Chapter 186 The demon reveres invincible, the hand of God reappears

魔尊无敌，上帝之手再现（二更）

การปะทะเพียงครั้งเดียว,กับทำให้เฉินซิ่วได้รับบาดเจ็บแล้ว.

เหล่ายอดฝีมือคนอื่น ๆ ต่างใบหน้าบิดเบี้ยวเปลี่ยนสีไปในทันที.

แม้นว่าเฉินซิ่วไม่ใช่ผู้บัญชาภพ,ทว่าก็เป็นจ้าวพิภพขั้นปลายท้ายที่มีพลังพิภพ 99.99 พลังต่อสู้.

นอกจากนี้ยังใช้พลังจากค่ายกลเสริมพลัง,กับไม่อาจป้องกันฝ่ามือของจ้าวปิศาจจูหลงได้อย่างคาดไม่ถึง.

ความแข็งแกร่งของจ้าวปิศาจจูหลง,เกินกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้มาก.

“เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้เลย!”เฉินซิ่วที่จ้องมองจ้าวปิศาจจูหลงด้วยท่าทางตกใจและหวาดหวั่น.

ในอดีตเขาและจ้าวปิศาจจูหลงต่อสู้กัน,ถึงจ้าวปิศาจจูหลงจะกลายเป็นผู้บัญชาภพ,ทว่าเขาที่อาศัยค่ายกลเมืองเซิ่งหวงเสริมกำลัง,ฝ่ายตรงข้ามไม่อาจทำร้ายเขาได้เลย.

ทว่า,ตอนนี้,ถึงจะใช้มหาค่ายกลเซิ่งหวงเสริมพลัง,แต่กับไม่อาจต้านทานฝ่ามือปิศาจสวรรค์เอาไว้ได้เลย.

“ข้าได้รับหยวนมังกรยุคโบราณมา.”จ้าวปิศาจจูหลงที่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม.

“อะไรนะ,หยวนมังกรยุคโบราณ!”เฉินซิ่วที่และคนอื่น ๆ อุทานออกมาด้วยความตกใจ.

หยวนมังกรยุคโบราณ,หมายถึงเลือดเนื้อ,แก่นโลหิตและความแข็งแกร่งของมังกร.

หากได้รับหยวนมังกร,จะทำให้ความแข็งแกร่งยกระดับแบบก้าวกระโดด.

“ยอดฝีมือเมืองเซิ่งหวงทุกคนโปรดช่วยข้าอีกแรง!”เสียงของเฉินซิ่วที่ดังขึ้นอีกครั้ง.

เหล่ายอดฝีมือหลายร้อยคนที่มาล้อมรอบเฉินซิ่ว,พร้อมกับกระตุ้นทักษะพิเศษ,ส่งพลังเป็นประกายแสงปกคลุมร่างของเฉินซิ่ว.

หมัดของเฉินซิ่วที่ต่อยไปยังจ้าวปิศาจจู่หลง.

จ้าวปิศาจจูหลงที่ตบฝ่ามือลงมาเช่นกัน.

พลังของทั้งสองที่พุ่งเข้าปะทะกันอย่างหนักหน่วงรุนแรง.

อย่างไรก็ตาม,พลังที่สองสายที่ระเบิดทำให้ เฉินซิ่วและเหล่ายอดฝีมือเมืองเซิ่งหวงต่างก็ถอยหลังออกไปสองสามก้าว.

จ้าวปิศาจจูหลงที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย,เฉินซิ่วและยอดฝีมือเมืองเซิ่งหวงที่ร่วมมือกัน,เห็นเช่นเจนว่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น.

“ฆ่า!”

“ในเมืองเซิ่งหวงแห่งนี้,มนุษย์คนใหนไม่ยอมคุกเข่า,สังหารมันให้หมด!”

เสียงของจ้าวปิศาจจู่หลงที่ดังก้องไปทั่วเมือง.

บนท้องฟ้าบนอากาศที่ว่างเปล่า,เห็นกองทัพของวังมังกรปิศาจกำลังแหวกอากาศหลั่งไหลออกมาไม่หยุดหย่อน.

กองทัพปิศาจจำนวนมากทีเริ่มโจมตีค่ายกลเมืองเซิ่งหวงอย่างหนักหน่วงรุนแรง.

ค่ายกลเมืองเซิ่งหวงที่ถูกกระหน่ำโจมตีจนเกิดระเบิดพังทลายลงไป.

กองกำลังมังกรปิศาจที่ออกมาจากความว่างเปล่าไม่หยุด,พุ่งเข้าโจมตีทันที

กองทัพเมืองเซิ่งหวงและกองทัพมังกรปิศาจพุ่งเข้าปะทะห้ำหั่นกัน,เกิดเสียงคำรามดังกึกก้องในทันที.

ในเวลาเดียวกันนั้น,จ้าวปิศาจทั้งห้าเองก็เริ่มบุกเข้าไปพร้อมกับเข้าปะทะกับเจียงไห่ตงและคนอื่น ๆ.

เจียงไห่ตงและยอดฝีมือเผ่ามนุษย์,หลายร้อยคน,ส่วนจ้าวปิศาจทั้งห้าตน แต่ละตนมีระดับจ้าวพิภพขั้นปลายท้าย,เพียงแค่การโจมตีเดียว,พวกเจียงไห่ตงและคนอื่น ๆ แทบจะพังทลายลง.

ในเวลานั้นในมือจ้าวปิศาจจูหลงปรากฏดาบขนาดใหญ่ที่มีลวดลายมังกรปิศาจสลักอยู่.

“ดาบมังกรปิศาจ!”

นี่คืออาวุธล้ำค่าที่สุดของวังมังกรปิศาจ.

จ้าวปิศาจจู่หลงที่ถือดาบมังกรปิศาจ,ก่อนฟันลงมาทันที.

ดาบมังกรปิศาจที่ส่องประกายแสงวับวาวที่พุ่งตรงไปยังทิศทางของเฉินซิ่วและยอดฝีมือเมืองเซิ่วงหวง.

ปราณดาบที่ยังไปไม่ถึง,เฉินซิ่วและยอดฝีมือวังเซิ่วงหวงรู้สึกราวกับว่าพลังทำลายล้างสวรรค์และปฐพีกำลังเคลื่อนที่เข้าหาพวกเขาแล้ว.

“ผนึกเซิ่งหวง!”

เฉินซิ่วที่โบกมือ,นำกล่องใบหนึ่งออกมา,ริ้วแสงที่ส่องสว่างเจิดจ้า,ตราประทับขนาดใหญ่ที่ลอยออกไป,นี่คือตราประทับเซิ่งหวงจากยุคโบราณที่เฉินยวีซี่สร้างมันขึ้นมาด้วยทักษะพิเศษ.

ตราประทับเซิ่งหวง,ที่รวมพลังของยอดฝีมือทั่วทั้งวังเซิ่งหวงและพลังค่ายกล,เข้ารับการปะทะกับปราณดาบมังกรปิศาจ.

เคร้ง!!

ดาบมังกรปิศาจที่ฟันลงตราประทับเซิ่งหวง.

เกิดเป็นสะเก็ดเพลิงสว่างจ้า.

ทว่าในเวลานั้น,ตราประทับเซิ่งหวงกับแตกแยกออกเป็นสองสวน

ดาบที่ส่องประกายแสงวับวาว.

ปราณดาบที่เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง.

เมื่อตราปะทับขาดล่วงหล่นลงพื้น,เฉินซิ่วและยอดฝีมือวังเซิ่งหวง โลหิตสาดกระจายพุ่งกระเด็นออกไปทุกทิศทุกทาง.

ในเวลานั้นที่คฤหาสน์ธิดาศักดิ์สิทธิ์,เฉินหานเสวี๋ย,เห็นเฉินซิ่วและเหล่ายอดฝีมือวังเซิ่งหวงถูกฟันลอยกระเด็นไปทุกทิศทาง,ใบหน้าก็ขาวซีดขึ้นมาทันที.

“ท่านพ่อ!”

“ลุงเจียง!”

เฉินหานเสวี๋ยที่เร่งรีบพุ่งเข้าหาเฉินเสวี๋ยและหลานเจียงและคนอื่น ๆ.

ฉีหวย,เห่าเหลียนยวี,จูหลางและคนอื่น ๆ ที่เงยหน้าจ้องมองจ้าวปิศาจจูหลงที่น่าหวาดกลัว,ต่างก็ผวาไปตาม ๆ กัน.

“ดาบมังกรปิศาจ!”เฉินซิ่วจ้องมองดาบมังกรปิศาจในมือของจ้าวปิศาจจูหลงด้วยความตกใจและหวาดกลัว.

แม้นว่าดาบมังกรปิศาจจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในวังมังกรปิศาจ,ทว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทรงพลังขนาดนี้.

จ้าวปิศาจจูหลงที่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ“ท่านหลงกังได้รับสมบัติมาจากถ้ำที่พักยอดฝีมือเผ่ามังกรยุคโบราณ,ดังนั้นจึงได้หลอมดาบมังกรปิศาจขึ้นมาใหม่,ทำให้ดาบมังกรปิศาจในเวลานี้,ยกระดับขึ้นความแข็งแกร่งขึ้นถึงสี่เท่า!”

จริง ๆ ด้วย!

เฉินซิ่วที่เผยแววตาสิ้นหวัง.

ตอนนี้,ใครกันที่จะสามารถต้านทานพลังของดาบมังกรปิศาจได้?

เกรงว่า,ถึงจะเป็นเจ้าเมืองฉีหยวนและฉีอ้าวซือนำราชรถเทวะจ้านเทียนมา,ก็ไม่อาจต้านทานดาบมังกรปิศาจฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว.

“ตาย!”จูหลงที่ยกดาบขึ้น,ก่อนที่จะฟันลงมาอีกครั้ง.

ปราณดาบที่ไร้เทียมทานที่โจมตีลงมา,พุ่งตรงไปยังทิศทางของเฉินซิ่ว,เฉินหานเสวี๋ยและคนอื่น ๆ ทันที.

เฉินซิ่ว,หลานเจียง,เฉินหานเสวี๋ย,และเหล่ายอดฝีมือเมืองเซิ่งหวงต่างก็ใบหน้าเปลี่ยนสีไปตาม ๆ กัน.

ทุกคนที่คิดว่ากำลังจะตาย,ทันใดนั้นปราณดาบก็หยุดลง,ไม่มาถึงพวกเขา.

เฉินซิ่วที่ตื่นตะลึง,หลานเจียง,เฉินหานเสวี๋ยและยอดฝีมือเมืองเซิ่วหลวงต่างก็ตกใจไปตาม ๆ กัน,ที่ด้านหน้าของพวกเขาไม่รู้ว่าปรากฏร่างในชุดสีน้ำเงินปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่.

อีกฝ่ายไม่เพียงหยุดปราณดาบเอาไว้,แต่ใช้เพียงแค่สองนิ้วอีกด้วย.

สองนิ้วที่คีบปราณดาบเอาไว้กลางอากาศ

สวรรค์และปฐพีที่ราวกับจะเงียบสงบลงในทันที.

จ้าวปิศาจจู่หลงที่เผยใบหน้าตื่นตะลึงไปเหมือนกัน,แววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารก่อนหน้านี้หายไป,เผยท่าทางจริงจังเอ่ยออกมา“ผู้ยอดเยี่ยมเป็นใคร?”

ภายใต้ปราณดาบของเขา,อีกฝ่ายไม่เพียงแค่ป้องกันได้,ทว่ายังใช้สองนิ้วคีบเอาไว้อีกด้วย.

ปราณดาบที่ควรจะเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตน,ตอนนี้อยู่ในมือของอีกฝ่าย,กับสามารถคีบสะกดเอาไว้ได้.

หลานเจียงที่ได้สติ,เอ่ยต่อเฉินซิ่ว“จักรพรรดิ,เขาก็คือคุณชายตระกูลกู่ผู้หลอมเม็ดยาเทวะเสวียนเทียนด้วยการถูมือสามครั้ง.”

ได้ยินว่าชายหนุ่มชุดน้ำเงินถูมือสามครั้ง,ได้เม็ดยาเทวะเสวียนเทียน,ไม่เพียงแค่เฉินซิ่ว,กระทั้งเหล่าจ้าวพิภพคนอื่น ๆ ต่างก็เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ.

ลู่อี้ผิงไม่ได้ตอบคำถามจูหลง,มือของเขาที่บดปราณดาบให้ระเบิดแตกสลายไป.

จากนั้นริ้วแสงที่ด้านหลังลู่อี้ผิงก็พวยพุ่งเปล่งรัศมี,ปรากฏเป็นร่างที่ใหญ่ยักษ์รวมตัวกันขึ้นมา,ร่างใหญ่ยักษ์ที่ยืนตระหง่านท่ามกลางสวรรค์และปฐพี,คาดว่าคงมีความสูงกว่าหนึ่งหมื่นจั้ง,กลิ่นอายแรงกดดันของอำนาจสวรรค์ที่กวาดม้วนซัดออกไปอย่างรุนแรงราวกับคลื่นทะเล,ปกคลุมทั่วท้องฟ้า,ทุกหนแห่ง,ทุกคนที่สัมผัส รู้สึกราวกับว่ากำลังแบกเทือกเขาใหญ่ยักษ์เอาไว้,พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่กดทับพวกเขาให้ล่วงหล่นกระแทกพื้นไปตาม ๆ กัน.

จูหลิงและจ้าวปิศาจทั้งห้า,ไม่มีใครที่ไม่หวาดผวา หวาดกลัวกับร่างเงาที่ใหญ่ด้านหลังลู่อี้ผิง.

“ร่างนั่นมันอะไรกัน?!”เหล่ายอดฝีมือรอบ ๆ ต่างก็ตื่นตกใจเงยหน้ามองด้วยท่าทางหวาดกลัว.

ร่างใหญ่ยักษ์,ที่ยืนตระหง่านท่ามกลางสวรรค์และปฐพี,ทั่วร่างที่แผ่รัศมีแสงสีทองอร่ามออกมา ใบหน้าที่ทุกคนไม่อาจมองเห็นได้อย่างชัดแจ้ง.

“หัตถ์จักรพรรดิสวรรค์!”ลู่อี้ผิงที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาดังก้องไปทั่วสวรรค์และปฐพี.

ร่างที่ใหญ่ยักษ์สีทองที่ฟาดฝ่ามือลงมาทันที.

ฝ่ามือใหญ่ยักษ์สีทองที่เปล่งรัศมีแสงสีทองอย่างรุนแรงออกมา ปรากฏอักขระเทวะยุคปรัมปรามากมายผุดฟุ้งกระจายไปทั่ว.

ภายใต้ฝ่ามือยักษ์สีทอง,จูหลงที่รู้สึกตัวเองเป็นเหมือนกับมดปลวก,ใบหน้าเผยความอัศจรรย์ใจ,รู้สึกไร้พลังอย่างสิ้นเชิง,แม้แต่ต้องการจะหลบหนี ก็ไม่อาจขยับได้.

ขณะที่คิดเตรียมหนี,ฝ่ามือยักษ์ก็ฟาดลงมาถึงร่างของเขาเรียบร้อยแล้ว.