บทที่ 156 เชิญซูจี้เหนียนกินกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง
บทที่ 156 เชิญซูจี้เหนียนกินกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง
บทที่ 156 เชิญซูจี้เหนียนกินกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง
นี่เป็นเพราะซูเยว่ออมมือ ดังนั้นทหารองครักษ์ผู้นั้นจึงแค่กระอักเลือด มิเช่นนั้นตอนนี้เขาคงจะนอนอยู่บนพื้น และไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้
มู่เหนียนยิ่งหวาดกลัว ทหารองครักษ์ของเขาแพ้?
“พอได้แล้ว!”
ถีกู่ซือพูดด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง “ที่นี่คือเมืองว่านเซียงของข้า พวกเจ้ากลับกล้าลงมือที่นี่? พวกเจ้ายังเป็นถึงเจ้าเมืองอยู่หรือไม่!?”
ซูจี้เหนียนยิ้ม และกุมหมัดคำนับ “เป็นข้าที่เสียมารยาทเอง”
“เจ้าเด็กเหลือขอ รอก่อนเถอะ!”
มู่เหนียนพูดอย่างโกรธๆ
“ท่านเจ้าเมืองมู่”
ในเวลานี้หลัวซือซือก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “สิ่งที่เด็กน้อยผู้นี้พูดนั้นถูกต้อง อย่าทำตัวเป็นผู้อาวุโส มันไม่น่ารัก อายุมากขนาดนี้แล้ว ท่านอยู่บ้านเลี้ยงหลานเถอะ”
ทุกคนมองดูหลัวซือซือด้วยความประหลาดใจ
ซูจี้เหนียนนั้นเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อน ก็ช่างเถอะ แต่หลัวซือซือเป็นถึงเจ้าเมืองรุ่นเก่า ทำไมนางถึงได้หาเรื่องมู่เหนียน?
หลัวซือซือช่วยพูดแทนซูจี้เหนียนถึงสองครั้ง หรือว่าหลัวซือซือจะมีความสัมพันธ์กับซูจี้เหนียน?
ซูจี้เหนียนมองดูหลัวซือซือด้วยความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบนาง ทำไมนางถึงได้ช่วยพูดแทนเขาถึงสองครั้ง?
“ถีกู่ซือ วันนี้ข้ารู้สึกไม่สบาย ข้าขอตัวก่อนนะ พิธีมอบรางวัลค่อยจัดพรุ่งนี้ก็แล้วกัน!”
มู่เหนียนพูดจบ เขาก็แค่นเสียง และจากไป!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของถีกู่ซือก็มืดครึ้มลง ชายชราผู้นี้คิดว่าตนเองเป็นเจ้านายหรือไง? การที่พิธีมอบรางวัลจะจัดขึ้นเมื่อไหร่? ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้างั้นหรือ?
แต่ตอนนี้คนของเมืองจู่ซานยังไม่มา เขาจึงไม่มีทางเลือก
“เอาล่ะ ทุกท่านแยกย้ายกันเถอะ” ถีกู่ซือนวดขมับ เขารู้สึกปวดหัวเล็กน้อย กล่าวว่า “ข้าเตรียมที่พักให้ทุกท่านแล้ว วันนี้พวกท่านพักผ่อนก่อนเถอะ รอจนคนของเมืองจู่ซานมาถึง”
ทุกคนพยักหน้า พวกเขาลุกขึ้นยืน กุมหมัดคำนับ และจากไป
ตอนที่หลัวซือซือจากไป นางมองดูซูจี้เหนียนอย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็จากไปทันที
ซูจี้เหนียนรู้สึกว่าหลัวซือซือผู้นี้ราวกับว่ารู้จักเขา
มันค่อนข้างแปลก
…
ซูจี้เหนียนเพิ่งจะเดินออกจากประตู ถีฉีก็เดินเข้ามาใกล้ ยกนิ้วโป้งให้ซูจี้เหนียน ชมเชยว่า “สุดยอด! ข้านับถือท่านจริงๆ วันนี้ข้าต้องเลี้ยงข้าวท่านให้ได้!”
ซูจี้เหนียนงุนงง เจ้าชื่นชมข้าเรื่องอะไร?
ถีฉีไม่ได้ปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขารีบอธิบายให้ซูจี้เหนียนฟัง ซูจี้เหนียนจึงเข้าใจ
ถีฉียืนกรานที่จะเลี้ยงข้าวเขา ซูจี้เหนียนจึงไม่ได้ปฏิเสธ เขาให้ซูเยว่กับอาตงกลับไปพักผ่อนก่อน ซูจี้เหนียนและถีฉีออกจากจวนเจ้าเมือง
“ข้าจะพาท่านไปกินอาหารเลิศรส รับรองว่าท่านไม่เคยกินมาก่อน!”
ถีฉีพูดกับซูจี้เหนียนอย่างภาคภูมิใจ
“อาหารเลิศรส?”
ซูจี้เหนียนรู้สึกสงสัย ในเมืองว่านเซียงนี้มีอาหารเลิศรสด้วยหรือ?
“ใช่ มันคือกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง!”
ถีฉีพูดอย่างตื่นเต้น
“เอ่อ…”
ซูจี้เหนียนรู้สึกจนใจ ซูจี้เหนียนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ กุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งของเมืองหวังข่งส่วนใหญ่จะขายให้เมืองว่านเซียง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่ตื่นเต้นของถีฉี ซูจี้เหนียนก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี? เขาทำได้เพียงเดินตามไป
…
บนถนน รถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ สาวใช้ที่นั่งอยู่ด้านนอกพูดขึ้นมาว่า “คุณหนู นั่นคือนายน้อยถีฉี”
“หืม?”
ม่านรถม้าถูกเปิดออก สตรีที่สวมชุดกระโปรงโผล่หัวออกมา นางคือหวงฉี
(เหมือนตอนเก่าจะแปลผิดนะคะ นางชื่อหวงฉี ไม่ใช่หวงชี แปลว่า แซ่หวงคนที่เจ็ด)
“เป็นเขาจริงๆ คนที่อยู่ข้างๆ เขาคือใคร?” หวงฉีเห็นถีฉีและซูจี้เหนียนเดินไปที่ร้านอาหารเฉียนอวิ๋น หวงฉีแค่นเสียง “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปกินกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง ทำไมพวกเขาถึงได้ไม่ชวนข้า?”
พูดจบ หวงฉีก็ลงจากรถม้า กล่าวว่า “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะกลับเอง”
“เจ้าค่ะ”
คนขับรถม้าและสาวใช้รีบพูด
“พี่ชาย เชิญนั่ง”
เมื่อเข้าไปในร้านอาหารเฉียนอวิ๋น ซูจี้เหนียนก็ได้กลิ่นกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งที่คุ้นเคย และซูจี้เหนียนยังคงเห็นว่าบนโต๊ะของลูกค้าหลายคนมีกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง แม้ว่ากุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งจะมีราคาแพง แต่ในเมืองว่านเซียงเช่นนี้ ก็ยังคงมีคนมากมายที่สามารถกินได้
เพราะกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้ง ทำให้ธุรกิจของร้านอาหารเฉียนอวิ๋นนั้นดีมาก
ร้านอาหารอื่นๆ นั้นขายไม่ค่อยดี พวกเขาก็พยายามทำกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งเช่นกัน แต่ไม่ว่าพวกเขาจะทำอย่างไร? มันก็ยังคงไม่อร่อย สุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงยอมแพ้
“นายน้อยถีฉี ท่านมาแล้ว”
ผู้จัดการร้านเห็นถีฉี เขารีบออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เพราะถีฉีเป็นลูกค้ารายใหญ่
“เอากุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งมาหนึ่งร้อยตัว!”
ถีฉีพูดอย่างใจกว้าง
“ได้ขอรับ คุณชายทั้งสองเชิญนั่งก่อน เดี๋ยวก็มาเสิร์ฟแล้ว”
สั่งทีเดียวหนึ่งร้อยตัว มีเพียงแค่ถีฉีเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้ เจ้าของร้านย่อมดีใจมาก
“พี่ชาย เดี๋ยวท่านลองชิมดู กุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งนี้อร่อยมาก รับรองว่าท่านจะต้องติดใจ” ถีฉีแนะนำซูจี้เหนียนอย่างต่อเนื่อง
ซูจี้เหนียนทำได้เพียงพยักหน้า เขาย่อมรู้ดีว่ามันอร่อยหรือไม่?
“ถีฉี!”
ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู เมื่อถีฉีได้ยินเสียงนี้ เขาก็ตัวสั่น จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว เขาพบว่าเป็นหวงฉีจริงๆ!
“เสี่ยวฉี…”
ถีฉียิ้มอย่างขมขื่น อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“ข้าจะมาที่นี่ไม่ได้หรือไง?”
หวงฉีเดินมาที่โต๊ะอย่างช้าๆ ยิ้ม กล่าวว่า “เจ้าเลี้ยงข้าว ข้าก็มาร่วมวงด้วย พี่ชายท่านนี้คือ…”
“ข้าจะแนะนำให้”
ถีฉีรีบกล่าวว่า “พี่ชายซู สตรีผู้นี้คือคู่หมั้นของข้า หวงฉีฉี ท่านเรียกนางว่าเสี่ยวฉีก็ได้”
“นับถือ นับถือ”
ซูจี้เหนียนกุมหมัดคำนับ
ร่างแยกของซูจี้เหนียนเคยอยู่ในเมืองว่านเซียง ดังนั้นเขาย่อมรู้ว่าตระกูลหวงเป็นถึงตระกูลใหญ่
“ท่านผู้นี้คือซูจี้เหนียน เจ้าเมืองหวังข่ง ข้าจะบอกเจ้า เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มัน…”
ถีฉีกำลังจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หวงฉีฉีฟัง แต่เมื่อหวงฉีฉีได้ยินว่าซูจี้เหนียนเป็นถึงเจ้าเมืองหวังข่ง ดวงตาของนางก็เป็นประกาย นางพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านคือซูจี้เหนียน เจ้าเมืองหวังข่ง?”
ถีฉีตกตะลึง ทำไมถึงได้ดูเหมือนว่าพวกเขารู้จักกัน?
“เจ้ารู้จักข้า?”
ซูจี้เหนียนก็รู้สึกสงสัย เขาไม่รู้จักหวงฉีผู้นี้
“ท่านไม่รู้จักข้า แต่ข้ารู้จักท่าน”
หวงฉีฉียิ้ม จากนั้นมองดูถีฉีที่กำลังงุนงง อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้ากินกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งมานานขนาดนี้ เจ้ากลับไม่รู้จักซูจี้เหนียน? ข้ารู้ว่าคนที่คิดค้นกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งคือซูจี้เหนียน และกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งทั้งหมดในเมืองว่านเซียง ล้วนมาจากเมืองหวังข่ง!”
“เจ้ายังเลี้ยงกุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งเขาอีกเนี้ยนะ? ช่าน่าขำ!”
“หา?”
ถีฉีตกตะลึง กุ้งเครย์ฟิชผัดพริกแห้งที่เขาชอบมากที่สุด กลับเป็นชายหนุ่มผู้นี้ที่คิดค้นขึ้นมา?