บทที่ 83 เรื่องระทึกขวัญบนชายหาด

เมืองชิงเต่า หาดทรายทอง

ทิศใต้ติดทะเลเหลือง เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก ความยาวรวมกว่า 3,500 เมตร กว้าง 300 เมตร

น้ำทะเลสีคราม ฟองคลื่นขาวดุจหิมะ ทรายละเอียดดั่งแป้ง สีเหลืองทอง จนได้รับสมญานามว่า ‘หาดอันดับหนึ่งแห่งเอเชีย’

ปลายปี 2008 ได้รับการจัดอันดับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A (1)

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หานปิน หลี่ฮุย และจ้าวหมิงทั้งสามคนหยุดพัก ต่างก็เป็นหนุ่มโสด ไม่มีธุระอะไร ก็เลยนัดกันออกมาเที่ยว

งานตำรวจยุ่งมาก ความกดดันก็ค่อนข้างสูง พอมีคดีก็ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น นาน ๆ ทีได้ออกมาผ่อนคลายบ้าง ก็ถือว่าจำเป็นมาก

ทั้งสามคนปูผ้าผืนหนึ่ง สวมกางเกงว่ายน้ำนอนบนผ้า รับลมทะเล อาบแดด ฟังเสียงคลื่น จิบเบียร์เย็นเจี๊ยบคนละขวด ได้บรรยากาศพักร้อนสุด ๆ

หลี่ฮุยจิบเบียร์ไปอึกหนึ่ง รำพึงออกมา “สบายจริง ๆ รับลมทะเล มองสาวสวย นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต”

หญิงสาวหุ่นดีคนหนึ่งเดินผ่านหน้าทั้งสามคนไป จ้าวหมิงพิจารณาดู “น้องคนนี้ดูดีไม่เบานะครับ”

“โสดมานาน มองสาวคนไหนก็ดูดีไปหมดแหละ” หานปินแซว

“ปินจื่อ นายเลิกกับแฟนคนล่าสุดเมื่อไหร่?” หลี่ฮุยถามด้วยความอยากรู้

“พี่ฮุย ฟังดูเหมือนพี่กำลังสมน้ำหน้าอยู่หน่อย ๆ นะครับ” จ้าวหมิงว่า

“ไม่ใช่หน่อย ๆ หรอก ใช่เลยแหละ” หานปินแค่นเสียง

หลี่ฮุยหัวเราะฮะ ๆ “มีอะไรไม่พอใจ ไหนพูดออกมาให้ทุกคนมีความสุขหน่อยสิ๊”

เห็นทั้งสองคนทำหน้าอยากรู้อยากเห็น หานปินก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่มีอะไรจะปิดบัง “หลายเดือนแล้วล่ะ”

“เกี่ยวกับที่นายย้ายมาอยู่กองสืบสวนไหม?” หลี่ฮุยซักไซ้

“ยุ่งน่า” หานปินด่า

“พี่ฮุย พี่โสดมานานแค่ไหนแล้วครับ?” จ้าวหมิงถาม

“เรื่องนี้เหรอ...” หลี่ฮุยอึกอัก

“เรื่องนี้ฉันรู้” หานปินนับนิ้ว คำนวณด้วยสีหน้าจริงจัง “น่าจะประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปีได้แล้วมั้ง”

“พรืด...” จ้าวหมิงกลั้นขำไม่อยู่ “เวอร์จิ้นรุ่นเดอะ”

หลี่ฮุยหน้าทะมึน จ้องหานปินกับจ้าวหมิงเขม็ง “เคยดูโคนันเจ้าหนูยอดนักสืบไหม?”

“เคยดูการ์ตูนสองสามตอน มีไรเหรอครับ?” จ้าวหมิงย้อนถาม

หลี่ฮุยทำหน้าจริงจัง “ฉันดูจบแล้ว”

จ้าวหมิง “...”

หานปิน “...”

มังกรมีเกล็ดย้อน แตะต้องมีตาย

ด้วยความที่รู้ใจหลี่ฮุย หานปินจึงเปลี่ยนเรื่อง “พวกเราสามคนโสดกันแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีนะ มีโอกาสต้องจัดการปัญหาเรื่องส่วนตัวบ้าง”

“เฮอะ พวกเราเป็นตำรวจยุ่งจะตาย จะเอาเวลาที่ไหน?” หลี่ฮุยแค่นเสียง

“โจวซู่เหรินเคยกล่าวไว้ว่า เวลาเปรียบเสมือนน้ำในฟองน้ำ ขอแค่ยอมบีบ ยังไงก็ต้องมีออกมา” จ้าวหมิงยิ้ม

“ถุย นั่นมันหลู่ซวิ่นพูดต่างหากเล่า” หลี่ฮุยเบ้ปาก ทำท่าทางดูถูก

จ้าวหมิง “...”

หานปินหัวเราะร่า “พวกนายเถียงกันเรื่องชื่อทำไม มันก็คนเดียวกันนั่นแหละ!”

หลี่ฮุยเองก็ได้สติ สีหน้าเจื่อน ๆ จงใจเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่สาวคนหนึ่งริมทะเล

“ตรงนั้นมีคนสวยคนหนึ่ง อกเป็นอก เอวเป็นเอว ขาเรียวยาว แจ่มเลย”

ในฐานะแก๊งสามหนุ่มโสด หัวข้อนี้น่าดึงดูดใจมาก ต่อให้รู้ว่าหลี่ฮุยกำลังเปลี่ยนเรื่อง จ้าวหมิงก็อดไม่ได้ที่จะมองตามไป แล้วชมว่า

“โห หน้าตาก็สวยใช้ได้เลยนะครับ ไม่เลว ๆ”

“มองเฉย ๆ จะมีประโยชน์อะไร ชอบก็จีบสิ” หานปินยุ

“พี่ปิน พี่รู้จักเหรอ?” จ้าวหมิงขยิบตา

“ไม่รู้จัก”

“เชอะ แล้วจะจีบยังไง?” หลี่ฮุยแค่นเสียง

“ลูกพี่ นี่มันยุคไหนแล้ว นายก็เดินเข้าไปขอวีแชต ถ้าสาวเขาเต็มใจก็คุย ไม่ให้ก็แล้วไปสิ” หานปินบอก

“พี่ปิน พวกเราเป็นตำรวจนะครับ”

“ใช่ จะดีเหรอ?”

“ตำรวจก็ต้องแต่งเมีย จะให้เป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง” หานปินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

จ้าวหมิงกับหลี่ฮุยจ้องตากันเลิ่กลั่ก แล้วมองไปที่สาวสวยคนนั้นอีกครู่หนึ่ง แต่ก็ได้แค่มอง ไม่มีการลงมือทำ

“เอาเถอะ พวกนายไม่ไป ฉันไปเอง” หานปินลุกขึ้น บิดขี้เกียจทีหนึ่ง

“ปินจื่อ นายจะไหวเหรอ?”

“คอยดูเถอะน่า”

หานปินตั้งใจจะเป็นตัวอย่างให้หลี่ฮุย ทั้งสองเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่มหาวิทยาลัย หมอนี่ไม่เคยมีความรักเลย จะปล่อยให้โสดไปตลอดชีวิตไม่ได้

หานปินเดินไปที่ชายหาด มองไปยังหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกล เธอกำลังถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่ เขาเตรียมคำพูดไว้แล้ว เดินเลียบชายหาดเข้าไปหา

“ไฮ คนสวย” หานปินทักทาย

หลี่ฮุยกับจ้าวหมิงที่อยู่ไม่ไกล ต่างก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้นัดหมาย ดูตื่นเต้นยิ่งกว่าหานปินเสียอีก

หญิงสาวได้ยินเสียง ก็หันมามองหานปิน ตอนแรกก็สงสัย จากนั้นก็แสดงสีหน้าหวาดกลัว กรีดร้อง “กรี๊ด” แล้ววิ่งหนีไป

“เฮ้ย!” หานปินแปลกใจ

พี่ชายคนนี้หน้าตาก็ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่นะ ต้องขนาดนี้เลยเหรอ?

“ฮ่า ๆ ๆ”

ไม่ไกลออกไป จ้าวหมิงและหลี่ฮุยหัวเราะกันจนตัวงอ

หญิงสาววิ่งจนหอบแฮ่ก ยืนอยู่บนหาดทรายไกลออกไป ชี้มาทางด้านหลังของหานปิน “คนจมน้ำตาย!”

หานปินหันขวับไปมอง เห็นร่างผู้หญิงคนหนึ่งลอยอยู่ไม่ไกล กระเพื่อมขึ้นลงตามระลอกคลื่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตัวซีดเผือด ไร้สีเลือด ไร้ซึ่งสัญญาณชีวิตแล้ว

พอยินเสียงตะโกน เจ้าหน้าที่ไลฟ์การ์ดก็วิ่งเข้ามา ลากร่างผู้หญิงที่จมน้ำขึ้นมาบนหาด หานปินรีบเข้าไปตรวจสอบทันที

หญิงสาวอายุไม่มาก หน้าตาหมดจด สวมชุดเดรสแขนกุดสีฟ้า ชายกระโปรงถูกน้ำทะเลตีขึ้นมาแนบตัว เผยให้เห็นแขนและขา เท้าเปล่าไม่ได้สวมรองเท้า นิ้วก้อยขวาสวมแหวนเงินวงหนึ่ง ข้อมือซ้ายใส่สร้อยข้อมือเปลือกหอย

“ตำรวจครับ ถอยออกไปหน่อย อย่ามามุงครับ” จ้าวหมิงชี้ไปที่คนมุงดูสองสามคน คอยดูแลความเรียบร้อยของที่เกิดเหตุ

หลี่ฮุยมองศพผู้หญิง ขมวดคิ้วถาม “ปินจื่อ จะโทรแจ้งความ หรือโทรหาหัวหน้าเจิง?”

“โทรหาหัวหน้าเจิงก่อนเถอะ”

หลี่ฮุยพยักหน้า เดินเลี่ยงไปโทรหาเจิงเผิง

“พี่ปิน เมื่อกี้ก็ไม่ได้ยินใครบอกว่ามีคนจมน้ำนี่นา จู่ ๆ จมน้ำตายได้ยังไง?” จ้าวหมิงสงสัย

หานปินส่ายหน้า “คนไม่ได้เพิ่งจมน้ำตายตอนนี้หรอก”

“พี่รู้ได้ยังไงครับ?”

“ถึงจะยังไม่ชัดเจนมาก แต่ศพเริ่มมีอาการบวมน้ำแล้ว น้ำทะเลมีความเค็มช่วยยับยั้งการเน่าเปื่อยได้ น่าจะตายมาสักพักใหญ่แล้ว” หานปินกล่าว

จ้าวหมิงนั่งยอง ๆ ลง พิจารณาดูละเอียด “มีกลิ่นเหม็นเน่าจริง ๆ ด้วยแฮะ”

“ฉันโทรหาหัวหน้าเจิงแล้ว เขาจะรายงานผู้ใหญ่ คดีนี้พวกเรารับทำ” หลี่ฮุยบอก

“เพิ่งปิดคดีลักพาตัวฆ่าคนไป จู่ ๆ ก็มาเจอศพผู้หญิงในทะเลอีก ได้ยุ่งกันอีกแล้ว” จ้าวหมิงเปรย

“ปินจื่อ คนนี้ตายมานานแค่ไหนแล้ว?” หลี่ฮุยถาม

“อย่างน้อยสิบชั่วโมง” หานปินวิเคราะห์

หลังจากหยุดหายใจ เนื่องจากความหนาแน่นของร่างกายคนใกล้เคียงกับน้ำ ศพจึงจมลงก้นน้ำก่อน

เมื่อเกิดกระบวนการเน่าเปื่อยขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายจะเกิดแก๊สจากการเน่าเปื่อยมากขึ้น พอศพเต็มไปด้วยแก๊สเน่าเปื่อย จึงจะค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

“ทำไมถึงสิบชั่วโมงครับ?” จ้าวหมิงถามต่อ

“ภาคเหนือกับภาคใต้อุณหภูมิต่างกันมาก เวลาที่ศพจะลอยขึ้นมาเหนือน้ำก็ต่างกันด้วย ยากจะมีมาตรฐานตายตัว แต่จากสภาพอากาศจริงของชิงเต่า น่าจะเกินสิบชั่วโมง” หานปินอธิบาย

“ตอนนี้สิบโมงเช้า ก็แปลว่าผู้ตายถูกฆ่าก่อนเที่ยงคืนเมื่อวาน” หลี่ฮุยกล่าว

“พี่ฮุย พี่รู้ได้ยังไงว่าเป็นฆาตกรรม ไม่ใช่ฆ่าตัวตายหรืออุบัติเหตุ?” จ้าวหมิงซัก

“อะแฮ่ม...”

หลี่ฮุยกระแอมเบา ๆ ชี้ไปที่ศพหญิงสาวบนหาดทราย พูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอน “นายดูให้ดี ๆ แขนกับขาของศพมีบาดแผลอยู่”

“จริงด้วยครับ” จ้าวหมิงมองตาม

หานปินส่ายหน้า “เมื่อกี้ฉันตรวจสอบดูแล้ว บาดแผลพวกนั้นเกิดขึ้นหลังตาย”

……….……….……….……….……….

(1) ระดับ 4A (AAAA): คือเกณฑ์วัดคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวของจีน (สูงสุดคือ 5A) หมายถึงสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำระดับประเทศที่มีความสวยงาม การเดินทางสะดวก และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน