดว่าจะมอบของขวัญอะไรให้เสวี่ยหนิงหนิงดี?

จิตสำนึกของซูจี้เหนียนเข้าไปในเจดีย์มิติ เขาต้องการหาของขวัญที่ดีๆ ของขวัญนี้เอาไว้ให้คนอื่น ดังนั้นเขาจึงสามารถซื้อจากเจดีย์มิติได้โดยตรง

จริงสิ!

ทันใดนั้นซูจี้เหนียนก็นึกถึงของสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้

…

วันเกิดของเสวี่ยหนิงหนิงนั้น เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยไม่ได้เชิญคนอื่น ร่างกายของนางดีขึ้นเรื่อยๆ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยเห็นเรื่องนี้ เขาก็ดีใจมาก เขารู้สึกขอบคุณซูจี้เหนียน ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงไม่ได้เชิญคนอื่นมาร่วมงานวันเกิดของเสวี่ยหนิงหนิง แต่เขาเชิญซูจี้เหนียนคนเดียวแทน

อีกอย่าง เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยอยากจะรู้ว่า ซูจี้เหนียนกับเสวี่ยหนิงหนิงมีความเป็นไปได้หรือไม่?

เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยได้ยินมาว่าช่วงนี้ ฮวาอู๋เยี่ยแห่งตระกูลฮวามักจะไปที่ร้านผลไม้สามพัน ดังนั้นเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยจึงค่อนข้างระมัดระวังตัว

ลูกเขยที่ดีเช่นนี้ เขาจะไม่ยอมยกให้ตระกูลฮวาอย่างแน่นอน!

“เหยียนเซียนเซิงมาถึงแล้ว!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก

เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยและคนอื่นๆ รีบลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรู้เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นการจับกุมอิ๋งจื่อ หรือการเค้นถามข้อมูลจากเยว่กงเจวี๋ย ซูจี้เหนียนล้วนมีส่วนร่วมอย่างมาก