บทที่ 72 เสี่ยวข่าย
บทที่ 72 เสี่ยวข่าย
ชุมชนฉินหลิ่ง บ้านของชุยเสี่ยวเฟิน
“พี่คะ จะมาก็ไม่บอกล่วงหน้า จะได้ทำกับข้าวไว้ให้”
“ไม่ต้องหรอก พี่กินมาแล้ว” ชุยเสี่ยวฟางฝืนยิ้ม
“พี่เขยออกไปขับรถอีกแล้วเหรอคะ?” ชุยเสี่ยวเฟินถาม
“ใช่จ้ะ อยู่คนเดียวอีกแล้ว ตอนกลางคืนบ้านมันโล่ง ๆ พี่ก็กลัวนิดหน่อย เลยมาหาเธออยู่เป็นเพื่อน”
“มาเถอะค่ะ ได้คุยกันก็ดี อยู่บ้านคนเดียวมันน่าเบื่อ ที่นี่มีที่ให้นอน สะดวกจะตาย” ชุยเสี่ยวเฟินกล่าว
“ไม่รบกวนเวลาสวีทของเธอกับน้องเขยหรอก”
“ดูพี่พูดเข้าสิ เป็นสามีภรรยากันมาตั้งนานแล้ว จะให้มาสวีทอะไรกันอีก”
“ตืด...” โทรศัพท์มือถือของชุยเสี่ยวฟางสั่น เธอเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้น “พี่ไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ”
“ฉันไปหั่นผลไม้ก่อนนะคะ” ชุยเสี่ยวเฟินลุกเดินไปที่ห้องครัว
ชุยเสี่ยวฟางรีบเข้าไปในห้องน้ำ เปิดหน้าจอโทรศัพท์ มีข้อความส่งมาทางแอปเป่าเป้า
“พี่ฟาง รีบให้ผมตอบกลับขนาดนี้ คิดถึงผมเหรอครับ?”
“เสี่ยวข่าย? เธออยู่ที่ไหน?” ชุยเสี่ยวฟางส่งข้อความถาม
“ผมก็อยู่ที่โรงแรมสิครับ” เสี่ยวข่ายส่งอีโมจิยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ “บนเตียงคิงไซส์”
“อย่ามัวแต่เล่นสิ ฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไรครับ?”
“เธอเอาเลขบัญชีที่ฉันให้ไปทำเรื่องไม่ดีหรือเปล่า?”
“เปล่านะครับ”
“จริงเหรอ”
“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไปค้ำประกันให้คนอื่น แล้วมันหนีไป บัญชีผมเลยโดนอายัด ก็เลยขอยืมบัญชีพี่ใช้หน่อย” เสี่ยวข่ายอธิบาย
“บัตรใบนั้นเป็นของสามีฉัน วันนี้ตำรวจมาที่บ้าน จับสามีฉันไปแล้ว” ชุยเสี่ยวฟางบอก
“อ้าว งั้นสามีพี่อาจจะไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า พี่ถามเขาหรือยังครับ?” เสี่ยวข่ายถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันถามแล้ว แต่ตำรวจไม่ยอมบอก”
“งั้นสามีพี่ต้องทำผิดแน่ ๆ”
“ไม่หรอกมั้ง?” ชุยเสี่ยวฟางขมวดคิ้ว หลิวจิ่งเสียงเป็นคนซื่อ ๆ หลายปีมานี้ก็ไม่เคยทำเรื่องอะไรไม่ดี
“ผมแค่ขอเลขบัญชีจากพี่ บัตรก็ยังอยู่ที่พี่ แล้วมีใครโอนเงินมาให้พี่ไหมล่ะครับ?”
“ไม่มี”
“งั้นก็จบสิครับ จะมาเกี่ยวกับผมได้ยังไง” เสี่ยวข่ายว่า
“ก็จริงนะ”
“แค่นี้นะครับ ผมมีธุระ ไว้คุยกันวันหลัง” เสี่ยวข่ายพูดจบ ก็ออฟไลน์ไป
ชุยเสี่ยวฟางถอนหายใจ ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย หรือว่าจิ่งเสียงจะไปทำเรื่องไม่ดีข้างนอกจริง ๆ ถึงได้โดนจับ
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วฉันจะหนีทำไมล่ะ?”
“พี่คะ ทำไมเข้าไปนานจัง ไม่สบายหรือเปล่า?” ชุยเสี่ยวเฟินเคาะประตู
“เสร็จแล้วจ้ะ” ชุยเสี่ยวฟางกดชักโครก ล้างหน้า แสร้งทำท่าทางผ่อนคลาย แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
“ก๊อก ๆ...” ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
“ใครคะ?” ชุยเสี่ยวเฟินถาม
“คนข้างล่างครับ ห้องน้ำบ้านคุณน้ำรั่ว”
“พี่คะ ห้องน้ำรั่วเหรอ?”
“ไม่น่าจะรั่วนะ” ชุยเสี่ยวฟางเองก็ไม่แน่ใจ เมื่อกี้มัวแต่คุยแอปเป่าเป้า ไม่ทันได้สังเกตว่าน้ำรั่วหรือเปล่า
“รอเดี๋ยวนะคะ”
ชุยเสี่ยวเฟินไม่ได้ทำเรื่องผิดใจใคร ก็เลยไม่ทันระวังตัว กลัวว่าน้ำจะรั่วไปท่วมห้องข้างล่างจริง ๆ เลยเดินไปเปิดประตู
พอประตูเปิดออก ชายสองคนก็พุ่งเข้ามาทันที “ตำรวจครับ”
“พวกคุณมาทำอะไรที่บ้านฉันคะ?” ชุยเสี่ยวเฟินถามด้วยความตกใจ
หานปินไม่สนใจเธอ เดินตรงเข้าไปหาชุยเสี่ยวฟาง “ชุยเสี่ยวฟาง คุณนี่หนีเร็วจริงนะ”
“คุณตำรวจ มาได้ยังไงคะ?” ชุยเสี่ยวฟางตัวสั่น เธอจำหานปินได้
“คุณหนีทำไม เราก็มาเพราะอย่างนั้นแหละ คุณจะเดินไปเอง หรือจะให้เราคุมตัวไป” หานปินหยิบกุญแจมือออกมา
“พี่คะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ชุยเสี่ยวฟางส่ายหน้า “คุณตำรวจคะ ตกลงพวกคุณมาจับฉันทำไม? เกี่ยวกับสามีฉันเหรอคะ?”
หานปินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา บนนั้นเขียนเลขบัญชีธนาคารไว้ “บัตรธนาคารใบนี้ของสามีคุณ คุณเป็นคนใช้ใช่ไหม?”
ชุยเสี่ยวฟางหน้าถอดสี “ฉัน... ฉันไม่รู้อะไรเลยค่ะ ฉันแค่...”
จ้าวหมิงแค่นเสียง “ไปเถอะ ตอนนี้ไม่รู้ เดี๋ยวไปถึงโรงพักก็รู้เอง”
...
สี่ทุ่ม
กรมตำรวจสาขาชิงเต่า ห้องสอบสวน
ชุยเสี่ยวฟางเจอกับสามีแวบหนึ่งที่หน้าห้องสอบสวน ยังไม่ทันได้คุยอะไรกัน ก็ถูกพาตัวเข้าห้องสอบสวนไป
หานปินรับหน้าที่สอบสวนหลัก เถียนลี่จดบันทึกอยู่ข้าง ๆ บนโต๊ะสอบสวนมีกล้องวิดีโอตั้งอยู่
“ชื่อ เพศ อายุ ภูมิลำเนา...”
“ฉันชื่อชุยเสี่ยวฟาง เพศหญิง อายุ 44 ปี...”
“ชุยเสี่ยวฟาง รู้ไหมว่าถูกพาตัวมาทำไม?”
“ไม่ทราบค่ะ”
“ไม่รู้ หรือไม่อยากพูด?” หานปินย้อนถาม
“คุณตำรวจคะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ พวกคุณจับฉันมาทำไม?” ชุยเสี่ยวฟางกัดริมฝีปาก
หานปินหยิบถุงพลาสติกใสขึ้นมาจากโต๊ะ ข้างในมีโทรศัพท์ไอโฟนอยู่เครื่องหนึ่ง
“นี่ใช่โทรศัพท์ของคุณไหม?”
“ใช่ค่ะ”
หานปินเปิดโทรศัพท์ หาแอปเป่าเป้า แล้วดูประวัติการแชต “เสี่ยวข่ายคือใคร?”
ชุยเสี่ยวฟางตัวสั่น น้ำเสียงสั่นเครือ “พะ... เพื่อนฉันคนหนึ่งค่ะ”
“คุณเอาเลขบัญชีธนาคารของหลิวจิ่งเสียง ไปให้เขาใช้ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
“เขาชื่อจริงว่าอะไร?”
ชุยเสี่ยวฟางส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ค่ะ”
“เบอร์โทรศัพท์เขาเบอร์อะไร?”
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ เราติดต่อกันผ่านเป่าเป้าตลอด”
“เขาหน้าตาเป็นยังไง?”
“เขาอายุยี่สิบกว่า หน้าตาหล่อมาก เหมือนดาราเกาหลีที่ชื่อคิมมินยงเลยค่ะ”
“เหอะ ทีเรื่องนี้จำแม่นเชียวนะ” หานปินแค่นเสียง “มีรูปถ่ายเขาไหม?”
ชุยเสี่ยวฟางนึกย้อน “ดูเหมือนคราวก่อนตอนวิดีโอคอล ฉันจะแคปรูปเขาไว้รูปหนึ่งค่ะ”
หานปินหยิบไอโฟนของเธอออกมา เปิดหารูปในอัลบั้ม ให้เธอชี้ตัวทีละรูป ไม่นานก็เจอรูปชายหนุ่มเปลือยท่อนบนรูปหนึ่ง
“คนนี้คือเสี่ยวข่าย?”
ชุยเสี่ยวฟางพยักหน้า
“นอกจากบัญชีเป่าเป้าแล้ว เรื่องอื่นเกี่ยวกับเขา คุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ?” หานปินย้อนถาม
“ค่ะ”
“ชุยเสี่ยวฟาง ผมขอแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการ ว่าคุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีลักพาตัว หวังว่าคุณจะให้การตามความเป็นจริง และให้ความร่วมมือในการสืบสวน” หานปินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“คดีลักพาตัว? จะเป็นไปได้ยังไงคะ!” ชุยเสี่ยวฟางร้อนรน รีบพูดขึ้น “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย จะลักพาตัวได้ยังไง”
“เลขบัญชีธนาคารนี้ เป็นเลขที่โจรส่งมาเพื่อเรียกค่าไถ่ ถ้าคุณอธิบายให้ชัดเจนไม่ได้ เราจะจัดคุณอยู่ในกลุ่มผู้ต้องสงสัย”
“คุณตำรวจคะ พวกคุณต้องเชื่อฉันนะคะ ฉันบริสุทธิ์จริง ๆ ฉันแค่ให้เสี่ยวข่ายยืมเลขบัญชีไปใช้ ฉันไม่รู้เรื่องคดีลักพาตัวอะไรนั่นเลยจริง ๆ ค่ะ” ชุยเสี่ยวฟางตะโกน
“ถ้าคุณไม่มีส่วนรู้เห็น ทำไมถึงเอาเลขบัญชีของสามีตัวเองไปให้ผู้ชายแปลกหน้าใช้ล่ะ?”
“เพื่อนของเสี่ยวข่ายทำธุรกิจ ให้เสี่ยวข่ายช่วยค้ำประกัน เขาเกรงใจเพื่อนก็เลยช่วยไป ผลสุดท้ายเพื่อนเขาทำธุรกิจเจ๊งแล้วหนีไป เสี่ยวข่ายที่เป็นคนค้ำประกันเลยต้องรับผิดชอบ เงินในบัญชีธนาคารเลยถูกอายัด” ชุยเสี่ยวฟางสะอื้น แล้วพูดต่อ
“เสี่ยวข่ายจะทำธุรกิจกับคนอื่น แต่ไม่กล้าใช้บัญชีตัวเอง ก็เลยขอให้ฉันช่วย ฉันเห็นว่าในบัตรนั้นไม่มีเงิน ตัวเองก็ไม่เสียหายอะไร เลยบอกเลขบัญชีเขาไปค่ะ”
หานปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็คือ เสี่ยวข่ายมีเงินก้อนหนึ่ง จะฝากไว้ในบัญชีนี้”
“ค่ะ”
“แล้วคุณเอาเงินให้เขายังไง?”
“เขาบอกว่ารอเงินเข้าบัญชี ให้ฉันถอนออกมาก่อน แล้วตอนเราเจอกัน ค่อยเอาให้เขาค่ะ”
“เจอกันที่ไหน?”
“ที่โรงแรมค่ะ”
“โรงแรมอะไร?” หานปินเปิดดูแอปเป่าเป้า ประวัติการแชตก่อนหน้านี้ถูกลบไปแล้ว
“ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าโรงแรมอะไร?” ชุยเสี่ยวฟางตอบเสียงแข็ง
หานปินรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก จึงส่งโทรศัพท์ของชุยเสี่ยวฟางให้เถียนลี่ที่อยู่ข้าง ๆ “ไปถามหลิวจิ่งเสียงดู ว่าแถวบ้านพวกเขามีโรงแรมไหม”