Chapter 164 Do not injure Miss Yi Fan

别伤了依凡姑娘（一更）

หลังจากหญิงสาวจากไป,ลู่อี้ผิง,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เริ่มซ่อมแซมฟื้นฟูสุสานองค์อรหันต์.

ลู่อี้ผิงที่นำสุรานิรันดรออกมา,ก่อนที่จะรินรดด้านหน้าสุสาน.

องค์อรหันต์มหาราชันย์ศักดิ์สิทธิในยุคโบราณ,กล่าวได้ว่าเป็นศิษย์กิตติมศักดิ์คนหนึ่งของเขาเช่นกัน.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำจ้องมองหลุมศพองค์อรหันต์,เอ่ยออกมาว่า“เจ้าหนูสุรานิรันดรของจูเหรินที่เจ้าชอบมากที่สุด,ตอนนี้ข้าและจูเหรินมาเยี่ยมเจ้าแล้ว.”

ในอดีต,องค์อรหันต์ตกตายในมือของเจ้าปิศาจ,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำโกรธเกรี้ยวมาก,ได้เดินทางไปยังหารจ้าวปิศาจหยงเย่ด้วยตัวเอง,แม้แต่สังหารจ้าวพิภพหยงเย่ให้ตายแทบจะในทันที.

หลังจากผ่านไปสองสามชั่วโมง.

ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำได้ออกจากทุ่งราบดังกล่าวไป.

ทั้งสองมุ่งหน้าสู่เมืองที่ใกล้ที่สุด.

“เมืองชิงเฟิง.”ลู่อี้ผิงที่จ้องมองประตูเมือง.

เป็นเมืองที่มีชื่องดงาม.

ทั้งสองมุ่งตรงไปยังเมืองชิงเฟิง,เพื่อสอบถามค้นหาตำแหน่งสาขาของวังถามสวรรค์,เพื่อที่จะซื้อข้อมูลนั่นเอง.

หลังจากลู่อี้ผิงมาถึง,ก็เข้าไปในห้องโถง,จากนั้นก็ให้พวกเขาช่วยสืบข่าวเรื่องจูหลางศิษย์สายตรงของสำนักยวีฟ่าน,และเฉียงเหลียงว่าอยู่ที่ใด.

แน่นอน,ลู่อี้ผิงไม่ได้เผยสถานะที่แท้จริงของเฉียงเหลียง,เพียงบอกว่าเฉียงเหลียงเป็นจ้าวพิภพ,และอธิบายลักษณ์รูปลักษณ์ของอีกฝ่ายออกไป.

แม้นว่าจะเป็นการค้นหาคนสองคน,ทว่าโหยวหมิงนั้นกว้างมาก,จึงไม่ใช่งานง่าย,ดังนั้นราคาจึงไม่ถูกเช่นกัน,โดยราคาของการค้นหาคนทั้งสองคือคนละสิบล้านศิลาวิญญาณเกรดเทวะ,และใช้เวลาดำเนินการหนึ่งเดือน.

“ข้าจะจ่ายสิบเท่า,ต้องการข้อมูลภายในสิบวัน.”ลู่อี้ผิงเอ่ย.

“สิบเท่า.”หัวหน้าสาขาที่ตะลึงงัน.

“ถูกต้อง.”ลู่อี้ผิงเอ่ย“นอกจากนี้,ข้าต้องการให้เจ้าช่วยหาข้อมูล,หนึ่งล้านปีก่อนด้วย,หลังจากที่ผู้ก่อตั้งนิกายเทวะคุนเผิงเข้ามายังโหยวหมิง,ได้ไปที่ใหนบ้าง.”

แน่นอนว่าเขาต้องการตรวจสอบว่าผู้ก่อตั้งนิกายเทวะคุนเผิง,ได้รับศิลาภูเขาปู้โจวมาจากที่ใดนั่นเอง.

“ผู้ก่อตั้งนิกายเทวะคุนเผิง?”ในเวลานั้นหัวหน้าสาขาคนดังกล่าวได้ยินแล้ว,ก็เผยท่าทางแปลก ๆ,ก่อนที่จะส่ายหน้าไปมา,ไม่อาจรับหน้าที่นี่ได้.

ถึงแม้นว่าจะเป็นวังถามสวรรค์,ไม่มีทางที่จะสืบเรื่องราวย้อนกลับไปถึงหนึ่งล้านปีได้.

ดังนั้น,ถึงแม้นว่าลู่อี้ผิงจะจ่ายร้อยล้านศิลาวิญญาณเกรดสวรรค์,ท้ายที่สุด,เขาก็ไม่อาจรับเงินได้.

“จูเหริน,ข้าต้องการหาข่าวด้วย.”ในเวลานั้น,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เอ่ยกล่าวอย่างเขิน ๆ.

ลู่อี้ผิงที่เห็นสภาพวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,ก็ชงักเล็กน้อย,ท้ายที่สุดก็เข้าใจ,เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม“เจ้าต้องการสอบถามเรื่องเทียนเชียนอยู่ที่ใดอย่างงั้นรึ?”

เทียนเชียนก็คือบุตรสาวคนเล็กของผู้ก่อตั้งวังถามสวรรค์,เทียนเหวินนั่นเอง.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่พยักหน้าอาย ๆ.

ลู่อี้ผิงเผยยิ้ม.

“เช่นนั้น,เจ้าช่วยข้าสอบถามว่า,กงจูเทียนเชียนอยู่ที่ใด?”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ยออกมาทันที.

“กงจูเทียนเชียนอย่างงั้นรึ?”เจ้าหน้าที่เอ่ยสอบถาม.

วังถามสวรรค์,เองก็มีกงจูหลายคน,ว่าแต่ในนั้นมีกงจูเทียนเชียนด้วยอย่างงั้นรึ?

“นางก็คือบุตรสาวของผู้ก่อตั้งวังถามสวรรค์,เป็นบุตรสาวคนเล็กของเทียนเหวิน.”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ยอธิบาย“เทียนเชียน,เป็นสหายของข้าเอง.”

บุตรสาวผู้ก่อตั้ง

หัวหน้าสาขาได้ยิน,ตะลึงงันไปเหมือนกัน.

ผู้ก่อตั้ง?

บุตรสาวคนเล็กสุดรึ? สหายรึ?

เขาจ้องมองไปยังวัวกระทิงมังกรเขาทองคำด้วยท่าทางแปลก ๆ,แม้แต่จ้องมองลู่อี้ผิง,ด้วยแววตางงงัน.

เจ้านายและลูกน้อง,ต้องการสอบถามเรื่องผู้ก่อตั้งนิกายเทวะคุนเผิงเมื่อหนึ่งล้านปี,ตอนนี้ยังต้องการสอบถามบุตรสาวคนเล็กสุดของผู้ก่อตั้งวังถามสวรรค์อีกรึ? แล้วยังบอกว่าเป็นสหายอีกด้วย!

ท้ายที่สุด,เจ้าหน้าที่เผยความแปลก ๆ,พร้อมกับปฏิเสธเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลนี้ไป.

ขณะที่ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำออกจากวังถามสวรรค์,เจ้าหน้าได้จ้องมองทั้งสองจากไปไกล,พร้อมกับส่ายหน้าไปมา“พูดอะไรไม่สมเหตุสมผลเลย.”

ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เอ่ยกับเขา“ทั้งสองไม่ใช่ตัวตนจากหนึ่งล้านปีก่อนหรอกนะ?”

หัวหน้าสาขาเผยยิ้ม“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นก็ได้.”

ทั้งสองที่เผยยิ้มหัวเราะเบา ๆ.

ลู่อี้ผิง,และวัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เพิ่งออกจากวังถามสวรรค์ไม่ไกล,พบว่าที่ด้านหน้ามีมากมายกำลังมุงดูเรื่องอะไรอยู่.

“นั่นมันจักรพรรดินิอี้หว่านภูเขาอู๋เซี่ยอย่างงั้นรึ?”

“ดูเหมือนว่าภูเขาอู๋เซี่ยและนิกายจินกังจะไม่ถูกกันนะ.”

ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่จ้องมองผ่านช่องว่าง,เห็นสตรีน้อยผู้หนึ่ง,ที่เวลานี้ถูกบุรุษที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสูงใหญ่หลายคนขวางเอาไว้.

เห็นสตรีคนดังกล่าว,ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำเผยความประหลาดใจ,ไม่ใช่ว่านี่คือสตรีน้อยที่พวกเขาพบที่สุสานองค์อรหันต์หรอกรึ?

อี้หว่านจักรพรรดินิภูเขาอู๋เซี่ยอย่างงั้นรึ?

ทั้งสองที่แหวกฝูงชนก้าวเข้าไป.

บุรุษกล้ามใหญ่ห้าคนที่ขวางหน้านางเอาไว้,ก็คือคนของนิกายจินกัง.

ศิษย์นิกายหม่าเฟยด้านหน้าสุด,หม่าเฟยจ้องมองไปยังสตรีวัยเยาว์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“แม่นางอี้หว่าน,ภูเขาอู๋เซี่ยใกล้จะล่มสลายแล้ว,ข้าคิดว่าเจ้าควรจะมารับใช้นิกายจินกังได้แล้ว.”

“นิกายจินกังของพวกเราใกล้จะรวบรวมมนทลอวิ๋นโหลวเป็นหนึ่งเดียวได้เร็ว ๆ นี้แล้ว.”

ดินแดนปิศาจสวรรค์เป็นพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโหยวหมิง,และยังมีมนทลมากกว่า 60 แห่ง,มนทลอวิ๋นโหยวเองก็เป็นหนึ่งในมนทลที่มีขนาดใหญ่ของดินแดนปิศาจสวรรค์อีกด้วย.

สามารถรวมมนทลทั้งหมดเป็นหนึ่ง,กล่าวได้ว่านิกายจินกังนั้นไม่อ่อนแออย่างไม่ต้องสงสัย.

สาวน้อยอี้หว่านที่จ้องมองหม่าเฟยนิกายจินกังด้วยความโกรธเกรี้ยว,เอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“เพ่ย! นิกายจินกังหมารับใช้,เผ่าปิศาจวิญญาณรัตติกาล,เป็นหมารับใช้เผ่าปิศาจ,กลายเป็นเผ่ามนุษย์โฉดชั่ว,จะต้องตายเหมือนหมา!”

“พวกเจ้าไม่ตายดีแน่นอน!”

คนของนิกายจินกัง,หม่าเฟยที่ใบหน้าบิดเบี้ยว,เผยยิ้มเย็นชา“ในเมื่อแม่นางอี้หว่านนั้นไม่รู้จักคิด,พวกเราก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป.”จากนั้นเขาก็โบกมือให้กับคนของนิกายจินกังลงมือ.

ยอดฝีมือของนิกายจินกังคนหนึ่งเข้าใจพร้อมกับก้าวออกไปยังด้านหน้าสาวน้อยอี้หว่าน,ฝ่ามือของเขาฟาดออกไป,แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแผ่รัศมีแสงสีทอง.

ฝ่ามืออากาศสีทองที่ลอยแหวกอากาศออกไป.

“ฝ่ามือเทวะจินจัง,ที่สามารถทำลายภูเขาทั้งลูกได้.”

“คนนั้นเป็นใคร? สามารถฝึกฝนฝ่ามือเทวะจินกังได้,ดูเหมือนว่าจะฝึกฝนจนไปถึงขั้นที่เจ็ดแล้ว!”

สตรีผู้เยาว์อี้หว่านที่ปล่อยฝ่ามือโจมตีออกไปเช่นกัน.

ฝ่ามืออากาศของทั้งสองที่พุ่งเข้าปะทะกัน.

สตรีน้อยอี้หว่านที่ต้องถอยหลังไปสามก้าว,ใบหน้าเปลี่ยนสี,ยอกฝีมือนิกายจินกังมีระดับขอบเขตเดียวกับนาง,ขอบเขตมหาจักรพรรดิขั้นที่สิบ,คาดไม่ถึงว่าจะมีความแข็งแกร่งมากกว่า.

ในเวลานี้,ยอดฝีมือนิกายจินกัง ยังคงบุกเข้ามา,ฝ่ามือสีทองที่แหวกอากาศพุ่งออกไปไม่หยุด,สตรีผู้เยาว์อี้หว่านได้แต่หลบไปมาซ้ายขวา.

พลังฝ่ามืออากาศที่ทรงพลังโจมตีลงพื้น,ทำลายแผ่นพื้นศิลาแตกกระกระจายเป็นหลุมใหญ่ขึ้น.

หลังจากการโจมตี,ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด,สตรีผู้เยาว์อี้หว่านดูจะเสียเปรียบขึ้นเรื่อย ๆ,ไม่อาจโต้กลับได้เลย,หากเป็นเช่นนี้อีกไม่นานเกรงว่าจะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่น้องสงสัย.

เหล่าคนมุงเวลานี้ต่างหลีกหนีไปซ่อนไกลออกไป,กลัวว่าจะถูกลูกหลง.

อี้หว่านที่ตกใจและโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก.

หม่าเฟยนิกายจินกังที่หัวเราะเต็มไปด้วยความสนุก,“แม่นางอี้หว่านผิวเนียนนุ่ม,จัดการเบา ๆ หน่อย,อย่าให้แม่นางอี้หว่านบาดเจ็บ,โดยเฉพาะส่วนสำคัญของสามงาม.”

เหล่าคนของนิกายจินกังที่หัวเราะลั่นพร้อม ๆ กัน.

แม้แต่เหล่าคนมุงบางคน ยังหัวเราะไปกับพวกเขาด้วยซ้ำ.

ใบหน้าของอี้ฟ่านที่แดงกล่ำโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ.

ในเวลานั้น,นางที่เสียหลักเซถลาไปจนถึงมุมแห่งหนึ่ง.

ฝ่ามือของยอดฝีมือนิกายจินกังที่โจมตีออกไป,อี้ฟ่านไม่อาจหลบได้อีกต่อไป,ทว่าเวลานั้นฝ่ามือ ๆ หนึ่งที่ยกยื่นออกมาจากด้านหลังนาง,รับฝ่ามือจินกังเอาไว้,ป้องกันฝ่ามือจินกังเอาไว้.