บทที่ 677 แก้แค้นให้อาซวน

บทที่ 677 แก้แค้นให้อาซวน

สายตาของหลินซวนจับจ้องไปที่เรือนร่างของซูฮวาอย่างไม่วางตา

แม้เขาจะเคยเห็นร่างกายของฮวาเป่ามานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังอดทึ่งในใจไม่ได้

ทุกสัดส่วนของฮวาเป่าช่างสมบูรณ์แบบถึงขีดสุด

และผู้หญิงคนนี้ ก็คือแฟนสาวของเขา

หลินซวนอดคิดด้วยความรู้สึกหวานล้ำไม่ได้

ซูฮวาสังเกตเห็นสายตาของหลินซวน ริมฝีปากแดงอิ่มจึงยกยิ้มขึ้น "อาซวน ชอบไหมคะ?"

"อืม"

หลินซวนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

ซูฮวายิ้มกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ดีจริงๆ ที่อาซวนหลงใหลเรือนร่างของเธอขนาดนี้

ซูฮวาจับมือของหลินซวนมาวางที่เอวของเธอ "ในเมื่ออาซวนชอบ ก็เชยชมให้เต็มที่เลยค่ะ ร่างกายนี้เป็นของคุณ และจะเป็นของคุณคนเดียวตลอดไป เข้าใจไหมคะ?"

หลินซวน: "!!!"

บ้าเอ๊ย!

ฮวาเป่า แม่ปีศาจสาวจอมยั่วยวนคนนี้!

"เรามาเริ่มกันเลยไหมคะ หืม?" ริมฝีปากแดงของซูฮวาขบเม้มที่ติ่งหูของหลินซวนเบาๆ

ไม่นานนัก หลินซวนก็ตกอยู่ในภวังค์ของซูฮวาอย่างสมบูรณ์ ดำดิ่งสู่ห้วงความสุขที่มีเพียงชายหญิงเท่านั้นที่เข้าใจ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินซวนอุ้มซูฮวาลงมาจากรถ เสื้อผ้าของเธอชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ

ริมฝีปากดูอวบอิ่มและเย้ายวนยิ่งกว่าเดิม

มองแวบเดียวก็รู้ว่าเพิ่งผ่านการถูกรักมาอย่างหนักหน่วง

บนห้องนอนชั้นบน

หลินซวนวางซูฮวาลงบนเตียง "ฮวาเป่า คุณนอนพักบนเตียงสักครู่นะ เดี๋ยวผมไปหยิบเสื้อผ้า แล้วเราค่อยไปอาบน้ำกัน"

"ตกลงค่ะ" ดวงตาของซูฮวาหยีลงด้วยรอยยิ้ม

หลินซวนหยิบชุดนอนของซูฮวาและไปเปิดน้ำในอ่าง

ทว่าตอนที่เขากำลังจะอุ้มซูฮวากลับไปที่ห้องน้ำ หญิงสาวก็เข้ามาเกาะแกะเขาอีกครั้ง

เธอดึงหลินซวนลงมาบนเตียง ร่างกายที่อ่อนนุ่มแนบชิดกับเขาแน่น

หลินซวนมองร่างเล็กที่ทาบทับอยู่บนตัวแล้วอดถามไม่ได้ "ฮวาเป่า เป็นอะไรครับ?"

เขาขมวดคิ้วแน่น

เมื่อกี้ฮวาเป่ายังดูเหนื่อยมาก ตัวอ่อนปวกเปียกไปหมดไม่ใช่เหรอ

ทำไมตอนนี้ถึงดูมีแรงขึ้นมาได้ล่ะ?

"เรื่องอาบน้ำไม่เห็นต้องรีบเลยค่ะอาซวน เรามาเล่นเกมแห่งความสุขกันต่อดีกว่า"

พูดจบ ซูฮวาก็ประกบจูบหลินซวนโดยไม่เปิดโอกาสให้ถามต่อ

จากห้องนอนลามไปจนถึงห้องน้ำ กินเวลาไปเต็มๆ สามชั่วโมง ในที่สุดซูฮวาก็ยอมปล่อยหลินซวนไป รวมกับเวลาหนึ่งชั่วโมงในรถ เท่ากับว่าพวกเขารบรากันมาสี่ชั่วโมงเต็ม

ทุกครั้งที่ซูฮวาหึงหวง เธอจะมีแรงกระตุ้นอยากจะขังหลินซวนเอาไว้

ต้องได้แนบชิดกันลึกซึ้งแบบนี้เท่านั้น อารมณ์ของเธอถึงจะสงบลงได้

ซูฮวาที่หมดแรงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินซวนและหลับสนิทไปแล้ว

เธอนอนตะแคง แขนข้างหนึ่งโอบเอวหลินซวนไว้ในท่าทางที่ดูพึ่งพิง

ส่วนหลินซวนนั้น นอนแผ่หลามองเพดานด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

เขา... กลายสภาพเป็น 'หลินตากแห้ง' อีกแล้ว อีกแล้ว และอีกแล้ว!

เฮ้อ

ทุกครั้งที่ฮวาเป่าหึง เธอจะดุดันเป็นพิเศษ ไตของเขาแทบรับไม่ไหวจริงๆ

หลินซวนปวดหัวตุบเมื่อนึกถึงบรรดาดอกท้อหรือสาวๆ ที่คอยเข้ามาวุ่นวาย

บ้าจริง

ช่วยเลิกยุ่งกับเขาเสียทีจะได้ไหม?

—

ทางด้านเหล่าองครักษ์เงาได้รับคำสั่งจากเลขาฯ เจียง

"เลขาฯ เจียงครับ พวกมันมีฝีมือมากเหรอครับ? เป็นคนของฝั่งซูเซิ่งหรือเปล่า?" องครักษ์เงาถามด้วยความสงสัย

ที่ผ่านมาภารกิจของพวกเขามักจะเป็นการจัดการกับมือสังหารหรือบุคคลที่รับมือยาก

แต่ครั้งนี้ เลขาฯ เจียงกลับสั่งให้พวกเขาไปรุมซ้อมกลุ่มนักศึกษา?

พวกเขาจึงสงสัยว่านักศึกษาพวกนี้อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่ธรรมดา

"ไม่ใช่ทั้งคู่" เจียงชิงส่ายหน้าตอบ "พวกนั้นเป็นแค่คนธรรมดา และไม่น่าจะมีทักษะการต่อสู้อะไร"

"หา?" เหล่าองครักษ์เงายิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก "เลขาฯ เจียงครับ แล้วพวกมันไปทำผิดอะไรมาเหรอครับ?"

ให้กลุ่มองครักษ์เงาที่ผ่านศึกมาโชกโชนอย่างพวกเขาไปจัดการกับเด็กมหาวิทยาลัยที่ไม่มีทางสู้ มันไม่ดูเป็นการรังแกเด็กไปหน่อยเหรอ?

เจียงชิง: "วันนี้ตอนที่พวกมันแข่งบาสกับนายน้อยหลิน พวกมันจงใจขัดขานายน้อยหลิน กะจะทำให้นายน้อยล้ม"

"อะไรนะ!"

พอได้ยินคำพูดของเลขาฯ เจียง เหล่าองครักษ์เงาก็เดือดดาลทันที

นายน้อยหลินคือดวงใจของพวกเขานะ

พวกมันกล้าดียังไงมาคิดทำร้ายนายน้อยหลิน?

เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

"เลขาฯ เจียงไม่ต้องห่วงครับ งานนี้พวกเราจะซ้อมพวกมันให้ร้องขอชีวิตเลยคอยดู" องครักษ์เงาตบหน้าอกรับประกัน

ในเมื่อกล้าคิดทำร้ายนายน้อยหลิน ก็อย่าโทษที่พวกเขาจะซ้อมจนแม้แต่แม่ก็ยังจำหน้าลูกตัวเองไม่ได้

"พวกคุณจัดหนักได้ตามสมควร ท่านประธานซูสั่งมาว่า ขอแค่ไม่ถึงตายเป็นพอ" เจียงชิงกำชับ

"รับทราบครับ"

เหล่าองครักษ์เงารับคำอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาแบ่งกำลังออกเป็นหลายทีม แยกย้ายกันไปจัดการสมาชิกทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยอวิ๋นตู

บางคนกำลังนอนดูทีวีอยู่บ้าน องครักษ์เงาก็บุกเข้าไปลากตัวมาซ้อมถึงในบ้าน

บางคนกำลังเดินอยู่บนถนน องครักษ์เงาก็พุ่งเข้าไปปิดปากปิดจมูก ลากตัวไปซ้อมในที่ลับตาคน

ตัดภาพมาทางด้านนี้

ทันทีที่หลินลี่แข่งบาสเสร็จ เขาก็ไปทานข้าวที่บ้านตระกูลเจียง และอยู่คุยกับผู้เฒ่าเจียงต่ออีกพักใหญ่ ก่อนจะขับรถกลับบ้านตระกูลหลิน

เมื่อขับมาถึงช่วงถนนที่รถน้อย หลินลี่มองดูบรรยากาศเงียบสงัดรอบตัว จู่ๆ ความกลัวที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ เขาเผลอเหยียบคันเร่งส่งรถให้พุ่งเร็วขึ้น

"เอี๊ยด—" เสียงเบรกดังสนั่น รถสองคันพุ่งเข้ามาจอดขวางหน้ารถของหลินลี่ ปิดเส้นทางไปต่อ

"เอี๊ยด—"

เสียงเบรกดังขึ้นอีกครั้ง

หลินลี่หันขวับไปมอง ก็เห็นรถอีกสองคันโผล่มาจอดปิดท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ความหวาดกลัวสุดขีดปะทุขึ้นในใจของหลินลี่

คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่เขาชัดๆ

ท่าทางดูไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย

พวกมันต้องการจะทำอะไรเขา?

หลินลี่พยายามข่มความกลัวในใจ สมองรีบประมวลหาทางหนีทีไล่ เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก

เขาอดนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์สองครั้งก่อนที่ถูกจับตัวไปทรมาน และภาพความทรงจำตอนที่ถูกตัดความเป็นชายก็แล่นเข้ามาในหัว

หลินลี่กำหมัดแน่น

ครั้งนี้เขาจะยอมให้พวกมันจับตัวไปไม่ได้เด็ดขาด!

แต่ว่า... พวกมันปิดทางหนีไว้หมดแล้ว เขาจะหนียังไงดี?

แววตาของหลินลี่ฉายความสิ้นหวัง

เหล่าองครักษ์เงาททยอยลงมาจากรถ มองหลินลี่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเย็นชา

"ลงมา" องครักษ์เงาคนหนึ่งเคาะกระจกรถหลินลี่ พูดสั่งเสียงเย็น

หลินลี่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในรถ

พอตั้งสติได้ หลินลี่ก็รีบกดโทรศัพท์จะโทรแจ้งตำรวจ แต่ไม่รู้ทำไมถึงโทรไม่ติด

"เกิดอะไรขึ้น?"

มือของหลินลี่สั่นระริก

ไหนบอกว่าต่อให้ไม่มีสัญญาณก็โทรแจ้งตำรวจได้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมแม้แต่เบอร์ฉุกเฉินเขาก็ยังโทรไม่ได้?

องครักษ์เงาเห็นหลินลี่กำลังพยายามโทรศัพท์ก็แค่นหัวเราะ

ในเมื่อพวกเขาลงมือแล้ว มีหรือจะปล่อยให้หลินลี่โทรแจ้งตำรวจได้สำเร็จ?

องครักษ์เงาหมดความอดทน หยิบเครื่องมือออกมาแล้วฟาดเปรี้ยงเดียว "เพล้ง" กระจกรถแตกกระจายทันที

"พวกแกต้องการอะไร?" หลินลี่ถามเสียงสั่นเครือ