บทที่ 210 - โอกาส

บทที่ 210 - โอกาส

กวนโย่วซวงฉุกคิดขึ้นได้ว่ายุคนี้คอนเซปต์เรื่องร้านสาขายังไม่แพร่หลาย จึงอธิบายว่า "ร้านเชนสโตร์ก็คือร้านค้าปลีกย่อยภายใต้แบรนด์เดียวกัน อธิบายง่ายๆ ก็คือ สมมติเธอเปิดร้านเครื่องเขียนอวี้ถิง แล้วกิจการดีมาก กำไรมหาศาล เธออยากขยายกิจการก็เลยไปเปิดร้านเครื่องเขียนอวี้ถิงหน้าโรงเรียนอื่นอีก โดยที่รูปแบบการบริหารและสินค้าที่ขายเหมือนกับร้านแรกเปี๊ยบเลย"

เหลียงอวี้ถิงฟังแล้วทำหน้าเอ๋อ "แต่ฉันมีตัวคนเดียวนะ จะไปดูแลร้านอื่นไหวได้ยังไง"

"เธอก็สามารถจ้างผู้จัดการร้านมาช่วยดูแลได้ หรือไม่ก็มีอีกรูปแบบหนึ่ง ถ้าชื่อเสียงร้านเธอดีมากๆ อาจจะมีคนมาขอร่วมธุรกิจด้วย คือเขาเอาเงินมาให้เธอ เพื่อขอใช้ชื่อแบรนด์เธอไปเปิดร้าน แบบนี้เรียกว่าแฟรนไชส์"

"ซับซ้อนจัง ฉันกลัวทำไม่ได้"

"นั่นเป็นเรื่องของอนาคต ตอนนี้เธอแค่โฟกัสทำร้านนี้ให้ดีที่สุดก็พอ"

"ฉันกลัวว่าถ้าทำไม่ดีแล้วขาดทุนจะทำยังไง"

"โธ่เอ๊ย ยังไม่ทันเริ่มก็ตีตนไปก่อนไข้ซะแล้ว ฉันบอกแล้วไง เรื่องเงินอย่ากดดันตัวเอง ถ้าได้กำไรค่อยคืน ถ้าขาดทุนฉันรับผิดชอบเอง ถือซะว่าเป็นเงินของฉัน ไม่ต้องให้เธอมาชดใช้"

"ได้ยังไงกัน ยืมเงินเธอตั้งเยอะขนาดนี้ ฉันก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว"

"งั้นก็ตั้งใจบริหาร เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้ พวกเราต้องรวยเละแน่นอน"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั้งสองเดินทางมาถึงบริษัทก่อสร้างอันดับหนึ่งอำเภอถง

ถึงจะชื่อว่าเป็นบริษัทก่อสร้าง แต่สำนักงานใหญ่จริงๆ อยู่ที่ชิงไห่ ที่นี่เลยไม่มีตึกสำนักงานเป็นกิจจะลักษณะ มีแค่บ้านน็อคดาวน์เรียงรายกันอยู่

กวนโย่วซวงแจ้งความประสงค์กับลุงยาม ลุงบอกให้รอสักครู่แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ไม่กี่นาทีต่อมา ลุงยามก็เดินออกมาบอกว่า "เข้าไปได้เลย"

เหลียงอวี้ถิงบอกว่าจะรออยู่หน้าประตู กวนโย่วซวงจึงถือแบบแปลนเดินเข้าไปคนเดียว

เธอเดินหาห้องที่มีป้าย "ห้องผู้จัดการ" แขวนอยู่ แล้วเคาะประตู

หลิวฝูโจวมาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว พร้อมเชื้อเชิญกวนโย่วซวงเข้าไปข้างในอย่างกระตือรือร้น

ภายในห้องมีเพียงโต๊ะทำงานแบบง่ายๆ เก้าอี้สีถลอก ราวแขวนผ้าทรงต้นไม้ และเตียงไม้กระดานขนาดสามฟุตครึ่งที่มีเครื่องนอนม้วนเก็บไว้ เผยให้เห็นแผ่นไม้สีดำคล้ำ

บนโต๊ะมีเอกสารกองพะเนิน

หลิวฝูโจวหยิบเก้าอี้พับออกมาจากมุมห้อง กางออกแล้วปัดฝุ่น หยิบหนังสือเล่มหนามาวางรองนั่งให้ "มาครับโย่วซวง นั่งตรงนี้"

"ขอบคุณค่ะ"

หลิวฝูโจวหยิบแก้วน้ำที่คว่ำอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หย่อนใบชาลงไปสองสามใบ แล้วรินน้ำร้อนส่งให้

"ผู้จัดการหลิวคะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ วันนี้ฉันเอาแบบแปลนมาให้ รบกวนช่วยดูหน่อยนะคะ"

กวนโย่วซวงวางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะ

หลิวฝูโจววางแก้วน้ำลงตรงหน้าเธอ แล้วนั่งลงตั้งใจดูแบบแปลนอย่างละเอียด

บนกระดาษระบุขนาด โครงสร้าง และรายละเอียดการออกแบบของแต่ละห้องไว้อย่างชัดเจน สายตาของหลิวฝูโจวไล่ไปตามลายเส้น คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด

"เขียนแบบได้มืออาชีพมากเลยนะครับเนี่ย" เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "คุณเคยเรียนสถาปัตย์มาเหรอครับ"

กวนโย่วซวงยิ้มบางๆ "เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่สนใจด้านนี้เลยศึกษาเองนิดหน่อย คุณคิดว่ามีตรงไหนต้องปรับปรุงไหมคะ"

หลิวฝูโจวพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ นิ้วจิ้มลงไปที่จุดสองสามจุด "คอนเซปต์การออกแบบดีมากครับ โดยเฉพาะรายละเอียดตรงนี้เก็บงานได้ดีทีเดียว

แต่ถ้ามองในมุมการก่อสร้างจริง บางจุดอาจต้องปรับนิดหน่อย อย่างตรงผนังรับน้ำหนักตรงนี้ เราอาจจะต้องเสริมความแข็งแรงเพิ่มขึ้นเพื่อความปลอดภัย"

"ได้ค่ะ เอาตามที่คุณเห็นสมควรเลย"

"แล้วก็ระเบียงตรงนี้ออกแบบได้ดีมาก ทั้งสวยทั้งใช้งานได้จริง" หลิวฝูโจวชี้ไปที่แบบแปลนแล้วชมต่อ "คุณนี่พรสวรรค์สูงจริงๆ ฝีมือวาดแบบไม่แพ้สถาปนิกมืออาชีพเลย"

กวนโย่วซวงถ่อมตัว "ก็แค่วาดไปเรื่อยเปื่อยค่ะ ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก"

"อ้อ จริงสิ คุณอยากจะเริ่มงานให้เร็วที่สุดใช่ไหมครับ"

กวนโย่วซวงพยักหน้า

"ผมติดต่อหัวหน้าช่างที่เหมาะสมไว้สองคน คนแรกคือช่างหลิว ทำงานก่อสร้างมากว่ายี่สิบปี ประสบการณ์โชกโชน อีกคนคือเสี่ยวจาง เพิ่งเข้ามาวงการได้ไม่นาน แต่จบจากมหาลัยชื่อดัง ทฤษฎีแน่นปึ้ก แถมยังมีไอเดียการออกแบบที่โดดเด่น นี่คือประวัติของพวกเขา คุณลองดูสิครับ"

กวนโย่วซวงกวาดตามองคร่าวๆ "พื้นที่บ้านฉันอยู่ในเขตภูเขา สภาพภูมิประเทศค่อนข้างซับซ้อน ฉันขอเลือกช่างจางแล้วกันค่ะ"

"ได้ครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวผมจะทำใบเสนอราคาให้ เสร็จแล้วก็เซ็นสัญญากันได้เลย"

"โอเคค่ะ น่าจะใช้เวลากี่วันคะ"

หลิวฝูโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ผมจะพยายามทำให้เสร็จภายในวันสองวันนี้ อย่างช้าที่สุดมะรืนนี้เราน่าจะเซ็นสัญญากันได้ แล้วเริ่มงานวันจันทร์หน้า คุณว่าโอเคไหม"

"ตกลงค่ะ รบกวนผู้จัดการหลิวด้วยนะคะ" นึกขึ้นได้ว่าเหลียงอวี้ถิงยังรออยู่ข้างนอก กวนโย่วซวงจึงไม่ได้อยู่นาน ขอตัวลากลับ

พอเดินพ้นประตูรั้วออกมา เหลียงอวี้ถิงก็ยื่นไอติมโคนให้ "อ่ะ ของเธอ รีบกินสิ"

กวนโย่วซวงรับมา "แล้วของเธอล่ะ"

"ฉันกินหมดแล้ว เป็นไง คุยเรียบร้อยไหม"

"อื้อ เรียบร้อย เริ่มงานวันจันทร์หน้า"

"แล้วเราไปไหนกันต่อ"

กวนโย่วซวงยกข้อมือดูนาฬิกา เพิ่งจะสิบโมงกว่าๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะไปหาข้าวเที่ยงกินกับกู้เอ๋อร์หรง แต่ตอนนี้เขายังไม่เลิกงาน งั้นไปเดินเล่นฆ่าเวลาดีกว่า

"ไปเดินห้างกันไหม ไปดูว่ามีเสื้อผ้าแบบใหม่ๆ เข้ามาบ้างหรือเปล่า"

"เอาสิ"

บริษัทก่อสร้างอยู่ไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้ามากนัก ประมาณสองกิโลเมตร ทั้งคู่เลยตัดสินใจเดินไป

ตอนเดินผ่านเสาไฟฟ้าต้นหนึ่ง กวนโย่วซวงเหลือบไปเห็นใบปลิวโฆษณาแผ่นหนึ่ง

ประกาศรับสมัครพนักงานหญิงไปทำงานที่ชายฝั่งทะเล

เธอฉุกคิดถึงเรื่องที่รับปากกู้เสี่ยวอวิ๋นไว้ทันที

เธอถอยหลังกลับไปสองสามก้าว เพ่งมองใบปลิวนั้นอย่างตั้งใจ

เหลียงอวี้ถิงถาม "โย่วซวง ดูอะไรน่ะ"

"โรงงานที่เจ้อเจียงรับสมัครคนงานหญิงน่ะสิ เสี่ยวอวิ๋นเคยเปรยๆ เรื่องนี้ไว้ ฉันรับปากว่าจะช่วยดูให้ ในนี้บอกว่าให้ไปสอบถามรายละเอียดได้ที่สำนักงานการศึกษา ไปกันเถอะ เราไปสำนักงานการศึกษากัน"

สำนักงานการศึกษาอยู่ห่างจากสำนักงานชลประทานแค่ไม่กี่ร้อยเมตร กวนโย่วซวงเคยเห็นผ่านตามาก่อน

สิบนาทีต่อมา ทั้งสองก็มาถึงหน้าสำนักงาน

ลานกว้างหน้าประตูมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย ชายวัยสี่สิบกว่าสวมสูทพอดีตัว รองเท้าหนังขัดมันวับ ผมใส่เจลเรียบแปล้จนแมลงวันเกาะยังลื่นหัวแตก

เขากำลังแนะนำโรงงานพลาสติกของเขาให้ฝูงชนฟังอย่างกระตือรือร้น

บนโต๊ะข้างๆ มีโบรชัวร์และเอกสารวางอยู่

ที่แท้ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็เป็นคนท้องถิ่น ชื่อเฉินเหอ ออกจากบ้านเกิดไปทำงานโรงงานพลาสติกที่ชายฝั่งทะเลเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน จนตอนนี้ไต่เต้าขึ้นมาเป็นถึงเจ้าของโรงงาน

คราวนี้เขากลับมาเยี่ยมบ้านเกิดเป็นพิเศษ เพราะอยากจะสร้างโอกาสให้คนบ้านเดียวกัน

ทางสำนักงานการศึกษาพอทราบข่าว ก็ให้ความร่วมมือในการประชาสัมพันธ์และจัดเตรียมสถานที่ให้อย่างเต็มที่

[จบแล้ว]