บทที่ 77 - [ชุดทางการนักมายากล]!

บทที่ 77 - [ชุดทางการนักมายากล]!

☆☆☆☆☆

ฟ่านจวิ้นเหว่ยอาศัยอยู่กับย่ามาตั้งแต่เด็ก ในหอพักของพนักงานกวาดถนน

ในฐานะอาชีพรากหญ้าของเมือง งานกวาดถนนมีนัยของ "สวัสดิการ" แฝงอยู่มาก เป้าหมายคือเพื่อให้ผู้สูงอายุที่ไม่มีรายได้และไม่มีคนเลี้ยงดูพอจะประทังชีวิตอยู่ได้ ลำพังเงินเดือนไม่กี่ร้อยหยวนย่อมไม่พอ

ในมุมหลบสายตาของจัตุรัส ในห้องไฟของสวนสาธารณะ หรือใน "ห้องดูแล" ที่ดูเกินความจำเป็นในห้องน้ำสาธารณะ สถานที่ที่คนทั่วไปแทบไม่สังเกตเห็นเหล่านี้ จริงๆ แล้วมี "หอพัก" ของพนักงานกวาดถนนแทรกตัวอยู่

แน่นอนว่าสถานที่กระจัดกระจายเหล่านี้แก้ปัญหาได้แค่ส่วนน้อย ตามสถานการณ์ของอำเภอตงหยาง ที่ชายขอบของตัวอำเภอยังมีลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่จัดสรรเป็นหอพักรวมของพนักงานกวาดถนนเกือบร้อยชีวิต

ที่นี่เดิมทีเป็นบ่อขยะ ต่อมาเมืองขยายตัวเลยถูกเคลียร์พื้นที่ ตึกเตี้ยๆ สองชั้นล้อมรอบทั้งสี่ด้าน ตรงกลางเป็นลานขนาดกลางๆ มองไกลๆ เหมือนคุก บวกกับทำเลที่ห่างไกลความเจริญ สองชาติภพที่ผ่านมาไจ๋ต๋าไม่เคยมาที่นี่เลย

ฟ่านจวิ้นเหว่ยพาไจ๋ต๋าเดินเข้าไปในตึกเตี้ย ความหนาแน่นของการอยู่อาศัยที่นี่สูงมาก ห้องหนึ่งมีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร ไม่มีระเบียง ไม่มีครัว ไม่มีห้องน้ำ หลักๆ ก็แค่เอาไว้วางของจิปาถะกับเตียงสองเตียง

เนื่องจากใกล้เวลาอาหารเย็น หลายคนเลยตั้งเตาเล็กๆ ทำกับข้าวหน้าห้อง บวกกับข้าวของเครื่องใช้รกรุงรังที่เบียดบังทางเดินแบบเปิดโล่ง แค่เดินสวนกันยังลำบาก

"บ้าน" ของฟ่านจวิ้นเหว่ยกับย่าอยู่ที่ชั้นหนึ่ง คุณย่าที่ไจ๋ต๋าเคยเจอหน้าครั้งหนึ่ง กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวด้วยหลังที่ค้อมต่ำ

"ย่า ผมพาเพื่อนมาเที่ยว"

ย่าของฟ่านจวิ้นเหว่ยชื่ออู๋กุ้ยเจิน เงยหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยขึ้นมา ในความกระตือรือร้นมีความประหลาดใจเจืออยู่ "เพื่อนเสี่ยวเหว่ยเหรอ ยินดีต้อนรับๆ"

ไจ๋ต๋ามองหม้อใบใหญ่บนเตาเล็กที่ต้มของเหลวสีขาวขุ่นอยู่ ยิ้มถามว่า "สวัสดีครับคุณย่า ต้มนมอยู่เหรอครับ"

คุณย่าชะงัก แล้วหัวเราะร่า "ไม่ใช่นมลูก นี่มันแป้งเปียกต้ม"

ไจ๋ต๋าจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเห็นของแบบนี้จริงๆ

อู๋กุ้ยเจินไม่ได้มีนิสัยอมทุกข์ หญิงชราคนนี้จริงๆ แล้วเข้มแข็งมาก พอเห็นไจ๋ต๋าก็รีบบอกว่าในตู้เย็นยังมีเนื้อมีไข่ จะเอามาใส่หม้อชวนไจ๋ต๋ากินข้าวด้วยกัน

ฟ่านจวิ้นเหว่ยส่งกับข้าวที่ห่อมาให้ย่า "พวกเรากินกันมาแล้ว ไจ๋ต๋าเลี้ยงผมที่ร้านอาหาร แถมห่อกลับมาด้วย ย่ากินก่อนเลย"

นิ้วอวบๆ ของเขาชี้ไปข้างหลัง "ผมจะพาเขาไปดูที่ลานด้านหลังหน่อย"

"ในลานมีอะไรน่าดู มีแต่ขยะ"

"ไจ๋ต๋าเขาชอบขยะครับ"

ทักทายผู้ใหญ่พอเป็นพิธี ไจ๋ต๋าก็เข้าสู่เรื่องหลัก เดินตามฟ่านจวิ้นเหว่ยไปด้านหลัง

เนื่องจากมีตึกบัง ต่อให้เดินผ่านก็มองไม่เห็นสภาพข้างใน ไจ๋ต๋าเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามทางเดิน ในที่สุดก็มาถึงสิ่งที่เรียกว่า...

อาจจะไม่นับเป็นขยะ แต่ต้องเรียกว่าของเหลือใช้ เป็นลานที่พนักงานกวาดถนนเก็บสะสมของมาทิ้งไว้แรมปี

ข้าวของเครื่องใช้มากมายกองพะเนินเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ น่าจะสูงหลายเมตร โต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง โซฟาพังๆ เสื้อนวมขาดๆ

กระติกน้ำร้อน กรอบประตู หัวฟองน้ำ...

ส่วนใหญ่เป็นงานไม้หรือวัสดุที่ดูไม่ออก เพราะพวกโลหะหรือพลาสติกที่พอมีน้ำหนักขายได้ราคา ถูกเอาไปขายแลกเงินหมดแล้ว

พอเดินเข้ามาในลาน สายตาของไจ๋ต๋าก็ปรากฏเส้นแสงหักเหขึ้นทันที

มองแวบเดียว เขาก็รีบสาวเท้าสามก้าวเป็นสองก้าวพุ่งเข้าไป ห้ามคุณลุงคนหนึ่งที่กำลังจะทำลายของล้ำค่า

"คุณลุง! ยั้งมือด้วย!"

คุณลุงที่ง้างมีดผ่าฟืนอยู่ตกใจสะดุ้ง

"เอ็งจะทำอะไร"

ไจ๋ต๋าแย่งไม้ท่อนหนึ่งมาจากมือแก "อันนี้ขอผมเล่นหน่อยนะครับ ลุงคงไม่เอาใช่ไหม"

คุณลุงเดาะลิ้น "ลุงจะผ่าฟืนนะ!"

มิน่าล่ะที่นี่ถึงมีของกองเยอะขนาดนี้ ที่แท้พนักงานกวาดถนนหลายคนเอามาทำฟืนนี่เอง

"ยินดีด้วยโฮสต์ ค้นพบไอเทมพิเศษระดับสีขาว [ไม้ตรงของเด็กหนุ่ม]: ไม่มีลูกผู้ชายคนไหนปฏิเสธท่อนไม้ที่ตรงแด่วแบบนี้ได้ลงคอ"

"สถานะปัจจุบัน: ยังไม่ครอบครอง ยังไม่เปิดใช้งาน"

"เอฟเฟกต์ 1: เมื่อถือครอง จะเพิ่มความเป็นผู้นำและทักษะการโน้มน้าวใจต่อเพศชายเล็กน้อย ผลลัพธ์จะเพิ่มเป็นสองเท่าหากใช้กับผู้เยาว์"

"หมายเหตุ: กาลครั้งหนึ่งในชุมชนแห่งหนึ่ง ไม้สั้นท่อนนี้คือ 'สัญลักษณ์แห่งราชา' ของเหล่าเด็กชาย มันถูกส่งต่อมาหลายปี จนกระทั่งราชาคนหนึ่งโดนแม่ตี สัญลักษณ์แห่งราชาก็สาบสูญไปนับแต่นั้น"

[ไม้ตรงของเด็กหนุ่ม] ไม่ได้ยาวมาก ประมาณสามสิบเซนติเมตร ส่วนท้ายหนาประมาณเหรียญบาท ส่วนปลายเรียวเล็กเท่าเม็ดถั่วเหลือง

แต่ถ้าอยู่ในมือเด็ก บอกเลยว่าความยาวกำลังดี จับถนัดมือสุดๆ

ที่พิเศษที่สุดคือ ท่อนไม้ที่ตรงเหมือนผ่านเครื่องจักรมานี้ หัวท้ายไม่เท่ากัน กลับเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ บนนั้นยังมีลวดลายของไม้ที่ไม่รู้จัก ส่วนท้ายมีปุ่มไม้เล็กๆ สองปุ่ม ก่อตัวเป็น "ด้ามจับ" ตามหลักสรีรศาสตร์

เรียกได้ว่าเป็นเพราะรูปทรงที่สวรรค์สร้างมานี้แหละ มันถึงเคยถูกยกย่องให้เป็นสัญลักษณ์ของ "ราชาเด็ก"

"คุณลุง อันนี้ให้ผมเถอะนะ"

คุณลุงคงเห็นว่าเขาทำตัวเป็นเด็ก เลยโบกมือไล่ให้ไปเล่นไกลๆ

แทบจะพร้อมกัน สิทธิ์ความเป็นเจ้าของในระบบก็อัปเดต

ไจ๋ต๋าถือพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกแรกคือ...

ไอ้นี่มันเหมือนไม้กายสิทธิ์ในหนังเลยแฮะ เสียดายที่เป็นแค่ระดับสีขาว ยิงแสงเขียวไม่ได้ เสกคาถาพิฆาตไม่ได้

ไม้กายสิทธิ์...

มือล้วงกระเป๋าหยิบ [ไพ่ตลกจอมลวงโลก] ออกมาโดยสัญชาตญาณ เอามาวางคู่กับ [ไม้ตรงของเด็กหนุ่ม]

ไม้กายสิทธิ์นักมายากล ผสมกันได้ไหมนะ

โอเค สงสัยจะคิดมากไป มันแค่เหมือนไม้กายสิทธิ์เฉยๆ

ทันใดนั้น ไจ๋ต๋าก็เกิดปิ๊งไอเดีย ล้วง [ผ้าเช็ดแว่นเด็กเนิร์ด] ออกมาจากกระเป๋าอีกชิ้น

เมื่อของสามสิ่งมาอยู่ในมือ เขาพลันได้ยินเสียงแจ้งเตือนใหม่จากระบบ

"ตรวจพบว่าโฮสต์ค้นพบ [เซ็ตไอเทม] เป็นครั้งแรก ยินดีด้วยที่เปิดใช้งานความสามารถ [เซ็ตไอเทม]"

"[เซ็ตไอเทม]: ประกอบด้วยอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกันจำนวนหนึ่ง เมื่อโฮสต์รวบรวมอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องได้จำนวนหนึ่ง จะสามารถเปิดใช้งาน 'เอฟเฟกต์เซ็ต'"

"'เอฟเฟกต์เซ็ตเป็นสถานะติดตัว มีผลโดยไม่ต้องใช้งานหรือพกพาอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของการครอบครองเท่านั้น"

"[ไอเทม] ชิ้นเดียวกัน อาจสังกัดอยู่ใน [เซ็ตไอเทม] ที่ต่างกัน และ [เซ็ตไอเทม] เดียวกันก็อาจประกอบขึ้นจากอุปกรณ์ที่แตกต่างกัน โปรดให้โฮสต์สำรวจด้วยตนเอง"

"ยินดีด้วยโฮสต์ เปิดใช้งานเซ็ตไอเทมระดับสีเขียว [ชุดทางการนักมายากล] (3/6)"

"เสริมแกร่งชิ้นส่วน -> [ไพ่ตลกจอมลวงโลก] 'สปอตไลต์': ผลการดึงดูดความสนใจสามารถควบคุมได้แล้ว เมื่อคุณต้องการทุกคนจะจ้องมองมัน เมื่อคุณไม่ต้องการมันก็จะไร้แสง"

"เสริมแกร่งชิ้นส่วน -> [ผ้าเช็ดแว่นเด็กเนิร์ด] 'ระเบิดพลัง': เมื่อเอฟเฟกต์ทำงาน โฮสต์จะมีภูมิคุ้มกันต่อผลข้างเคียงของอะดรีนาลีน ความสง่างามไม่มีวันล้าสมัย สุภาพบุรุษย่อมมีสติเสมอ"

"เสริมแกร่งชิ้นส่วน -> [ไม้ตรงของเด็กหนุ่ม]: ขอบเขตความเป็นผู้นำและการโน้มน้าวใจขยายผลครอบคลุมทุกเพศ"

"เอฟเฟกต์เซ็ต 1: มิสเตอร์มหัศจรรย์ (ติดตัว): อุปกรณ์มายากลบนตัวคุณ จะไม่มีวันเผยพิรุธและไม่มีวันทำงานผิดพลาด ทำให้ในสายตาคนนอกดูเหมือนเวทมนตร์"

"เอฟเฟกต์เซ็ต 2: หัตถ์เทวดา (ติดตัว): มือของคุณราวกับเกิดมาเพื่อเล่นมายากล เพิ่มความคล่องแคล่ว ความแม่นยำ และความเร็วอย่างมหาศาล"

"เอฟเฟกต์เซ็ต 3: กลางเวที (ติดตัว): คุณจะได้รับเสียงปรบมือได้ง่ายขึ้น แม้คุณจะแค่โบกมือก็ตาม"

[จบแล้ว]