Chapter 184 I see him

还是我去见他吧（三更）

สายตาของทุกคนจ้องมองเม็ดยาที่ส่องประกายแสงวับวาว,กลิ่นหอมที่แผ่คลื่นใหญ่ราวกับน้ำทะเล,ทำให้ทุกคนกลายเป็นงงงวย.

นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

ถูมือไปมาสามครั้ง,ก็ได้เม็ดยาเทวะอย่างงั้นรึ?

นอกจากนี้เม็ดยาดูเหมือนว่าจะส่งกลิ่นหอมมากกว่าเม็ดยาหล่อเลี้ยงหยวนสวรรค์ของเห่าเหลียนยวีแบบเหนือกว่าคนละชั้นเลย.

เม็ดยาหล่อเลี้ยงหยวนสวรรค์ของเห่าเหลียนเยวี,แผ่กลิ่นหอมเพียงชั่วครู่,ไม่อาจเทียบกับเม็ดยาเทวะของลู่อี้ผิงด้วยซ้ำ,กระทั่งพวกเขารู้สึกว่าเม็ดยาของเห่าเหลียนยวีไม่หอมอีกแล้ว,แม้แต่รู้สึกมีกลิ่นเหม็นด้วยซ้ำ.

ดวงตาคู่งามของเฉินหานเสวี๋ยที่เบิกกว้าง,เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ.

ถูสามครั้งได้เม็ดยาเทวะอย่างงั้นรึ?

นี่มันหลักการอะไรกัน?

สามารถหลอมเม็ดยาเซียนด้วยวิธีนี้ก็ได้รึ? โลกนี้มีใครหลอมเม็ดยาเซียนเช่นนี้อย่างงั้นรึ? นี่ควรเรียกว่ากฎการถูมือสามครั้งหรือไม่?

ฉีหวยที่พูดไม่ออก.

แม้แต่บรรพชนโอสถ,เกรงว่าถูมือเพียงสามครั้งก็ไม่มีทางที่จะหลอมเป็นเม็ดยาได้.

“เป็นไปไม่ได้!”เห่าเหลียนยวีที่ไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น.

ก่อนหน้านี้ซุนเซียวเฟยเอ่ยว่าเพิ่งเคยเห็นใครหลอมยาเช่นนี้เป็นครั้งแรก,เวลานี้ดวงตาแทบหลุดจากเบ้า,ด้วยความหวาดผวา.

เฉินฉงเถา,จูหลานและอีกหลายคนที่ยืนเซ่อโง่งมไปเลย.

ในเวลานั้นยอดฝีมือวังเซิ่งหวงที่เฝ้ามองซ่อนตัวอยู่,จดจ้องมองเม็ดยาในมือลู่อี้ผิง,ใบหน้าสั่นกระตุก,ก้าวเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น,จ้องมองเม็ดยาของลู่อี้ผิงเขม็ง,เอ่ยออกมาว่า“เม็ดยาเทวะเสวียนเทียน,นี่คือเม็ดยาเทวะเสวียนเทียน!”

เฉินหานเสวี๋ย,ฉีหวย,เฉินฉงเถา,จูหลาง,ซุนเซียวเฟยและคนอื่น ๆ ไม่มีใครที่ไม่ตกใจ.

“เม็ดยาเทวะเสวียนเทียน!”เห่าเหลียนยวีที่อุทานออกมาด้วยความตื่นตกใจ.

เหนือกว่าเม็ดยาเทวะเก้าทัณฑ์สวรรค์,ก็คือเม็ดยาเทวะเสวียนเทียน.

แม้นว่าจะต่างกันเพียงแค่ขั้นเดียว,ทว่าคุณภาพนั้นกับแตกต่างกันราวกับสวรรค์และปฐพี.

เคยมีใครคนบางคนเอ่ยว่ามีคนต้องการแลกเปลี่ยนเม็ดยาเทวะเสวียนเทียนด้วยเม็ดยาเทวะเก้าทัณฑ์สวรรค์ถึง 10,000 เม็ด จากวังถามสวรรค์,ทว่ากับถูกวังถามสวรรค์ปฏิเสธไปในทันที.

เห็นชัดเจนว่าเม็ดยาเทวะเสวียนเทียนนั้นเป็นยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่า.

“ลุงเจียง,นี่คือเม็ดยาเทวะเสวียนเทียนจริง ๆ รึ?”เฉินหานเสวี๋ยที่จ้องมองยอดฝีมือวังเซิ่งหวง,เอ่ยด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อ.

ถูมือสามครั้ง,ได้เม็ดยาเทวะเสวียนเทียนอย่างงั้นรึ?

ความยุติธรรมมันอยู่ตรงใหน?

นอกจากนี้ไม่ใช่ว่าวัตถุดิบคือดอกไม้ต้นหญ้าในสวนหรอกรึ?

หากถู 30 ครั้ง,ก็ได้เม็ดยาเสวียนเทียนสิบเม็ดใช่ใหม?

หากถูทั้งวันล่ะ,จะได้เม็ดยาเสวียนหยวนมากเท่าไหร่กัน?

แล้วหากใช้สมุนไพรวิญญาณหมื่นปีล่ะ,หากนำมาถูแล้วจะได้เม็ดยาเทวะมหาเต๋าชั้นยอดเลยหรือไม่?

“แน่นอนอย่างที่สุด.”ยอดฝีมือวังเซิ่งหวงหลานเจียงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น,“เม็ดยาที่กำเนิดชีวิต,นี่คือจิตวิญญาณต้นกำเนิด,เป็นเอกลักษณ์ของเม็ดยาเทวะเสวียนหยวน,ไม่ผิดแน่!”

ฉีหวย,เฉินฉงเถา,จูหลางและคนอื่น ๆ เวลานี้ ไม่มีใครไม่ตื่นตะลึง.

หากลู่อี้ผิง,ทำเช่นเดียวกับเห่าเหลียนยวี,ใช้เตาเทวะโบราณหลอมเม็ดยาเซียนออกมา,คงไม่ทำให้พวกเขาตกใจขนาดนี้,ปัญหาคือเม็ดยาเสวียนหยวน,ลู่อี้ผิงไม่ต้องใช้เตาปรุงยา,ถูมือเพียงสามครั้งโดยใช้ต้นหญ้าและดอกไม้ในสวนเท่านั้น.

“คุณชาย,เม็ดยาในมือของท่าน,ข้าขอดูใกล้ ๆ อีกครั้งได้หรือไม่?”หลานเจียงเอ่ยต่อลู่อี้ผิง,ใบหน้าที่ดูอ้อนวอน,“คุณชาย,วางใจได้,ข้าคืออาจารย์ปรุงยาวังเซิ่งหวง,เพียงแค่สนใจเม็ดยาเทวะเสวียนหยวนด้วยความบริสุทธิ์,ต้องการศึกษาหาความรู้เท่านั้น.”

ลู่อี้ผิงพยักหน้า,ก่อนที่จะส่งเม็ดยาเทวะเสวียนหยวนให้กับฝ่ายตรงข้าม.

เขาไม่กังวลว่าฝ่ายตรงข้ามจะกลืนเม็ดยาไปแม้แต่น้อย.

เฉินหานเสวี๋ย,ฉีหวยและคนอื่น ๆ ต่างก็เผยใบหน้าเหลือเชื่อ,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำก็ยังคงปรกติไม่ใส่ใจ,ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป.

ความสามารถศิลปะทั้งสี่,ทักษะการแพทย์,ของลู่อี้ผิงเขาเข้าใจเล็กน้อย,ทว่าทักษะปรุงยาและค่ายกลนั้น,กล่าวได้ว่าเลิศล้ำเกินที่จะบรรยายออกมาได้.

ที่จริง,ก่อนหน้านี้แม้นว่าจะเห็นว่าถูมือแค่สามครั้ง แต่นั่นเพราะต้องการยาเพียงเม็ดเดียว,ไม่เช่นนั้นแล้วหากถูหลายครั้งกว่านี้อาจจะได้เม็ดยาเสวียนหยวนอีกหลายเม็ด.

แน่นอนด้วยความสามารถของลู่อี้ผิงสามารถถูมือปรุงเม็ดยานักบุญและเม็ดยาเทวะมหาเต๋าได้อย่างง่ายดาย.

คนอื่น ๆ ไม่อาจทำเช่นนี้ได้,ทว่าด้วยหยกเจาหัวที่ลู่อี้ผิงมีย่อมสามารถทำได้อย่างไม่ยากเย็น.

ในอดีตวัวกระทิงมังกรเขาทองคำเคยเห็นลู่อี้ผิงหลอมเม็ดยาเทวะขึ้นมาจากศิลาก้อนหนึ่ง,แม้แต่หลอมเม็ดยาเทวะจากหยดน้ำก็เคยมี.

กระทั่งไม่จำเป็นต้องใช้มือ,ก็สามารถหลอมเม็ดยาเทวะได้,เพียงแค่คิดด้วยการใช้พลังจิตควบคุมทุกสรรพสิ่งในโลกหล้าให้กลายเป็นเม็ดยาได้ดั่งใจนึก.

ในเวลานั้น,หลานเจียงที่ตรวจสอบเม็ดยาเสวียนหยวนโดยระเอียด,เฝ้ามองเม็ดยาเทวะในมือ,เขาที่เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น“สมบูรณ์แบบ,สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว,แม้แต่กำเนิดจิตวิญญาณยังมีเชาว์ปัญญาขึ้นมาด้วย.”

เห็นท่าทางของหลานเจียงที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก,ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก.

“เจ้าแพ้แล้ว,บอกมาเถอะว่าราชันย์มาหมายวีเมี่ยนอยู่ที่ใด?”ลู่อี้ผิงจ้องมองไปยังเหาเหลียนยวี.

เห่าเหลียนยวีที่ถอนสายตามาจากเม็ดยาเสวียนหยวน,จ้องมองลู่อี้ผิง,ดูลังเล,ทว่าก็เอ่ยออกมาว่า“ปู่ของข้าไปยังทะเลซือฟางเมื่อเดือนที่แล้ว,ทว่าอยู่ตรงใหน,ข้านั้นไม่รู้.”

“ทะเลซือฟาง?”ลู่อี้ผิงเผยความประหลาดใจออกมา.

เห่าเหลียนยวีพยักหน้ารับ“ถูกต้อง,ทำไมถึงไปยังทะเลซือฟาง,ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน.”

ลู่อี้ผิงที่ขมวดคิ้วไปมา.

ราชันย์หมาป่ายวีเมี่ยนไปยังทะเลซือฟางอย่างงั้นรึ?

ทะเลซือฟางนั้นมีวังมังกรปิศาจอยู่ที่นั่น,ราชันย์หมาป่ายวีเมี่ยนไปยังทะเลซือฟางทำอะไร?

หลังจากผ่านไปชั่วขณะ,หลานเจียงก็ส่งเม็ดยาเสวียนหยวนให้กับลู่อี้ผิง,กลับไปยังวังเซิ่งหวงด้วยความตื่นเต้น.

จักรพรรดิมนุษย์เฉินซิ่ว,เจียงไห่ตง,จ้าวนิกายเจิ้งอี้และคนอื่น ๆ ที่กำลังปรึกษาหารือกันอยู่,จากนั้นก็เห็นหลานเจียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นก้าวเข้ามา,ก็เผยความประหลาดใจ.

มีอะไรน่าประหลาดใจขนาดนั้น?

“คุณชายเห่าเหลียนยวีชนะ,แล้วคนตระกูลกู่ล่ะปรุงยาอะไรขึ้นมา?”เฉินซิ่วเอ่ยปากถาม.

หลานเจียงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น“คุณชายเห่าเหลียนยวีแพ้.”

เฉินซิ่วไม่ได้ใสใจนัก,ทว่าหลังจากนั้นก็นิ่งงัน,ก่อนกลายเป็นตื่นตะลึง“อะไรนะเจ้าว่าคุณชายเห่าเหลียนยวีแพ้อย่างงั้นรึ?!”

ในเมื่อเห่าเหลียนยวีแพ้,หลานเจียงตื่นเต้นอะไร?

บรรพชนชราลัทธิเจิ้งอี้,นิกายหยางจิน,ลัทธิซั่งหงและบรรพชนชราอีกหลายคนที่ได้ยินว่าเห่าเหลียนยวีแพ้ก็ตกใจ,นึกว่าเข้าใจผิดหรือไม่?.

เสียงของหลานเจียงที่เอ่ยด้วยความตื่นเต้น.“ใช่,คนของตระกูลกู่นั้นหลอมเม็ดยาเทวะเสวียนหยวน.”

“เม็ดยาเทวะเสวียนหยวน! เจ้ามั่นใจอย่างงั้นรึ?!”เฉินซิ่วที่ลุกขึ้นทันที,ด้วยความตกใจ.

บรรพชนลัทธิเจิ้งอี้และคนอื่น ๆ ที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

หลานเจียงที่ตื่นเต้นเอ่ยออกมาว่า“เรียนท่านจักรพรรดิ,เป็นเรื่องจริงแน่นอน,เม็ดยาเสวียนหยวน! ข้าเห็นคนตระกูลกู่,หลอมมันขึ้นมาโดยไม่ใช่หม้อปรุงยาด้วยซ้ำ.”

“ไม่ใช้หม้อปรุงยา!” เฉินซิ่วที่ดวงตาเบิกกว้าง“เจ้าบอกว่าเขาใช้มือเปล่าหลอมยาอย่างงั้นรึ?!”

เหล่าจ้าวพิภพทุกคนในห้องโถง,แม้แต่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่จ้องมองหน้ากันและกัน,แต่ละคนที่เผยแววตาตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน.

หลานเจียงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น“ในเวลานั้น,ข้าเห็นทุกอย่างด้วยตัวเอง,เขาใช้ดอกไม้และต้นหญ้าในสวนของธิดาศักดิ์สิทธิ์,พร้อมกับถูมันไปมาสามครั้ง,จากนั้นก็ปรากฏเป็นเม็ดยาเทวะเสวียนหยวน.”

เฉินซิ่วและคนอื่น ๆ กลายเป็นโง่งม,ราวกับว่าได้ฟังเรื่องเล่าในนิทานอยู่.

ใช้ต้นหญ้าและดอกไม้,ถูสามครั้ง,ได้เม็ดยาเทวะเสวียนหยวน!

แม้แต่เจียงไห่ตงได้ยินเรื่องที่ลู่อี้ผิงใช้ต้นหญ้าและดอกไม้ ถูมือสามครั้ง ได้เม็ดยาเทวะเสวียนหยวน,เขาก็เผยใบหน้าไม่อยากเชื่อเช่นกัน.

“คนของตระกูลกู่อย่างงั้นรึ? เร็วเข้า,นำเขามา,นำเขามาพบข้าตอนนี้.”เฉินซิ่วที่ตื่นเต้นดีใจ,จากนั้นก็เปลี่ยนคำพูด,“เอาล่ะ,ข้าจะไปพบเขาเอง.”

จากนั้นเขาก็แทบลืมทุกคน,ก้าวออกจากห้องโถงไปในทันที.

คนอื่น ๆ เองก็เร่งรีบตามไป.

พวกเขาเองก็อดใจไม่ไหวต้องการพบกับคนตระกูลกู่เช่นกัน.