บทที่ 19 วิ่งเข้ามาติดกับ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินกังก็รีบร้อนมาถึงกรมตำรวจสาขาชิงเต่า

หลินกังเดินเข้าไปในห้องทำงานทีม 2 ก็เห็นหวังไห่ตงทันที เขาจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

“คุณตำรวจครับ ผมคือหลินกังที่เก็บมือถือได้ครับ”

“นั่งก่อนสิ”

“ขอบคุณครับ”

“มือถือฉันล่ะ? เอาคืนมา!” หวังไห่ตงตวาด

“คุณก็นั่งลงด้วย พูดเรื่องให้มันชัดเจนก่อน” หานปินโบกมือ

“คุณตำรวจครับ ยังมีอะไรต้องพูดอีก ก็เขาขโมยมือถือผมไป แถมขู่เอาเงินผมด้วย”

“คุณตำรวจครับ คุณอย่าไปฟังเขาพูดจาไร้สาระ มือถือเครื่องนี้ผมเก็บได้จริง ๆ นะครับ” หลินกังรีบโต้แย้ง

“หลินกัง คุณลองเล่ามาสิ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?” หานปินไม่ฟังความข้างเดียวอยู่แล้ว ต้องฟังคำพูดของทั้งสองฝ่าย ถึงจะสืบสวนคดีได้แม่นยำขึ้น

“ผมเป็นคนขับรถรับจ้างทางแอปครับ เวลารับส่งผู้โดยสาร มันก็ต้องมีคนทำของตกไว้บ้าง เขาขึ้นรถผมแล้วทำมือถือตกไว้ที่เบาะหลังครับ”

“ในเมื่อคุณเก็บมือถือได้ ทำไมไม่คืนเขาไปล่ะ ยังจะไปขู่กรรโชกทรัพย์เขาอีกทำไม?” หลี่ฮุยถาม

“ไม่ยุติธรรมเลยครับ ผมเป็นประชาชนตาดำ ๆ ทำมาหากินสุจริต จะไปขู่กรรโชกเขาได้ยังไง” หลินกังทั้งโกรธทั้งโมโห ราวกับถูกดูหมิ่น

“อย่าเพิ่งโมโห มีอะไรก็พูดมาตามความจริง”

“ตอนที่ผมเจอมือถือ เขาก็ลงจากรถไปแล้ว ผมจะไปรู้ได้ยังไงครับว่าเขาอยู่ที่ไหน?” หลินกังนึกอยู่ครู่หนึ่ง

“หลังจากนั้นผมก็ไปรับลูกค้ารายอื่นต่อ มือถือมันก็ดังขึ้นมา บอกว่านี่เป็นมือถือของเขา ให้ผมเอาไปส่งคืนให้ ตอนนั้นบนรถผมก็มีลูกค้าอยู่ จะให้เอาไปส่งคืนให้เขาทันทีได้ยังไงครับ”

หลี่ฮุยซักต่อ “งั้นตอนส่งลูกค้าเสร็จแล้ว ทำไมไม่เอามือถือไปให้เขาล่ะ?”

“ผมเพิ่งไปส่งลูกค้าที่สนามบินเสร็จ เขาก็โทรมาอีก ให้ผมเอามือถือไปส่งให้เดี๋ยวนี้ ผมก็บอกว่าได้ จะเอาไปส่งให้ แต่ทางนั้นมันไม่ใช่ทางผ่านของผม คุณต้องจ่ายค่ารถไปกลับให้ผม 200 หยวน”

“ทำไมจะไม่ใช่ทางผ่านล่ะ งั้นคุณก็แค่รับลูกค้าจากสนามบินที่มาทางเดียวกับผมไม่ได้หรือไง?” หวังไห่ตงเบ้ปาก

หลินกังโต้กลับ “คุณพูดเหมือนมันง่ายนักแหละ นึกจะรับก็รับได้เลยเหรอ?”

“พอได้แล้ว อย่าเถียงกัน แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

“เงิน 200 หยวน เขาไม่ยอมจ่าย ผมก็บอกว่าถ้าอย่างนั้นผมไปส่งให้ไม่ได้ คุณก็มารับเองเถอะ เขาก็โวยวายใหญ่เลย บอกว่ามือถือเขามี GPS ถ้าผมไม่เอาไปส่งให้ จะบอกว่ามือถือถูกขโมย แล้วไปแจ้งความกับตำรวจ”

หลินกังพ่นเสียง “ผมเห็นว่ามันไม่ใช่เป็นเรื่องใหญ่ ก็เลยวางสายเขาไป”

“เรื่องมันเป็นแบบนี้หรือเปล่า?” หานปินหันหน้าไปมองทางหวังไห่ตง

“ไม่ใช่ครับ ตอนหลังเขายังพูดอีกว่า มือถือดีขนาดนี้ เรียกห้าร้อยหยวนยังไม่แพงเลย ไม่อย่างนั้น จะโยนมือถือทิ้งท่อระบายน้ำไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอด ผมถึงได้มาแจ้งความครับ”

“คุณตำรวจครับ ผมก็แค่พูดประชดไปอย่างนั้นแหละครับ ผมแค่รู้สึกว่าคนคนนี้น่ารำคาญเกินไป ผมเก็บมือถือของคุณได้ คำขอบคุณสักคำก็ไม่มี ยังจะให้ผมควักเงินค่าน้ำมันเอง เสียเวลารับงานเพื่อเอามือถือไปส่งให้คุณ ที่ไหนมันมีเรื่องแบบนี้กัน” หลินกังกล่าว

จากการสนทนาของทั้งสองคน หานปินก็พอจะเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ “หวังไห่ตง เขาไม่ยอมเอามาส่งให้ แล้วทำไมคุณไม่ไปรับเองล่ะ?”

“คุณตำรวจครับ ผมเป็นคนต่างถิ่น ไม่คุ้นเคยกับพื้นที่เลย เขาบอกสถานที่มา ผมก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนนี่ครับ?” หวังไห่ตงแบมือ

“คุณก็เลยมาแจ้งความเท็จ” หลี่ฮุยเอ่ยปากตำหนิ

“ผมไม่ได้แจ้งความเท็จนะครับ ผมนึกว่ามือถือตัวเองถูกขโมย นึกว่าตัวเองถูกขู่กรรโชกทรัพย์ ขอแค่เขาเอามือถือมาคืนผม ผมก็ถอนแจ้งความได้นี่ครับ”

“คุณคิดว่ากรมตำรวจเป็นบ้านคุณหรือไง นึกจะถอนแจ้งความก็ถอนได้เลยเหรอ?” หานปินพ่นลมหายใจเย็นชา

“ผม... ผมก็แค่อยากได้มือถือคืนครับ” หวังไห่ตงเริ่มมีอาการร้อนตัว

หานปินยื่นมือขวาออกไป “มือถือล่ะ?”

หลินกังรีบหยิบมือถือออกมาแล้วส่งให้ “นี่ครับ”

หานปินรับมาถือไว้ในมือ โบกไปมา “นี่มือถือของคุณเหรอ?”

“ใช่ครับ ใช่” หวังไห่ตงยื่นมือจะไปหยิบ

“คุณบอกว่าใช่ก็ใช่เลยเหรอ? รหัสผ่าน”

“1524”

หานปินใส่รหัสผ่าน มือถือก็ปลดล็อก

“เห็นไหมครับ คุณตำรวจ นี่มือถือผมจริง ๆ”

“ผมขอตรวจสอบหน่อย ถ้าในมือถือมีอะไรที่พิสูจน์ตัวตนของคุณได้ ก็จะคืนให้คุณอยู่แล้ว” หานปินพูดพลาง เปิดคลังรูปภาพในมือถือ อยากจะดูว่าข้างในมีรูปถ่ายเจ้าของเครื่องไหม เพื่อยืนยันตัวตน

“คุณตำรวจครับ คุณดูวีแชทผมก็ได้ ในวีแชทผมมีรูปครับ” หวังไห่ตงเตือน

หานปินไม่สนใจเขา เปิดดูคลังรูปภาพต่อไป ไม่ได้ดูก็แล้วไป พอได้ดูกลับพบเรื่องไม่คาดฝันเข้า

สีชมพู สีขาว สีแดง ขาอ่อนขาว ๆ... ในมือถือมีรูปถ่ายใต้กระโปรงผู้หญิงอยู่ไม่น้อยเลย

หานปินยิ่งดู สีหน้าก็ยิ่งดูไม่ดี

หวังไห่ตงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มกระวนกระวาย “คุณตำรวจครับ มันเป็นมือถือผมจริง ๆ คุณคืนให้ผมเถอะครับ”

“ปัง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น หานปินตบมือถือลงบนโต๊ะ “พวกนี้มันรูปอะไร?”

“นี่... นี่ผมดาวน์โหลดมาจากในเน็ตครับ ผมเอาไว้ดูเล่น” สีหน้าของหวังไห่ตงเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีอย่างมาก

หานปินเปิดคลิปวิดีโอสั้น ๆ คลิปหนึ่ง บนบันไดเลื่อน กำลังถ่ายใต้กระโปรงผู้หญิงคนหนึ่ง พอผู้หญิงคนนั้นขึ้นบันไดเลื่อนไปแล้ว กล้องมือถือก็หันมา ถ่ายติดหน้าหวังไห่ตง

ในวิดีโอเขาเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “เฮะ ๆ สีชมพูที่ฉันชอบที่สุด คืนนี้มีอะไรให้ดูแล้ว”

“อันนี้คงไม่ได้โหลดมาจากในเน็ตล่ะสิ” หานปินกล่าวเสียงเย็น

“ไอ้พวกโรคจิตชั้นต่ำ ฉันล่ะเกลียดคนแบบแกที่สุด” หลี่ฮุยโพล่งด่าออกมา

“ถุย นี่มันห้างไท่เล่อในชิงเต่านี่ ฉันจำได้ ไอ้ลูกเต่านี่กล้ามาถึงเมืองชิงเต่าของพวกเราแล้วแอบถ่ายใต้กระโปรงผู้หญิง ถ้าฉันเจอนะ จะอัดให้ตายเลย” หลินกังด่า

“พูดจาระวังหน่อย ที่นี่กรมตำรวจ”

“ครับ เผลอตัวไปหน่อย” หลินกังตบปากตัวเองเบา ๆ

“เอาล่ะ ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่า มือถือเครื่องนี้เป็นของคุณจริง ๆ” หานปินพ่นเสียง แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

“ตาม ‘กฎหมายว่าด้วยการลงโทษด้านการจัดการความสงบเรียบร้อย’ กำหนดไว้ว่า การแอบดู แอบถ่าย แอบฟัง หรือเผยแพร่ความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น ต้องระวางโทษกักขังไม่เกิน 5 วัน หรือปรับไม่เกิน 500 หยวน หากพฤติการณ์ร้ายแรง ต้องระวางโทษกักขังตั้งแต่ 5 วันขึ้นไปแต่ไม่เกิน 10 วัน และอาจถูกปรับไม่เกิน 500 หยวนด้วย”

หวังไห่ตงอ้อนวอน “คุณตำรวจครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาเที่ยวพักผ่อนในชิงเต่า ให้โอกาสผมเถอะครับ ผมยอมจ่ายค่าปรับ อย่ากักขังผมเลยได้ไหมครับ?”

หลี่ฮุยยื่นมือไปตบไหล่หวังไห่ตง “ไปเถอะ เดี๋ยวพาไปเปลี่ยนที่พักผ่อน”

หวังไห่ตงเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง ห่อเหี่ยวไปทั้งตัว

เขารู้ตัวดีว่า เรื่องแบบนี้มันไม่น่าภาคภูมิใจอะไร แถมยังแก้ตัวอะไรไม่ได้ด้วย

“ถุย ก็เพราะเงินสองร้อยหยวนแท้ ๆ ทำตัวเองซวยไปด้วย สมควรแล้ว” หลินกังถ่มน้ำลาย

หานปินมองไปทางหลินกัง “ทำให้คุณต้องขับรถมาเสียเที่ยว ยังจะเอาค่าน้ำมันอยู่ไหม?”

“ไม่เอาแล้วครับ ผมก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นั้น แค่รู้สึกอัดอั้นตันใจ ทำดีแล้วยังถูกคนข่มขู่ ตอนนี้สะใจขึ้นเยอะ เงินสองร้อยหยวนจะเป็นอะไรไป” หลินกังยิ้ม

“ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ก็อธิบายกับผู้โดยสารดี ๆ อย่าพูดจาโผงผางแบบนั้นอีกล่ะ” หานปินอบรม

“ครับ ต่อไปจะระวังแน่นอนครับ”

“ไปเถอะ” หานปินกล่าว

“ขอบคุณครับ” หลินกังพยักหน้ารับรู้ จากนั้นก็ฮัมเพลงเบา ๆ เดินออกจากห้องทำงานไป

“ติ๊ง ยินดีด้วย ตำรวจหมายเลข 577533 แก้ไขข้อพิพาทของประชาชน จับกุมคนร้ายแอบถ่ายได้หนึ่งคน”

“รางวัลค่าคุณงามความดี +1”

หานปินเผยยิ้ม แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน นั่งอยู่ในห้องทำงาน ก็ยังหาค่าคุณงามความดีได้!