บทที่ 56 นักธนูเทวะ หลินเค่อ

บทที่ 56 นักธนูเทวะ หลินเค่อ

ฮวาอู๋เยี่ยรู้สึกสิ้นหวัง

บุรุษในใจนางผู้นั้นเป็นถึงครึ่งก้าวปรมาจารย์?

ไม่ใช่ว่าทั่วทั้งอาณาจักรหลิงเจี้ยน มีเพียงแค่หลี่เจี้ยนซินเท่านั้นหรือ ที่เป็นครึ่งก้าวปรมาจารย์?

แต่ความสิ้นหวังในแววตาของฮวาอู๋เยี่ยนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น ครึ่งก้าวปรมาจารย์แล้วอย่างไร?

นางต้องได้บุรุษผู้นี้มาเป็นของตนเองให้จงได้! จากนั้นถึงจะมีความหวังที่จะสังหารวัวทองแดงแปดหัว!

เพื่อแก้แค้นให้บิดาของนาง!

…

เมืองหวังข่ง

ผ่านไปหลายวัน อาการป่วยของหลินหลิงเอ๋อร์ก็หายดี ไข้ลดลงแล้ว บวกกับการกินอาหารที่ดีและกินยาอย่างต่อเนื่อง หลินหลิงเอ๋อร์กลับมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน ในที่สุดหลินเค่อก็โล่งใจ เมื่อเห็นน้องสาวของเขากลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

หลินเค่อรู้สึกขอบคุณซูจี้เหนียนจากใจจริง

หากไม่ใช่ซูจี้เหนียน หลินหลิงเอ๋อร์คงจะตายที่นี่แน่นอน

“พี่ชาย ข้าไม่เป็นไรแล้ว ท่านไม่ต้องเฝ้าข้าหรอก” หลินหลิงเอ๋อร์เห็นหลินเค่อยังคงเฝ้าอยู่ข้างๆ นางในตอนเช้า จึงพูดด้วยรอยยิ้ม

“อืม เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถอะ ข้าจะไปคุยเรื่องบางอย่างกับท่านเจ้าเมือง”

ก่อนหน้านี้หลินเค่อสัญญากับซูจี้เหนียนว่าจะเข้าร่วมกองพลธนูของซูจี้เหนียน แต่เพราะอาการป่วยของหลินหลิงเอ๋อร์ หลินเค่อจึงทำได้เพียงเฝ้าหลินหลิงเอ๋อร์ ตอนนี้อาการป่วยของนางหายดีแล้ว แม้ว่าซูจี้เหนียนจะไม่ได้เร่งรัด แต่หลินเค่อรู้ว่าเขาควรจะทำตามสัญญา

เมื่อหลินเค่อมาหาซูจี้เหนียน ซูจี้เหนียนกำลังฝึกฝนอยู่ในสวน วิชามือหักกิ่งเหมยเทียนซาน ตอนนี้เขาใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วมากขึ้น แม้แต่กลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

และลมปราณภูติอุดรก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ซูจี้เหนียนอยู่ห่างจากขอบเขตที่สามารถปล่อยปราณยุทธ์ออกมานอกร่างกายได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้น

ตราบใดที่ก้าวข้ามขั้นนี้ไป ซูจี้เหนียนก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญแล้ว

เพราะมีเพียงแค่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่สามารถปล่อยปราณยุทธ์ออกมานอกร่างกายได้ ถึงจะนับว่าเป็นผู้ฝึกยุทธที่แท้จริง และสามารถเรียกได้ว่าก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน

หลินเค่อมองดูซูจี้เหนียนฝึกฝนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นฝ่ามือของซูจี้เหนียน หลินเค่อก็รู้สึกงุนงง แท้แต่เขาเขาก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ธรรมดา เขารู้สึกว่าฝ่ามือนี้มีความลับที่น่ากลัวซ่อนอยู่ กระบวนท่าแต่ละท่าล้วนแปลกประหลาด

“เจ้ามาแล้ว”

ซูจี้เหนียนหยุดฝึกฝน จากนั้นก็พูดกับหลินเค่อ

“ขอรับ อาการป่วยของน้องสาวข้าหายดีแล้ว ก่อนหน้านี้ท่านเจ้าเมืองบอกว่าต้องการให้ข้าเข้าร่วมกองพลธนูของท่าน ข้าจึงมารายงานตัว”

หลินเค่อกล่าว เมื่อพูดถึงธนู ในแววตาของหลินเค่อมีความมั่นใจ

หากพูดถึงวิชาธนู เผ่าพันธุ์ใดจะสามารถเทียบเท่ากับเผ่าพันธุ์ภูตวิญญาณได้?

เผ่าพันธุ์ภูตวิญญาณเป็นนักธนูโดยกำเนิด หลินเค่อมั่นใจในวิชาธนูของตนเองอย่างมาก

“ดี เช่นนั้นก็แสดงวิชาธนูของเจ้าให้ข้าดูหน่อย”

ซูจี้เหนียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอรับ!”

หลินเค่อพูดจบ เขาก็หยิบธนูที่อยู่ด้านหลังออกมาโดยไม่ลังเล จากนั้นก็ง้างธนูโดยตรง ไม่มีความลังเลใดๆ จากนั้นยิงลูกศรออกไป ลูกศรนั้นพุ่งออกไปพร้อมกับเสียงหวีดหวิว มันพุ่งไปที่ต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร ผลไม้บนต้นไม้ถูกยิงทะลุโดยตรง

แต่นี่ยังไม่จบ จากนั้นก็มีลูกศรอีกสองดอกพุ่งออกไป ลูกศรสามดอกนี้ราวกับถูกยิงออกมาพร้อมกัน ลูกศรสองดอกที่อยู่ด้านหลังผ่าลูกศรดอกแรกออกโดยตรง!

ซูจี้เหนียนเห็นฉากนี้ก็ตกใจมาก

เป็นนักธนูเทวะจริงๆ!

สามารถยิงลูกศรสามดอกได้ในพริบตา มันช่างน่าทึ่งอย่างยิ่ง

“ข้าสามารถยิงลูกศรได้มากสุดห้าดอก!” ในเวลานี้หลินเค่อก็พูดอย่างภาคภูมิใจ เขามีคุณสมบัติที่จะภาคภูมิใจ เพราะมีน้อยคนนักที่สามารถทำเช่นนี้ได้

“ยิงได้ไกลสุดเท่าไหร่?”

ซูจี้เหนียนถาม

“เอ่อ…”

หลินเค่อได้ยินซูจี้เหนียนถามเช่นนี้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “หกสิบเมตร”

“หกสิบเมตร?”

ซูจี้เหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงๆ แล้วระยะนี้ค่อนข้างสั้น ซูจี้เหนียนต้องการสร้างกองกำลังลอบสังหาร หากระยะแค่หกสิบเมตร มันสั้นเกินไป หากเกินหกสิบเมตร จะไม่สามารถยิงโดนเป้าหมายได้งั้นหรือ?

เมื่อเห็นว่าซูจี้เหนียนดูเหมือนจะไม่พอใจ หลินเค่อก็พูดอย่างเขินอาย “ท่านเจ้าเมือง ไม่ใช่ว่าข้ายิงได้ไกลสุดแค่หกสิบเมตร แต่ธนูของข้าสามารถยิงได้ไกลสุดแค่หกสิบเมตรเท่านั้น และในระยะหกสิบเมตร มันย่อมสามารถยิงทะลุผลไม้ได้ แต่หากต้องการฆ่าคน พลังทำลายล้างของมันไม่เพียงพอ!”

“ข้าขอดูธนูของเจ้าหน่อย”

ซูจี้เหนียนพูดกับหลินเค่อ

หากเป็นคนอื่นที่พูดเช่นนี้ หลินเค่อคงไม่ยอมให้เขาดู เพราะสำหรับนักธนูแล้ว ธนูคือสิ่งสำคัญที่สุด จะให้คนอื่นดูได้อย่างไร ถูกต้องไหม?

แต่ซูจี้เหนียนต้องการดู หลินเค่อจึงไม่ลังเล ยื่นธนูให้ซูจี้เหนียนโดยตรง

ซูจี้เหนียนรับธนูมา มองดูอย่างละเอียด ธนูนี้ไม่ได้ดีอะไรมากมาย

ในสายตาของซูจี้เหนียน ธนูนี้ก็เหมือนกับอาวุธอื่นๆ ในโลกนี้ ฝีมือการผลิตนั้นหยาบมาก เหมือนกับกระบี่สายฟ้าของหลี่เจี้ยนซิน มันไม่สามารถต้านทานปราณกระบี่ของเขาได้แม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซูจี้เหนียนก็เข้าไปในเจดีย์มิติทันที ต้องการหาธนูที่ดีๆ ให้หลินเค่อใช้ หลินเค่อเป็นคนที่มีความสามารถ หากถูกจำกัดด้วยอาวุธ มันคงน่าเสียดายจริงๆ

สุดท้ายเขาก็ค้นหาธนูที่ดีๆ บนโลก ในโลกยุทธภพก็มีธนูไม่น้อย แต่มันต้องใช้พละกำลังมากถึงจะสามารถใช้ได้ และระยะก็จำกัดมาก สุดท้ายซูจี้เหนียนก็พบธนูคอมพาวด์(ธนูทดกำลัง) บนโลกเดิม!

ธนูคอมพาวด์นี้ทำจากวัสดุพิเศษ และการออกแบบของธนูนี้ก็ประณีตมาก มันใช้วิธีการบางอย่าง แม้แต่คนที่ไม่มีพละกำลังมาก ก็ยังสามารถดึงธนูได้อย่างเต็มที่ อีกอย่าง ระยะของธนูคอมพาวด์นี้ไม่ใช่สิ่งที่ธนูทั่วไปสามารถเทียบได้!

ระยะยิงไกลสุดถึงสามร้อยเมตร!

แน่นอนว่าพลังทำลายล้างในระยะสามร้อยเมตรนั้นไม่เพียงพอ แต่ในระยะสองร้อยห้าสิบเมตรยังคงสามารถฆ่าคนได้อย่างแน่นอน ที่สำคัญคือ ในระยะไกลเช่นนี้ ขึ้นอยู่กับว่านักธนูมีความสามารถหรือไม่?

ธนูคอมพาวด์หนึ่งอัน ราคาสองร้อยเหรียญทอง!

ซูจี้เหนียนรู้สึกเสียดายมาก หลินเค่อที่อยู่ข้างๆ มองดูซูจี้เหนียนด้วยความสงสัย เขารู้สึกแปลกๆ ซูจี้เหนียนยืนอยู่ที่นั่น หลับตาลง ทำไมถึงมีสีหน้าเหมือนกับรู้สึกเสียดาย? เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

ธนูคอมพาวด์ สองร้อยเหรียญทอง

ลูกศรเหล็กกล้า!

พลังทำลายล้างของลูกศรแบบนี้แข็งแกร่งมาก ลูกศรเหล็กกล้าหนึ่งดอกราคาหนึ่งเหรียญทอง ซูจี้เหนียนรู้สึกเสียดายอีกครั้ง แต่เมื่อคิดถึงการปกป้องเมืองหวังข่ง เขาก็ถือว่าเป็นการลงทุนระยะยาว ซูจี้เหนียนไม่มีทางเลือก จึงทดลองซื้อมาสิบดอกก่อน

“หลินเค่อ”

ในเวลานี้ซูจี้เหนียนก็ลืมตาขึ้น มองไปที่หลินเค่อ จากนั้นก็สะบัดมือ ธนูคอมพาวด์สีน้ำเงินเข้มก็ปรากฏขึ้นในมือของซูจี้เหนียน!

“ลองใช้ธนูนี้ดูสิ”

พูดจบ ก็ยื่นธนูคอมพาวด์ให้หลินเค่อ

หลินเค่อตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นธนูแปลกๆ เช่นนี้