บทที่ 6 โอ้ เร้าใจจริง

บทที่ 6 โอ้ เร้าใจจริง

พิธีกร: "!!!"

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

มีคนมาป่วนงานงั้นเหรอ?

ดวงตาของหลินเซวียนสว่างวาบ

ซูฮว่ามาแล้ว!

ในที่สุดเธอก็มา!

บอดี้การ์ดสิบหกคนในชุดสูทสีดำ สวมแว่นกันแดด ดูน่าเกรงขามปรากฏตัวขึ้น พวกเขารีบวิ่งเข้ามาและยืนประสานมือไว้ด้านหลังขนาบสองข้างทางเดินพรมแดง

ตระกูลฉินเคยเจอภาพแบบนี้ที่ไหนกัน พวกเขาตกใจกลัวจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

หัวใจที่เต้นระทึกของพิธีกรสงบลงทันที เป็นพวกป่วนงานจริงๆ ด้วย โชคดีที่เขาหัวล้านอยู่แล้ว ผมดกหนานั่นเป็นเพราะวิก ไม่อย่างนั้นครั้งนี้ผมเขาคงร่วงไปเป็นกระจุกใหญ่แน่

เพียงแต่... ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแล้วสิ พิธากรซึ่งควรจะสำรวม กลับมีแววตาอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านเป็นประกาย

"ซี้ด..." เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งงาน

สตรีผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นกลางพรมแดง เธอสวมชุดราตรีสีดำ ราวกับเพิ่งมาจากงานเลี้ยงที่ไหนสักแห่ง

เธอมีเรือนผมสีดำสลวยที่ถูกรวบไว้อย่างเรียบง่ายด้วยปิ่นเพียงอันเดียว ชุดราตรีสีดำสั่งตัดพิเศษเป็นแบบเกาะอก เผยให้เห็นเอวที่แกว่งไกวเล็กน้อยขณะเคลื่อนไหว ช่างบางคอดจนสามารถรวบได้ด้วยมือเดียว ราวกับเป็นนางมารร้ายที่เกิดมาเพื่อยั่วยวน

เธอมีใบหน้าที่งดงามหมดจด เป็นความงามล่มเมืองอย่างแท้จริง

ทว่าสตรีเช่นนี้ ผู้ซึ่งปกติควรจะดึงดูดบุรุษนับไม่ถ้วนให้มารุมล้อม กลับมีใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ทั้งสง่างามและแฝงไอเย็นเยียบ บรรยากาศรอบกายสูงส่งจนมิอาจล่วงละเมิด และแผ่รังสีของผู้มีอำนาจที่มองลงมายังทุกสรรพสิ่ง

การปรากฏตัวของซูฮว่าสะกดทุกสายตาไว้ที่เธอ

พวกเขาอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน

นี่ นี่มันสวยเกินไปแล้ว!

หลินหลี่เองก็มองซูฮว่าด้วยความชื่นชม เขาเห็นสาวงามมานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสตรีผู้งดงามถึงขีดสุดเช่นนี้ ผู้หญิงเช่นนี้เปรียบดั่งดอกฝิ่น อันตรายทว่าเปี่ยมเสน่ห์ดึงดูด ทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานความปรารถนาที่จะครอบครองเธอได้

หากเขาสามารถพิชิตใจเธอได้... ความคิดของหลินหลี่ก็เริ่มทำงาน สายตาที่เขามองไปยังซูฮว่าฉายแววเด็ดเดี่ยว

ฉินรั่วเหยาซึ่งยืนอยู่บนแท่นพิธีวงกลม รู้สึกอิจฉาริษยาจนแทบคลั่ง เธอคือดาวเด่นของมหาวิทยาลัยซ่างชิง มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีผู้นี้ เธอกลับรู้สึกต่ำต้อย

ซูฮว่าสวมรองเท้าส้นสูง ก้าวขึ้นบันไดเวทีทีละก้าว และกล่าวเน้นทีละคำ: "หลินเซวียนไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น"

ฉินรั่วเหยารู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นจากสตรีผู้นี้ เธอพยายามข่มความกลัวไว้แล้วถามว่า "เธอเป็นใคร วันนี้เป็นงานแต่งงานของฉันกับหลินเซวียน เธอมาทำอะไรที่นี่"

ซูฮว่าเหลือบมองเธออย่างเฉยเมย ราวกับเธอมองมดปลวกตัวหนึ่ง และไม่สนใจเธอเลย

"อาเซวียน"

นิ้วเรียวขาวผ่องของเธอเชยคางของหลินเซวียนขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเคลือบด้วยน้ำแข็ง "เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆ ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ยังกล้ามาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอีกเหรอ หืม"

ทุกคนตาเบิกกว้าง งุนงงไปหมด

สตรีผู้นี้มาเพื่อหลินเซวียน และฟังจากน้ำเสียงแล้ว... ความสัมพันธ์ของเธอกับหลินเซวียนไม่ธรรมดาเลย

เจ้าเด็กหลินเซวียนนี่มันเนื้อหอมขนาดนี้เลยเหรอ?

ทีแรกรั่วเหยาก็ยืนกรานจะแต่งกับเขาให้ได้ แล้วตอนนี้ก็มีสาวงามราวกับเทพธิดาปรากฏตัวอีก ดูท่าแล้ว... นี่เธอมาเพื่อชิงตัวเจ้าบ่าวหรือเปล่าเนี่ย?

สตรีผู้เย็นชาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของหลินเซวียน ริมฝีปากสีแดงสดของเธอขยับเพียงเล็กน้อย "ในเมื่ออาเซวียนดื้อด้านนัก ฉันก็คงทำได้แค่พาเขากลับไปที่กรงที่ฉันสร้างไว้ให้"

"อาเซวียน เธอไม่มีอิสรภาพอีกต่อไปแล้ว..."

ซูฮว่าพูดคำพูดเดิมเหมือนกับในชาติที่แล้วไม่ผิดเพี้ยน!

หลินเซวียนซักซ้อมฉากนี้ ซึ่งเหมือนกับในอดีตชาติทุกประการ มาล่วงหน้านับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

เขาวางแผนไว้ว่าจะประกาศความจงรักภักดีต่อซูฮว่าก่อน โดยบอกว่าเขายินดีจะไปกับเธอ แน่นอนว่าฉินรั่วเหยาจะต้องโกรธจัดและซักฟอกเขา เขาจะตอกกลับฉินรั่วเหยาอย่างรุนแรง ซึ่งเขาเตรียมคำพูดไว้พร้อมแล้ว หลังจากจัดการฉินรั่วเหยา เขาก็จะประกาศถอนหมั้นอย่างกล้าหาญ เมื่อทำเช่นนี้ ความโกรธของซูฮว่าก็น่าจะทุเลาลงเป็นส่วนใหญ่ เขาสามารถแสดงความภักดีต่อซูฮว่าได้อย่างเต็มที่

หลินเซวียนคิดอย่างรวดเร็วและอ้าปากพูด "ซูฮว่า ฉัน..." ยินดีจะไปกับเธอ

ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบ นิ้วของซูฮว่าก็แตะลงบนริมฝีปากของหลินเซวียน "ชู่ว์ อาเซวียน ไม่ต้องพูดอะไร"

หลินเซวียนงุนงง ม-มีอะไรผิดพลาดเหรอ?

ซูฮว่าเหลือบมองเจียงชิง "เอามันมา" เธอสั่งการด้วยเสียงเย็นชา

เจียงชิงยื่นแก้วไวน์ที่บรรจุของเหลวสีแดงฉานส่งให้

ซูฮว่าดื่มของเหลวสีแดงฉานนั้นเข้าไปในปาก แล้วเธอก็จุมพิตริมฝีปากของหลินเซวียน

ทุกคน: "!!!"

หลินหลี่กำหมัดแน่น สตรีผู้นี้ถูกหลินเซวียนแปดเปื้อนแล้ว เธอมันสกปรกสิ้นดี!

ซูฮว่าป้อนของเหลวจากปากของเธอ กลิ่นกายหอมกรุ่นของสตรีผู้นี้โชยเข้าจมูก และปากของหลินเซวียนก็เต็มไปด้วยรสไวน์

ไวน์บางส่วนไหลล้นออกมาจากมุมปากของหลินเซวียน ซูฮว่าถึงกับใช้ลิ้นเลียมันออกไป

หลินเซวียนรู้สึกมึนเล็กน้อย และศีรษะของเขาก็เริ่มสับสน

ซูฮว่ากระซิบแผ่วเบา "อาเซวียน หลับซะ"

ในไวน์นี้มียานอนหลับ!

ในหัวของหลินเซวียนมีแต่คำว่า 'จบเห่แล้ว'... เขาวางแผนจะใช้วันแต่งงานนี้เพื่อประกาศความภักดีต่อซูฮว่าแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกซูฮว่าวางยาเสียเอง ทีนี้เรื่องที่เขาคิดจะแต่งงานกับฉินรั่วเหยาก็ล้างยังไงก็ไม่หมดแล้ว พอกลับไป ซูฮว่าจะต้องลงโทษเขาอย่างหนักแน่นอน

"ซูฮว่า เธอ... เข้าใจ..." ผิด

หลินเซวียนพยายามอย่างหนักที่จะอธิบาย แต่ทันทีที่เขาเปล่งคำว่า 'เข้าใจ' ออกมา เขาก็หมดสติไปทันที โดยมีบอดี้การ์ดสองคนเข้ามาประคองร่างไว้

ฉินรั่วเหยาตาเบิกกว้าง "นั่นเจ้าบ่าวของฉันนะ! เธอกล้าวางยาเขาในเวลากลางวันแสกๆ แบบนี้เลยเหรอ!"

"ฉินรั่วเหยา" ซูฮว่าหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า

ลำคอนั่นช่างบอบบางนัก แค่บิดเพียงเล็กน้อยก็คงหัก นี่คือผู้หญิงที่อาเซวียนโปรดปราน ถ้าหากเธอตายไป อาเซวียนจะเลิกคิดถึงผู้หญิงคนอื่นอีกหรือไม่นะ

ดวงตางดงามของซูฮว่าเจือไปด้วยจิตสังหารอันกระหายเลือด

เธออยากจะฆ่าหล่อนทิ้งเสียจริงๆ แต่อาเซวียนคงจะเกลียดเธอ...

ซูฮว่าพยายามสะกดจิตสังหารที่พลุ่งพล่านในใจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันเตือนเธอ ทางที่ดีอยู่ให้ห่างจากเขาซะ" มิฉะนั้น เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่เธออาจจะเผลอหั่นหล่อนเป็นพันๆ ชิ้น

ฉินรั่วเหยารู้สึกหนาวเยือกไปทั่วร่าง เมื่อครู่เธอเห็นจิตสังหารในดวงตาของผู้หญิงคนนั้น ใช่ มันคือจิตสังหาร!

ไม่ ไม่! เธอจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้พาตัวหลินเซวียนไปจากงานแต่งงานไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น มันก็เท่ากับเป็นการตบหน้าเธออย่างแรงน่ะสิ

ฉินรั่วเหยาร้องตะโกนเสียงดัง "รปภ. พวก รปภ. หายไปไหนหมด"

พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพอเห็นการแสดงออกแบบนี้ ใครจะกล้าก้าวออกมาล่ะ ไม่มีใครกล้าโผล่หน้ามาสักคน!

ซูฮว่าจากไปพร้อมกับหลินเซวียน บรรดาบอดี้การ์ดทั้งหมดก็ถอนกำลังกลับไปเช่นกัน

เหล่าแขกเหรื่อต่างกระซิบกระซาบกัน

"ผู้หญิงคนนั้นดูท่าจะรวยมาก แถมหน้าตาดีหุ่นดีขนาดนี้ รั่วเหยาเทียบไม่ติดเลยสักนิด"

"เจ้าเด็กหลินเซวียนนี่มันโชคดีชะมัด ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่ามันมีเสน่ห์อะไรนักหนาถึงทำให้สาวงามขนาดนี้มาหลงได้"

"สาวสวยนั่นก็แค่เล่นสนุกกับมันน่ะสิ เชื่อฉันเถอะ เดี๋ยวก็เขี่ยมันทิ้ง"

น้ำเสียงของชายหนุ่มบางคนเจือไปด้วยความอิจฉา พวกเขาอยากจะไปอยู่ในจุดนั้นแทนหลินเซวียนใจจะขาด!

ฉินรั่วเหยาในชุดแต่งงานสีขาวได้แต่ยืนมองเจ้าบ่าวของเธอถูกผู้หญิงคนอื่นชิงตัวไปต่อหน้าต่อตา

ซ้ำยังต้องมาได้ยินเหล่าแขกเหรื่อเปรียบเทียบเธอกับผู้หญิงคนนั้น ย้ำคิดย้ำทำว่าเธอด้อยกว่าหล่อน

ฉินรั่วเหยาแทบจะคลั่งตายด้วยความโกรธ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องทนทุกข์กับความอับอายเช่นนี้!

ฉินรั่วเหยากระทืบเท้าอย่างแรง

ในใจของหลินเซวียนมีแค่เธอคนเดียว! หึ ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นพาตัวหลินเซวียนไปแล้วจะยังไงล่ะ ขอแค่เธอชี้นิ้วเรียกหลินเซวียน เขาก็จะรีบกระดิกหางคลานเข้ามาขอความเมตตาเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง!

ดวงตาของพิธีกรเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น เขาพึงพอใจกับเรื่องซุบซิบเด็ดๆ นี้อย่างเต็มที่

โอ้โฮ เร้าใจจริงๆ

สถานการณ์แบบนี้ เจ้าบ่าวถูกสาวสวยตะลึงโลกคนนั้นพากลับไปย่อมต้องโดนลงโทษแน่ๆ และสำหรับการลงโทษระหว่างชายหญิงน่ะเหรอ... หึหึ...