บทที่ 21 ลูกตาแทบถลน

บทที่ 21 ลูกตาแทบถลน

ทุกคนในห้องส่วนตัว: "..."

ให้ตายสิ!

เส้าซิงฝานตาแทบถลน

นี่มันเรื่องอะไรกัน ผู้ชายคนนี้ไม่กล้าบ้าบิ่นเกินไปหน่อยเหรอ

หวังเจียงไห่เองก็ลุ้นจนตัวเกร็ง

เด็กหนุ่มที่เขาพามาแค่แตะตัวซูฮว่า เธอยังทำท่าเหมือนจะฆ่าเขาให้ได้ แต่นี่ผู้ชายคนนี้ถึงกับจูบเธอ เขาต้องเจอปัญหาใหญ่แน่

ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของทุกคน ซูฮว่ากลับโอบเอวของหลินเซวียนไว้ แล้วหลับตาลงจูบตอบเขา

ในวินาทีนี้ บรรยากาศเย็นเยียบรอบกายซูฮว่าสลายไปจนหมดสิ้น

ทุกคน: ...

นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีอะไรกันเนี่ย

ซูฮว่า ผู้ที่เปรียบดั่งบุปผาบนยอดเขาสูงส่งมาตลอด จะมีวันที่ตกหลุมรักผู้ชายจริงๆ งั้นเหรอ

เมื่อเห็นว่าท่าทีของซูฮว่าอ่อนลง หลินเซวียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแล้วที่เธอหายโกรธ

"เรามาคุยเรื่องความร่วมมือกันต่อเถอะ" ซูฮว่ากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หวังเจียงไห่รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เรื่องนี้มันผ่านไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

ระหว่างการหารือเรื่องความร่วมมือในเวลาต่อมา หวังเจียงไห่สังเกตเห็นว่า ซูฮว่าแสดงท่าทีราวกับเด็กสาวอยู่บ้างเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเซวียน

การร่วมมือเป็นไปอย่างราบรื่น ทั้งสองฝ่ายจึงลงนามในสัญญา

"ประธานซู ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณครับ"

หวังเจียงไห่ยื่นมือขวาออกไปเพื่อจับมือกับซูฮว่า แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเธอรังเกียจการสัมผัสตัวกับผู้ชาย จึงลดมือลง

"ค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมงานเช่นกัน" ซูฮว่าพยักหน้า

หลังจากการเจรจาเสร็จสิ้น พวกเขาก็เดินทางกลับ

พอเดินออกจากห้องส่วนตัวได้ไม่ไกล หลินเซวียนก็เอื้อมมือไปจับมือซูฮว่า

ซูฮว่าชะงักไปเล็กน้อย

"ซูฮว่า เราเป็นแฟนกันนะ การจับมือกันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ" หลินเซวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาค้นพบว่าซูฮว่าไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ตราบใดที่เขาตามใจเธอ นิสัยรักแรงหึงแรงของเธอก็จะไม่กำเริบขึ้นมา

เพราะฉะนั้น เขาควรจะพยายามทำดีกับซูฮว่าให้มากๆ ชีวิตของเขาจะได้สบายขึ้นอีกเยอะ

ซูฮว่าพึมพำ "แฟนงั้นเหรอ"

"ใช่สิ อนาคตเราจะเป็นสามีภรรยากันด้วย!" หลินเซวียนตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะต้องเกาะซูฮว่า เส้นสายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนนี้ไว้ให้แน่น มองไปทั่วทั้งอาณาจักรต้าเซี่ย ก็ไม่มีเส้นสายที่ไหนจะแข็งแกร่งไปกว่าซูฮว่าอีกแล้ว

เส้าซิงฝานและเจียงชิงเดินตามอยู่ด้านหลัง เส้าซิงฝานดึงเจียงชิงมาข้างๆ แล้วกระซิบว่า "ไอ้พ่อหน้าหล่อนั่นพักอยู่กับประธานซูเหรอ"

"ถ้าประธานซูได้ยินคุณเรียกเขาว่า 'พ่อหน้าหล่อ' ล่ะก็ คุณซวยแน่!" เจียงชิงกลอกตามองเขา

"ดูจากหน้าตาก็ใช่ไม่ใช่เหรอ เขาชื่อหลินเซวียนใช่ไหม นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหัว! นอกจากเรียนเก่งแล้ว เขามีความสามารถพิเศษอะไรอีกหรือเปล่า อ้อ จริงสิ ฉันได้ยินจากน้องสาวว่าหลินเซวียนเป็นลูกไล่ของฉินรั่วเหยา เรื่องนี้คนในมหาวิทยาลัยรู้กันทั้งนั้น" เขาจ้องมองหลินเซวียนในห้องพักโรงแรมอยู่นาน ในที่สุดก็นึกออก

ความคิดแรกของเขาเลยคือหลินเซวียนไม่คู่ควรกับประธานซูของพวกเขา!

"ผู้ช่วยเส้า คุณต้องปฏิบัติต่อคุณหลินเซวียนด้วยความเคารพอย่างสูง เขาคือคนที่ประธานซูโปรดปราน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ถ้าคุณล่วงเกินเขา ประธานซูต้องรู้แน่ และคุณนั่นแหละที่จะเดือดร้อน ยิ่งไปกว่านั้น แค่เขาสามารถทำให้ประธานซูอารมณ์ดีได้ นั่นก็สำคัญกว่าความสามารถพิเศษหรือความสามารถในการหาเงินของเขามากโขแล้ว!"

"ด้วยสถานะของประธานซูในตอนนี้ เธอไม่ขาดแคลนอะไรที่เป็นวัตถุเลย แต่สิ่งที่เธอขาดคือคนรู้ใจ และมีเพียงคุณหลินเซวียนเท่านั้นที่ก้าวเข้าไปในหัวใจของเธอได้"

ที่ผ่านมาฉันไม่ชอบหน้าคุณหลินเซวียน ก็เพราะเขาทำร้ายความรู้สึกของประธานซูซ้ำแล้วซ้ำเล่า และไปยุ่งเกี่ยวกับฉินรั่วเหยามากเกินไป

แต่ตอนนี้คุณหลินเซวียนดูเหมือนจะยอมอยู่เคียงข้างประธานซูแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอที่ฉันจะลบความอคติทั้งหมดที่มีต่อเขาได้

เส้าซิงฝานขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "แต่เมื่อก่อนเขาเคยเป็นคนที่คอยวิ่งเต้นตามฉินรั่วเหยาไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เขาดูเหมือนจะดีกับประธานซูมากก็จริง แต่เขาอาจจะเสแสร้งก็ได้ คนแบบนี้มาอยู่ข้างกายประธานซูมันน่าสงสัยเกินไป"