Chapter 155 You break my both arms

你们断我双臂（三更）

“ไม่ไช่แค่ในจิวเทียน,ได้ยินมาว่าสองอสุรกายซีจุ,โลกโหยวหมิงเองก็มา.”

“อะไรกัน,สองอสุรกายซีจุ! ปิศาจไร้เทียมทานยุคจ้านเทียน,คาดไม่ถึงว่าจะมาด้วย.”

“เกินกว่านั้น! ข้าได้ยินมาว่า,สำนักอู๋เซิ่งไม่ได้ส่งมาแค่สองอสุรกายซีจุเท่านั้น,ยังมีตัวตนที่น่าพรั่นพรึงที่ยังไม่รู้อีกไม่น้อย!”

ระหว่างทางมียอดฝีมือหลายคนที่เดินทางมาไม่ขาดสาย พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวอย่างออกรส.

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ยุคนักบุญปิศาจ,ที่ยากที่จะได้เห็น,เวลานี้กลับปรากฏตัวออกมามากมาย.

นอกจากนี้ยังมีเหล่าอสุรกายชรายุคจ้านเทียนต่างก็ตบเท้ากันออกมาจากการถือสันโดษด้วย.

เหล่าอสุรกายยุคจ้านเทียน,ตัวตนเหล่านี้มีน้อยนิด,ดังนั้นการเคลื่อนไหวของพวกเขาย่อมกลายเป็นที่พูดคุยของทุกคนเป็นธรรมดา.

นิกายอู๋เซิ่งต้องการล้อมสังหารลู่อี้ผิงอย่างง้นรึ?”ใครบางคนเอ่ยถาม.

“เรื่องนี้เองยังไม่รู้แน่ชัด,ได้ยินมาว่าหลายวันก่อนลู่อี้ผิงได้จัดการคนของโลกเทวะเทียนหลิงและนิกายอู๋เซิ่ง,สังหารท่านซุนไห่หยินไป!”

“อะไรนะ,ท่านซุนไห่หยินถูกลู่อี้ผิงสังหารอย่างงั้นรึ?”หลายต่อหลายคนที่กล่าวด้วยความตกใจ.

เรื่องดังกล่าวเพราะมีส่วนที่เกี่ยวข้องทำให้วังม่านหมอกอับอาย,ดังนั้นจึงเรื่องนี้จึงไม่กระจายไปทั่ว,มีคนไม่มากนักที่รู้เรื่องนี้.

“ได้ยินมาว่าลู่อี้ผิงนั้นเป็นเทพสังหาร! ก่อนหน้านี้ก็ได้สังหารเทพกู่ฉินฟู่เฉา,จากนั้นก็เป็นบรรพชนสายฟ้าเหล่ยยวี,ฉินโม่จิว,ตอนนี้ยังสังหารซุนไห่หยินอีก!”

“แล้วก็ท่านนักบุญจิตรกรรม,หลิวหรูเซิ่งด้วย!”

นามมากมายที่ทุกคนเอ่ยออกมา.

แต่ละชื่อ ล้วนทำให้ผู้คนต้องหัวใจสั่นสะท้าน.

นามเหล่านี้,ไม่ว่าจะเป็นในจิวเทียน,หรือดินแดนโหยวมิงต่างก็เป็นตัวตนขอบเขตเทพกันทั้งนั้น.

เวลานี้,ต่างก็ตายกันหมดแล้ว.

โดยเฉพาะนักบุญจิตรกรรมหลิวหรูเซิ่ง,เป็นตัวตนที่โดดเด่นแข็งแกร่งมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในยุคจ้านเทียน!

ทุกคนที่ได้ยินเวลานี้รู้สึกขนหัวลุก,ขาอ่อนไปตาม ๆ กัน.

ในเวลาเดียวกันนั้นมี,เสียง ๆ หนึ่งที่ดังขึ้นมาที่ด้านหลัง “สองอสุรกายซีจุนิกายอู๋เซิ่ง,ตอนนี้มาถึงจิวเทียนแล้วรึ?”

สายตาของทุกคนที่จับจ้องมองออกไป,ก่อนจะเห็นคนสามคนที่ก้าวเข้ามาด้านหลัง.

คนที่กล่าวออกมาเป็นชายหนุ่มชุดน้ำเงินนั่นเอง.

ยอดฝีมือขอบเขตเทพแท้จริงตกใจ,พยักหน้ารับ“ใช่แล้ว,ได้ยินมาว่าพวกเขาอยู่ที่นิกายเทวะคุนเผิงแล้ว.”

แน่นอนว่า,ทั้งสามย่อมเป็นกลุ่มของลู่อี้ผิงนั่นเอง.

“ไม่รู้ว่าคนของนิกายอู๋เซิ่งเดินทางมามากเท่าไหร่รึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยถาม.

“ไม่รู้ว่าเท่าไหร่,แต่ได้ยินมาว่า มากกว่าร้อยคน,ทุกคนล้วนแต่เป็นจ้าวพิภพขั้นกลางกันทั้งนั้น.”เทพแท้จริงเอ่ย,จากนั้นก็จ้องมองมายังพวกลู่อี้ผิงเอ่ยออกมาว่า“พวกเจ้าเองก็มางานชุมนุมนิกายเทวะคุนเผิงด้วยอย่างงั้นรึ?”

ลู่อี้ผิงเผยยิ้ม“พวกเรากำลังจะไปยังนิกายเทวะคุนเผิง.”

เขาไม่ได้เอ่ยว่าจะไปชุมนุมใหญ่แต่อย่างใด.

“เมื่อไปทางเดียวกัน,ก็ไปด้วยกันเลยใหม?”ยอดฝีมือขอบเขตเทพแท้จริงเผยยิ้ม“จะได้คึกครืน.”

เห็นลู่อี้ผิงที่ลังเล.

“พี่ชายมีนัดกับสหายไว้ก่อนแล้วอย่างงั้นรึ?”ฝ่ายตรงข้ามเอ่ยสอบถาม.

ลู่อีผิ้งส่ายหน้า,“ไม่มี.”

“ไม่มี ก็ไปด้วยกันเถอะ.”ยอดฝีมือขอบเขตเทพแท้จริงเผยยิ้ม.

ลู่อี้ผิงทีพยักหน้าในที่สุด.

ระหว่างทางเองก็มีคนที่เดินทางไปยังนิกายเทวะคุนเผิงอีกไม่น้อย.

ดังนั้นยิ่งเข้าใกล้นิกายเทวะคุนเผิง,ผู้คนก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น.

ระหว่างทาง,กลุ่มของลู่อี้ผิงก็มีคนมาสมทบอีกสองกลุ่ม.

ซึ่งก็คือเทพแท้จริง ของนิกายเหวินเต๋าจากดินแดนไท่สวี

อีกสามคนที่มาเพิ่ม เป็นยอดฝีมือจากดินแดนซั่งเซิง,ซึ่งมีขอบเขตเทพแท้จริงเช่นกัน.

ระหว่างทาง,ลู่อี้ผิงเห็นเทพวิญญาณจำนวนมากที่มุ่งหน้าไปยังทิศทางนิกายเทวะคุนเผิง,จึงเอ่ยออกมาว่า“งานชุมนุมใหญ่ของนิกายเทวะคุนเผิงครั้งนี้,ทุกท่านต่างก็มาเข้าร่วมอย่างงั้นรึ?”

หลินเจ๋อผู้ชักชวนทุกคนเข้าร่วมกลุ่ม เอ่ย“เกือบทั้งหมด,นิกายเทวะคุนเผิงเอ่ยว่า,ตราบเท่ามีระดับเทพวิญญาณขึ้นไป,ไม่ว่าจะเป็นนิกายใหน,สามารถเข้าร่วมได้ทั้งนั้น.”

จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า“ได้ยินมาว่า ยวีชิงเหรินสำนักกระบี่ไท่ชิง,บรรพชนอสูร นิกายอสูรสวรรค์และไท่จู่หวนโหมวสำนักร้อยแปลงเองก็มาด้วย.”

สำนักกระบี่ไท่ชิงถูกเขาสังหาร,ลู่อี้ผิงไม่ได้ประหลาดใจนัก,ทว่าไม่คิดเลยว่าสำนักอสูรสวรรค์และสำนักร้อยแปลงจะเข้าร่วมด้วย.

ก่อนหน้านี้,บรรพชนชราผานหงปิงถูกเขาสังหาร,ดังนั้นจึงต้องการมาล้างแค้นอย่างงั้นรึ?

แล้วสำนักร้อยแปลง,ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีความขัดแย้งกับเขาไม่ใช่รึ?

หลังจากสอบถาม,ลู่อี้ผิงก็รับรู้ว่าสำนักอสูรสวรรค์และสำนักร้อยแปลง,เดิมทีก็เป็นลิ่วล่อของนิกายเทวะคุนเผิงมาตั้งนานแล้ว.

พวกเขาเดินทางอย่างไม่รีบเร่ง,หยุดพักเป็นระยะ.

สองวันหลังจากนั้น.

ท้ายที่สุดก็มาอยู่ห่างจากเทือกเขาที่ตั้งนิกายเทวะคุนเผิง.

“สหายลู่,ที่ด้านหน้าคือนิกายเทวะคุนเผิงแล้ว.”หลินเจ่อที่ชี้นิ้วไปบนเทือกเขาด้านหน้า,ตำหนักใหญ่บนภูเขา เวลานี้มียอดฝีมือมากมายที่หลั่งไหลเข้าร่วมไม่หยุด.

แม้นว่าจะไม่ใช่ยอดฝีมือทั้งหมดทั้งจิวเทียน,ทว่าก็บอกได้ว่านิกายเทวะคุนเผิง,มีบารมีสูงส่งเป็นอันดับหนึ่งของจิวเทียนอย่างแท้จริงที่เชิญผู้คนจำนวนมากให้มาเข้าร่วมได้มากมายเช่นนี้.

งามชุมนุมใหญ่,ที่เชิญยอดฝีมือไปทั้งจิวเทียน,ทำให้มีผู้คนมากมายต่างก็หลั่งไหลมายังนิกายเทวะคุนเผิง.

ที่ไกลออกไปในฝูงชน,บุตรชายของซ่างเหรินจินกวง,จินเทียนหงที่กำลังลาดตระเวนไปพร้อมกับอาวุโสของนิกายเทวะคุนเผิง.

เดิมทีเจ้านิกายเฟยเจียนิกายเทวะคุนเผิง,ก็คือลุงของเขา,งานชุมนุมใหญ่นิกายเทวะคุนเผิงครั้งนี้,เขาและป้าจินเหม่ยจวนตลอดจนบิดาของเขาซ่างเหรินจินกวงต่างก็เข้าร่วม,ซึ่งได้เดินทางมาถึงเมื่อวานนี้แล้ว.

จินเทียนหงที่กำลังลาดตะเวน,เวลานั้นเขาก็ได้พบเข้ากับชายหนุ่มชุดน้ำเงินที่อยู่ไกลออกไป.

“เป็นเจ้าเด็กนั่น!”ขณะมองเห็นลู่อี้ผิง,แววตาของจินเทียนหงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่หนักหน่วงรุนแรงแผ่ออกมาทันที.

“พี่เทียนหง,เป็นอะไรอย่างงั้นรึ?”อาวุโสซีเหว่ย,นิกายเทวะคุนเผิงเอ่ยถาม.

จินเทียนหงที่โกรธเกรี้ยวชี้นิ้วไปยังลู่อี้ผิง“สองสามวันก่อนที่ภูเขาหกตา,ข้าถูกลูกน้องของมันตัดแขนไปสองข้าง!”เขาจ้องมองหวงจิวที่อยู่ด้านหลังลู่อี้ผิง“เป็นเจ้าสารเลวนั่น!”

แม้นว่าแขนทั้งสองข้างจะได้รับการต่อขึ้นใหม่จากป้าของเขา จินเหม่ยจวนแล้ว,ทว่าหลังจากต่อแล้ว,มันก็ไม่ได้ดีเยี่ยมเหมือนกับก่อนหน้า.

“!”อาวุโสนิกายเทวะคุนเผิงคนหนึ่ง,จ้องมองไปยังลู่อี้ผิง,หวงจิวและคนอื่น ๆ ด้วยแววตาเย็นชา.

ซือเหวบที่เผยยิ้มอย่างโหดเหี้ยม“ไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาจะกล้ามายังนิกายเทวะคุนเผิง!”

จินเทียนหงเอ่ย.“ข้าไม่ได้เผยสถานะของตัวเองออกไปก่อนหน้านี้,ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สถานะของข้า,หากรู้ต่อกินดีหมีมาร้อยตัวก็คงไม่กล้า.”

ซือเหว่ยที่เผยยิ้ม“พี่ชายเทียนหงให้จัดการพวกมันอย่างไร? ให้ข้าไปนำตัวมาให้ใหม!”

จินเทียนหงที่ยกมือขึ้นขวาง,เอ่ยออกมาว่า“พวกมันอ่อนด้อยปานนั้น,เป็นแค่ลิ่วล่อ,แม้ว่าจะมีจะมีระดับเทพสวรรค์ขั้นต้น,ทว่าก็นับว่าเป็นยอดฝีมือเช่นกัน,พวกเราควรจะให้เกียรติกับคำว่ายอดฝีมือสักหน่อย!”

เหล่าอาวุโสนิกายเทวะคุนเผิงที่เผยยิ้ม.

“ที่นี่คือประตูทางเขาเทือกเขาเทวะคุนเผิง,พวกเขาไม่มีทางกล้าโจมตีกลับแน่.”ซื่อเหว่ยที่หัวเราะเยาะ“ไม่เช่นนั้นก็เท่ากับว่าพวกมัน แส่หาเรื่องถูกทำลายทั้งตระกูลเท่านั้น.”

แม้แต่อยู่ในดินแดนอื่น,คนที่กล้าท้าทายอาวุโสนิกายเทวะคุนเผิง,นับว่ามีน้อยมาก.

อีกอย่างเวลานี้อยู่ที่ประตูทางเข้านิกายเทวะคุนเผิงด้วย พวกเขายิ่งมีอำนาจเป็นอย่างมาก.

เหล่าอาวุโสที่ก้าวตรงเข้าไปหาลู่อีผิ้งทันที.

จินเทียนหงที่ลังเลทว่าก็ก้าวเข้าไป.

หลินเจ๋อที่เห็นสหายในฝูงชน,ขณะจะก้าวเข้าไปทักทาย,ทันใดนั้นอาวุโสนิกายเทวะคุนเผิงก็ก้าวตรงเข้ามาขวาง,ทำให้เขาตกใจ.

จินเทียนหงที่ก้าวมาอยู่ด้านหน้าลู่อี้ผิง,เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะวิ่งเข้ามาหาข้าเอง.”

“ก่อนหน้านี้ที่เทือกเขาหกตา,เจ้าตัดแขน ข้าสองข้าง,หลายวันมานี้,ข้าแทบนอนไม่หลับ!”