บทที่ 9 เทวดาตัวน้อยกับปีศาจตัวน้อย

บทที่ 9 เทวดาตัวน้อยกับปีศาจตัวน้อย

หลินเสวียนอึ้งไปเลย

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เหนียวเหนอะหนะไหลออกมาจากจมูก

เขาเอามือไปแตะ มองรอยสีแดงบนมือ ใบหน้าของหลินเสวียนก็แดงก่ำ

หลินเสวียน แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ! แค่นี้ก็เลือดกำเดาไหลแล้ว!

"ฉ...ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" หลินเสวียนเอามือกุมจมูกแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ประกายลึกล้ำวาบผ่านดวงตาของซูฮวา เธอกระซิบ "แสดงว่าอาเสวียนชอบร่างกายของฉันงั้นสิ เยี่ยมไปเลย..."

ในห้องน้ำ

หลังจากห้ามเลือดกำเดาได้แล้ว หลินเสวียนก็วักน้ำเย็นล้างหน้า

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ในที่สุด ภาพของซูฮวาที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยครึ่งตัวก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เลือดกำเดาเริ่มไหลอีกแล้ว

หลินเสวียน: "..."

หลินเสวียนอยู่ในห้องน้ำนานถึงสิบห้านาทีกว่าจึงจะออกมาอีกครั้ง

ซูฮวานั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟา

หลินเสวียนนึกว่าซูฮวาจะทายาเอง

แต่ที่ไหนได้ ขวดครีมยังคงวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ ไม่ได้ถูกแตะต้องเลย เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอให้เขาไปทาให้!

ซูฮวาปิดนิตยสารลง

"มานี่" น้ำเสียงนั้นไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

หลินเสวียนสูดหายใจลึกและขยับไปข้างกายซูฮวา

ซูฮวา: "ทายาต่อสิ"

"ครับ"

หลินเสวียนหลับตาปี๋ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหาซูฮวา

เขาไม่กล้ามอง ไม่กล้ามองเด็ดขาด

ขนาดเธอยังใส่เสื้อผ้าอยู่เขาก็เลือดกำเดาไหลแล้ว ถ้าเธอถอดออก... จะเกิดอะไรขึ้นล่ะนั่น?

แค่คิดก็อยากจะเลือดกำเดาไหลอีกรอบแล้ว

แต่... แล้วจะช่วยเธอถอดยังไงล่ะ? ใครๆ ก็บอกว่าเสื้อแบบนี้มันมีกระดุม แต่เขากลับหามันไม่เจอ

หลินเสวียนคลำไปทั่วอย่างสะเปะสะปะ

มือของหลินเสวียนราวกับมีไฟ สัมผัสไปตรงไหนก็จุดประกายความร้อนรุ่มไปทั่ว

ทันใดนั้น ซูฮวาก็คว้าข้อมือของหลินเสวียนไว้

"ไม่ต้องแล้ว ฉันทำเอง" น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดที่พยายามข่มไว้

ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงทนไม่ไหวต้องจับเขากดแน่ๆ เธอยังมีประชุมสำคัญต้องไปต่อด้วย

"อ้อ ครับ" หลินเสวียนชักมือกลับ

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในใจก็แอบผิดหวังเล็กน้อย สัมผัสอุ่นนุ่มนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว และหลินเสวียนก็รู้สึกร้อนผ่าวที่นิ้วอย่างอธิบายไม่ถูก

ซูฮวาถอดเสื้อผ้าออกแล้วและกำลังทาครีม

แปลกจริง นอกจากผื่นแดงที่คอกับแขนแล้ว ก็มีแค่ตรงนี้ที่เดียวบนร่างกายที่เป็น

หลินเสวียนอยากมองแต่ก็ไม่กล้า สองเสียงเล็กๆ กำลังต่อสู้กันในหัวของเขา

เทวดาตัวน้อย: "หลินเสวียน เจ้าเป็นสุภาพบุรุษนะ สิ่งใดไม่เหมาะสม ไม่ควรฟัง ไม่ควรมอง ไม่ควรพูด"

ปีศาจตัวน้อย: "สุภาพบุรุษอะไรกัน? ต่อหน้าผู้หญิงที่รัก ไม่มีสุภาพบุรุษหรอกน่า แค่มองหน่อยจะเป็นไรไป ไม่ใช่แค่มองนะ จับนอนด้วยเลยก็ได้~ อิอิ... ว่าไป เมื่อคืนก็ได้กันไปแล้วนี่นา แถมหลินเสวียนยังโดนสูบจนหมดตัวอีกต่างหาก"

เทวดาตัวน้อย: "เจ้า... เจ้า... นี่มันลามกเกินไปแล้ว!"

ปีศาจตัวน้อย: "เจ้าน่ะมันโลกสวย กลับไปอ่านนิยายพระเอกบวชของเจ้าไป นี่มันแนวรักใคร่คลอเคลียกัน ถ้าไม่อ่านแนวนี้ หรือจะให้อ่านแนวจับเข่าคุยกันใต้ผ้าห่ม"

เทวดาตัวน้อยเถียงไม่ออก

ปีศาจตัวน้อยต่อยเทวดาตัวน้อยกระเด็นไป

"หลินเสวียน ลุยเลย! เรื่องใกล้ชิดที่สุดก็ทำมาหมดแล้ว แค่นี้จะทำไม่ได้เชียวเหรอ" ปีศาจตัวน้อยเชียร์

"ก็แค่มองแวบเดียว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"

หลินเสวียนเตรียมใจ แล้วแอบเหลือบมองไปยังเป้าหมาย

ซูฮวาทายาให้ตัวเองด้วยใบหน้าไร้อารมณ์และท่าทางจริงจัง

ทว่ายิ่งทำท่าทางจริงจังแบบนี้ เธอก็ยิ่งดูเย้ายวนใจ

เลือดกำเดาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาอีกจนได้

หลินเสวียน: "..." โชคดีที่คราวนี้ซูฮวาไม่เห็น

หลินเสวียนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง

เมื่อเขากลับออกมา ซูฮวาก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกลับไปมีสีหน้าเย็นชาเฉยเมยตามเดิม

ทันทีที่หลินเสวียนเห็นซูฮวา เขาก็นึกถึงภาพตอนที่เธอทายาบนร่างกายตัวเอง

เขาสบถในใจ

หลินเสวียน ในหัวแกมันมีแต่เรื่องลามก แกมันตกต่ำแล้ว!

"อาเสวียน มานี่" เสียงของซูฮวาแหบพร่าเล็กน้อย

หลินเสวียนเดินเข้าไปหา

ซูฮวาดึงเขาลงไปหาเธอ พลิกตัวเขา แล้วกดหลินเสวียนลงบนโซฟา

ร่างกายของพวกเขาสองคนแนบชิดกัน

หลินเสวียนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่บดเบียดร่างกายเขา และจิตใจของเขาก็เริ่มเตลิดอีกครั้ง

เธอคิดจะทำอะไรน่ะ?

หรือว่าจะโดนสูบจนหมดตัวอีกแล้ว? เมื่อคืนก็หนักหน่วงขนาดนั้น วันนี้จะไหวอีกรอบเหรอ...

"อาเสวียน" ซูฮวาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางของหลินเสวียนขึ้น: "เทียบกับฉินรั่วเหยาแล้ว หุ่นใครดีกว่ากัน"

หลินเสวียน: "คุณสิครับ แน่นอนว่าต้องเป็นคุณที่ดีกว่า"

เขาไม่ได้โกหก

ซูฮวาไม่เพียงแต่สวย แต่ยังมีรูปร่างที่สุดยอด

เธอมีสัดส่วนที่อวบอิ่ม ขาเรียวยาว เอวคอด และส่วนโค้งเว้าที่งดงาม

ฉินรั่วเหยาดูเหมือนดอกไม้ขาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่ร่างกายของเธอกลับแห้งเหี่ยว

ดวงตาของซูฮวาหรี่ลงอย่างอันตราย: "คุณเคยเห็นร่างกายของฉินรั่วเหยาด้วยเหรอ"

!!

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่รุนแรงอย่างยิ่ง หลินเสวียนส่ายหัวเป็นพัลวัน: "ผมเคยเห็นแต่ของคุณครับ ส่วนร่างกายผู้หญิงคนอื่น ผมเคยเห็นแต่ตอนที่พวกเธอใส่เสื้อผ้า"

ซูฮวา: "ฟังจากน้ำเสียงของอาเสวียนแล้ว ดูเหมือนจะเสียดายที่ไมเคยเห็นผู้หญิงคนอื่นตอนไม่ใส่เสื้อผ้านะ"

หลินเสวียน: "..."

แม้แต่ผู้หญิงที่สุขุมเยือกเย็นอย่างซูฮวาก็...ไร้เหตุผลเป็นเหมือนกัน

แต่ด้านนี้ของเธอก็...น่ารักดีนะ

สมองของหลินเสวียนหมุนติ้ว เขาชูสองนิ้วขึ้นมาอย่างจริงจัง: "ซูฮวาครับ ผมเห็นของคุณแล้ว ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ควรค่าแก่การสนใจของผมอีกต่อไป"

ไอรเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวซูฮวาหายไป

เห็นได้ชัดว่าเธอพอใจกับคำตอบของหลินเสวียน

แม้จะรู้ว่านี่เป็นเพียงคำพูดเอาตัวรอด แต่เธอก็ยังยอมรับมันอย่างเต็มใจ

ซูฮวากัดริมฝีปากของหลินเสวียนเบาๆ: "เด็กดี นี่คือรางวัลของเธอ"

"ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายบรรยากาศโรแมนติกภายในห้อง

ซูฮวาเดินไปเปิดประตูห้องนอน สายตาของเธอกลับมาเย็นเยียบ: "มีอะไร"

หนาวจัง

เจียงชิง เลขาของซูฮวา แตะแขนตัวเอง

ดูเหมือนท่านประธานซูจะอารมณ์ไม่ดี

หลินเสวียนไปขัดใจท่านประธานซูอีกแล้วเหรอ

"เอ่อ ท่านประธานซูครับ เหลืออีกยี่สิบนาที เราต้องออกไปประชุมแล้วนะครับ ไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ทัน"

"อืม เข้าใจแล้ว"

ขณะที่ซูฮวาปิดประตู เจียงชิงก็สังเกตเห็นหลินเสวียนยืนอยู่ข้างหลังซูฮวา ดูเหมือนจะมีรอยลิปสติกติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา

แล้วก็... เสื้อผ้าของท่านประธานซูก็ดูยับๆ เล็กน้อย

โอ้พระเจ้า

หรือว่าเมื่อกี้พวกเขากำลัง...

เจียงชิงเอามือปิดปาก

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านประธานซูดูอารมณ์ไม่ดี ใครจะไปอารมณ์ดีได้ถ้าถูกขัดจังหวะเรื่องดีๆ

โชคดีที่ท่านประธานซูไม่ได้มาระบายอารมณ์ใส่เธอ

ภายในห้องนอน

ซูฮวาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

จากนั้นก็เดินไปหาหลินเสวียน

"อยู่ที่บ้านแล้วรอฉัน"

"จำไว้ อย่าคิดหนี และอย่าคิดไปหาฉินรั่วเหยา เธอหนีไม่พ้นเงื้อมมือฉันหรอก"

ถ้าเขากล้าหนีอีกครั้ง

หึ...

งั้นคงต้องล่ามโซ่เขาไว้ตลอดชีวิต แล้วให้เขาเป็นทาสบนเตียงของเธอ

"ผมสัญญาว่าจะไม่หนี!" หลินเสวียนชูสองนิ้วเพื่อรับประกัน หนีเหรอ? เขาไม่กล้าขนาดนั้นหรอก!