บทที่ 67 วิธีการฝังเข็ม
บทที่ 67 วิธีการฝังเข็ม
บทที่ 67 วิธีการฝังเข็ม
“เลี่ยจ้านโหว?”
ซูจี้เหนียนมองดูเสวี่ยหลานกงเจวี๋ย จากนั้นก็มองดูผู้เฒ่าเสวี่ย ถามด้วยความสงสัยว่า “นั่นคือใคร?”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ย “…”
ผู้เฒ่าเสวี่ย “…”
“ข้า?”
ซูจี้เหนียนรู้สึกประหลาดใจ ตัวเขามีฉายานี้ด้วย?
ทำไมเขาถึงไม่รู้?
ผู้เฒ่าเสวี่ยรีบอธิบายกับซูจี้เหนียน “วันนั้นเป็นคนของราชสำนักที่มาทำพิธีแต่งตั้ง จริงๆ แล้ววันต่อมาฝ่าบาทจะพระราชทานฉายาขุนนางศักดินาโหวให้กับท่าน แต่ท่านมีธุระจากไปเสียก่อน ดังนั้นการที่ท่านไม่รู้เรื่องนี้ย่อมไม่แปลก”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ”
ซูจี้เหนียนส่ายหน้า วันนั้นเขาโกรธเรื่องถุงมือยางมาก เขาไม่มีอารมณ์จะอยู่ในเมืองหลวง มันทำให้เขาเสียเวลาหาเงิน!
ผู้เฒ่าเสวี่ยได้ยินเช่นนี้ก็ทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น ปกติแล้วเรื่องใหญ่เช่นการได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางศักดินาโหว ในวันรุ่งขึ้นต้องเข้าเฝ้าจักรพรรดิเพื่อขอบคุณ มีใครบ้างที่ไม่พูดอะไรสักคำแล้วจากไป?
แต่เผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญระดับครึ่งก้าวปรมาจารย์ ใครจะกล้าพูดอะไรได้ล่ะ ใช่ไหม?
แม้แต่จักรพรรดิเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ก็ทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น สำหรับผู้เชี่ยวชาญระดับครึ่งก้าวปรมาจารย์ ย่อมต้องให้ความเคารพ การที่ไปหาเรื่องครึ่งก้าวปรมาจารย์เพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ฉลาด
“เอาล่ะ”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยพูดกับผู้เฒ่าเสวี่ย “ผู้เฒ่าเสวี่ย เจ้าไปจัดการเรื่องนี้เถอะ”
“ขอรับ”
ผู้เฒ่าเสวี่ยพยักหน้า จากนั้นก็จากไป
เพียงแต่ในใจของคนทั้งสองยังคงรู้สึกประหลาดใจ ซูจี้เหนียนมาที่เมืองหลวงเพื่อเปิดร้านค้า?
เปิดร้านค้าทำไม?
ไม่ใช่ว่าจะเปิดร้านขายผลไม้หรอกนะ?
ไม่น่าเชื่อ คนทั้งสองเดาถูกต้องจริงๆ เพียงแต่ในเวลานี้ พวกเขาไม่คิดว่าเรื่องตลกที่อยู่ในใจของพวกเขาจะเป็นจริง
และในเวลานี้เอง ก็มีทหารองครักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามา พูดอย่างเคารพว่า “ใต้เท้ากงเจวี๋ย คุณหนูมาแล้วขอรับ”
“อ้อ?”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรีบกล่าวว่า “ให้คุณหนูเข้ามาเถอะ”
“เซียนเซิง หนิงหนิงเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ ทว่าตอนนี้นางกลับสามารถเดินมาได้แล้ว นี่มันเร็วกว่าทุกครั้ง!” ในเวลานี้ดวงตาของเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยก็เป็นประกาย บนใบหน้าของเขามีความยินดี
“ในเมื่อไม่มีของที่ถูกสาปชิ้นนั้นอยู่ข้างกายนางแล้ว แถมวงเวทย์ฮวงจุ้ยก็ถูกข้าทำลาย ทำให้ไม่มีพลังหยินมากมายเข้าไปในร่างกายของนาง นางย่อมหายเร็วขึ้น” ซูจี้เหนียนกล่าวอย่างใจเย็น “หลายปีมานี้ท่านใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมายบำรุงร่างกายให้นาง มันย่อมมีประโยชน์อยู่บ้าง”
“เยี่ยมมาก เยี่ยมจริงๆ!”
ก่อนหน้านี้เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยให้คนไปรื้อสวนนั้นทิ้ง แถมยังขุดดิน ขุดของแปลกๆ ที่ฝังอยู่ใต้ดินออกมา และให้เสวี่ยหนิงหนิงไปพักผ่อนที่สวนอื่นชั่วคราว
ไม่คิดว่าเพียงผ่านไปไม่นาน เสวี่ยหนิงหนิงก็มาหาเขาได้แล้ว
ในเวลานี้เสวี่ยหนิงหนิงก็เดินเข้ามาโดยมีบ่าวรับใช้นางหนึ่งคอยประคอง ตอนนี้เสวี่ยหนิงหนิงดูดีกว่าเมื่อก่อนมาก ก่อนหน้านี้สีหน้าของนางซีดเผือด แต่ตอนนี้บนใบหน้าของนางมีเลือดฝาด ดูเหมือนกับหญิงสาวขี้อาย นางดูอ่อนแอ ทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร
เมื่อเห็นฉากนี้ ซูจี้เหนียนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง
ช่างเป็นหญิงงามจริงๆ
“ท่านพ่อ”
เสวี่ยหนิงหนิงเห็นเสวี่ยหลานกงเจวี๋ย ก็พูดด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มในเวลานี้ไม่ใช่รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มออกมา แต่มันคือรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ทำให้เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยอยากจะร้องไห้ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรอคอยวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว?
“ดี ดี ดีมาก!”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยพูดคำว่าดีออกมาหลายครั้ง
“ท่านผู้อาวุโสเหยียนอ๋อง”
เสวี่ยหนิงหนิงมาถึงหน้าซูจี้เหนียน คำนับอย่างสุภาพ จากนั้นกล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสเหยียนอ๋องที่ช่วยชีวิตข้า”
“เรียกข้าว่าเซียนเซิงเถอะ ข้าไม่ชินกับการที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโส”
ซูจี้เหนียนกล่าว
“เจ้าค่ะ เหยียนเซียนเซิง”
เสวี่ยหนิงหนิงพูดด้วยรอยยิ้ม
“รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรีบถาม “ร่างกายยังคงไม่สบายตรงไหนหรือไม่? ให้เหยียนเซียนเซิงตรวจดูให้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูจี้เหนียนก็อดไม่ได้ที่จะมองบน ข้าไม่ใช่หมอ ข้าจะตรวจดูได้อย่างไร?
“ร่างกายของข้าดีกว่าเมื่อก่อนมาก” เสวี่ยหนิงหนิงพูดด้วยรอยยิ้ม แต่นางก็ยังคงกล่าวว่า “เพียงแต่ร่างกายของข้ายังคงไม่มีแรง รู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยคล่องตัว”
“เซียนเซิง เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยมองไปที่ซูจี้เหนียนด้วยความร้อนใจ
ซูจี้เหนียนส่ายหน้า “ไม่ต้องกังวล เพียงแต่เพราะหลายปีมานี้ร่างกายของนางอ่อนแอเกินไป แถมยังไม่สามารถออกกำลังกายได้เป็นประจำ ทำให้เลือดลมไม่เดินสะดวก เส้นลมปราณติดขัด ดังนั้นจึงเป็นเช่นนี้”
“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
สีหน้าของเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยซีดเผือด เลือดลมไม่เดินสะดวก เส้นลมปราณติดขัด สำหรับคนในโลกใบนี้แล้ว แทบจะไม่มีทางรักษาได้ เพราะแม้แต่เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ของจอมเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทำอะไรไม่ได้
คนแบบนี้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงใช้ชีวิตอย่างธรรมดา แม้แต่ชีวิตขั้นพื้นฐานก็ยังไม่สามารถรับประกันได้
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
ในเวลานี้เสวี่ยหนิงหนิงก็พูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนี้ย่อมดีกว่าการที่ต้องตาย ยังไงตอนนี้ข้าก็แค่เคลื่อนไหวไม่สะดวก มันไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธี”
ในเวลานี้ซูจี้เหนียนก็พูดขึ้น
“เหยียนเซียนเซิง”
เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยมองไปที่ซูจี้เหนียนอย่างตั้งใจ การกระทำต่างๆ ของซูจี้เหนียนในวันนี้ ทำให้เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรู้สึกว่าซูจี้เหนียนเป็นเหมือนกับผู้วิเศษ ดังนั้นเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยจึงมองไปที่ซูจี้เหนียนราวกับเห็นแสงสว่างแห่งความหวัง
ตราบใดที่ซูจี้เหนียนบอกว่ามีวิธี ก็ต้องมีวิธีอย่างแน่นอน
“เพียงแค่ใช้วิธีการฝังเข็ม รักษาอย่างต่อเนื่อง ไม่เกินสองเดือน นางก็จะเป็นเหมือนคนปกติ ถึงตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงการใช้ชีวิต แม้แต่การฝึกฝนก็ยังไม่มีปัญหา” ซูจี้เหนียนกล่าว
“ฝังเข็ม?”
เห็นได้ชัดว่าคำนี้ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับพวกเขา
“เป็นวิธีการรักษาแบบพิเศษของข้า แต่เวลาใช้…” พูดถึงตรงนี้ ซูจี้เหนียนก็ตกตะลึงเล็กน้อย เขารู้สึกว่าหากพูดประโยคนี้ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยอาจจะชักดาบออกมาสู้กับเขาทันที
“ต้องใช้อะไรหรือ?”
เสวี่ยหนิงหนิงและเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยต่างถามด้วยความสงสัย
“เหยียนเซียนเซิง ท่านบอกมาเถอะ ไม่ว่าจะต้องใช้อะไร บินอยู่บนฟ้า วิ่งอยู่บนดิน ว่ายอยู่ในน้ำ หรือสมบัติล้ำค่า ข้าจะหามาให้ท่าน!”
“เอ่อ…”
ซูจี้เหนียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยอย่างเขินอาย กล่าวว่า “เวลาฝังเข็ม คนป่วยไม่สามารถสวมเสื้อผ้าได้”
สิ้นเสียงพูด บรรยากาศก็เงียบลง
ใบหน้าของเสวี่ยหนิงหนิงแดงก่ำ ส่วนเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยเบิกตากว้าง เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี หากเป็นคนอื่นที่พูดเช่นนี้ เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยคงจะชักดาบออกมาแล้ว!
ไม่สวมเสื้อผ้างั้นหรือ? นั่นไม่ใช่ว่าจะถูกมองเห็นหมดหรือไง?