บทที่ 21 - ปกป้องเมีย

บทที่ 21 - ปกป้องเมีย

เผิงเสี่ยวหลิงที่กำลังเก็บขวดเหล้าอยู่โต๊ะข้าง ๆ ทั้งโกรธทั้งอาย หล่อนพุ่งเข้ามาตบหัวเฉินเหว่ยดังผัวะ ด่ากราด "ไอ้เฉินเหว่ย ปากหมาแบบนี้ ฉันไปขุดโคตรเหง้าแกขึ้นมาด่าหรือไง"

"โอ๊ย ตีแรงทำไมวะ ก็แค่ยกตัวอย่าง ข้าพูดผิดตรงไหน"

"เฉินเหว่ย! ถ้าจะกินเหล้าก็กินดี ๆ ถ้าไม่กินก็เชิญไสหัวไป" กู้เอ๋อร์หรงเสียงเย็นเฉียบ "เมียผมไม่ชอบทำอะไร ใครก็บังคับไม่ได้!"

ตามศักดิ์แล้ว กู้เอ๋อร์หรงต้องเรียกเฉินเหว่ยว่า 'อา' แต่เมื่อกี้ เขาเรียกชื่อห้วน ๆ!

ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

ไปงานแต่งมาเป็นร้อยงาน เคยเห็นแต่เจ้าสาววีนแตกเพราะโดนแกล้งแรง แต่เจ้าบ่าววีนแตกนี่ เพิ่งเคยเจอ!

กู้เอ๋อร์หรงคือคนแรก

แต่ใคร ๆ ก็รู้กิตติศัพท์ไอ้หนุ่มนี่ดี บทจะร้ายขึ้นมา ญาติก็ไม่นับญาติ!

"ดูสิ ๆ ปกป้องกันเข้าไป เมียเอ็งยังไม่ได้อ้าปากเลย เอ็งรู้ได้ไงว่าเขาไม่ชอบ เผลอ ๆ เขาอาจจะชอบก็ได้" ไอ้บ้าเฉินเหว่ยยังทำหน้าทะเล้นไม่เลิก

กวนโย่วซวงคันไม้คันมืออยากจะลากคอไอ้ตัวเสนียดนี่ออกไปโยนนอกรั้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่านี่งานแต่งตัวเอง เลยต้องข่มใจไว้

ที่สำคัญ มีเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ

เขาจะปกป้องเธอเอง!

และก็จริงดังคาด วินาทีถัดมา กู้เอ๋อร์หรงก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเฉินเหว่ย ลากตัวออกมาจากวงเหล้าแล้วเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี น้ำเสียงเย็นยะเยือก "ปากเน่า ๆ ของแก เก็บไว้ใช้ที่อื่น!"

"แก! เออ เก่งนักนะ! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ล้อเล่นนิดหน่อยทำเป็นเรื่องใหญ่ กูไม่กินแม่งแล้ว!" เฉินเหว่ยลุกขึ้นเตะเก้าอี้ล้มระเนระนาด แล้วเดินด่าพ่อล่อแม่จากไป

บรรยากาศมาคุทันที

กู้ยุ่นเหลียงที่ยืนค้ำไม้เท้าพิงกำแพงอยู่ หน้าดำคร่ำเครียดเดินหนีเข้าห้องไปเลย

แต่กู้เอ๋อร์หรงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปรับสีหน้ากลับมายิ้มแย้ม เดินไปยกเหล้าคารวะแขกคนต่อไปหน้าตาเฉย

โธ่พ่อคุณ โคตรเท่!

กวนโย่วซวงแอบชำเลืองมองเขา แล้วแอบจูบเขาในใจไปหนึ่งที!

สรุปว่า เพราะวีรกรรมของกู้เอ๋อร์หรงเมื่อครู่ ช่วงเวลาเดินเหล้าที่ปกติต้องยืดเยื้อกันสามชั่วโมง ก็เลยจบลงภายในชั่วโมงกว่า ๆ ไม่มีใครกล้าเล่นพิเรนทร์อีก!

เวลาลดลงไปครึ่งหนึ่ง!

กวนโย่วซวงเลยได้กลับเข้าห้องหอเร็วกว่ากำหนด

เธอถีบรองเท้าส้นสูงออก กระชากถุงน่องทิ้ง แล้วนอนแผ่หรารูปตัว Y บนเตียง เอาเท้าถูกันไปมานวดฝ่าเท้า

รองเท้าบ้านี่กัดเท้าชะมัด

ถ้ารู้ว่าส่วนสูงต่างกันขนาดนี้ เธอคงใส่รองเท้าส้นเตี้ยไปแล้ว

เธอสูงแค่ร้อยหกสิบห้า เตี้ยกว่าชายในฝันตั้งยี่สิบเซนต์

ไม่นาน ม่านประตูก็ขยับ กู้เอ๋อร์หรงผลักประตูเข้ามา

เธอกระเด้งตัวขึ้นมานั่งขาชิด ตัวตรงแด่ว

เขามาแล้ว

เขาถือแอปเปิลปลอกเปลือกสองลูกเข้ามาด้วย

ทำไมเขาถึงรู้ใจขนาดนี้ รู้ว่าเธอกำลังหิว!

แต่สภาพเมื่อกี้ของเธอ หมดกัน ภาพพจน์กุลสตรี!

กู้เอ๋อร์หรงเหลือบเห็นเท้าเปล่าของเธอ มุมปากยกยิ้มนิด ๆ วางแอปเปิลลงบนโต๊ะ แล้วเดินมานั่งลงข้าง ๆ

จะจูบเหรอ?

แล้วต่อไป เธอจะโดนจับกด แล้วก็... อื้ม...

เธอเริ่มประหม่า

เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ยังไม่เคยมีแฟน ระยะห่างกับผู้ชายไม่เคยต่ำกว่าหนึ่งเมตร

แม้ผู้ชายตรงหน้าจะหล่อลากไส้ และเป็นสามีถูกต้องตามกฎหมาย

แต่... แต่เธอยังไม่พร้อมนี่นา!

เธอขยับก้นหนีโดยอัตโนมัติ

ท่าทางตื่นตระหนกของเธออยู่ในสายตากู้เอ๋อร์หรงทั้งหมด

เขายิ้มบาง ๆ เอื้อมมือไปคว้าข้อเท้าเธอ ยกขึ้นมาวางบนตัก แรงเยอะจนตัวเธอหมุนเก้าสิบองศา

หัวใจกวนโย่วซวงเต้นรัวเหมือนกลองเพล

แม่จ๋า! ช่วยด้วย! เขาจะปล้ำหนู!

ตื่นเต้นชะมัด จะหัวใจวายแล้ว!

ขณะที่เธอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เขากลับวางเท้าเธอลงบนตักเขาดี ๆ แล้วเริ่ม... นวด?

เขา... เขากำลังนวดเท้าให้เธอ!

ฝ่ามือเขาใหญ่และอุ่น หยาบกร้านนิดหน่อยเพราะฝึกทหารมา

แต่ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วเขากดลงมา ทำเอาใจเธอสั่นระริก

เท้าเธออบอยู่ในถุงน่องหนา ๆ กับรองเท้าอบอ้าวมาตั้งนาน!

เขาไม่รังเกียจเหรอเนี่ย!

"ยังไม่ได้ล้างเท้าเลย" เธอหน้าแดง กระซิบเสียงเบา

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวถอดรองเท้าคู่นี้ออกเถอะ คุณมีคู่เปลี่ยนไหม"

"มี อยู่ในกระเป๋าเดินทาง ยังไม่ได้ขนเข้ามา"

"โอเค เดี๋ยวผมไปขนเข้ามาให้" เขาพยักพเยิดไปทางเฟอร์นิเจอร์ "เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ ถ้าคุณไม่ชอบ พรุ่งนี้ผมจะย้ายไปไว้ห้องเสี่ยวอวิ๋นนะ"

"ไม่ต้องหรอก เอาไว้ห้องโถงให้พ่อกับแม่ใช้เถอะ"

ที่เธอซื้อเฟอร์นิเจอร์มา ก็เพราะในนิยายห้องหอบ้านกู้มันโล่งโจ้ง มีแค่โต๊ะเก้าอี้ไม้ดิบ ๆ ตู้เสื้อผ้าก็ไม่มี!

แต่ตอนนี้ ของมีครบหมดแล้วนี่นา

แถมเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ เขาคงต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาซื้อแน่ ๆ

"งั้นเอาชุดนี้ไปไว้ห้องโถง เอาชุดที่คุณซื้อมาไว้ในห้องนี้ หรือย้ายไปห้องเสี่ยวอวิ๋นก็ได้ ของที่คุณซื้อมาแพง ๆ ทั้งนั้น เก็บไว้ใช้เองดีกว่า" กู้เอ๋อร์หรงยืนกราน

"ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันว่าชุดที่คุณซื้อมาก็สวยดี ฉันชอบ"

"งั้นก็ตามใจเมียจ๋า ขาดเหลืออะไรบอกนะ เดี๋ยวผมซื้อให้"

กวนโย่วซวงหน้าแดงแปร๊ด รีบหันหน้าหนี

แก้มแดงระเรื่อ...

กู้เอ๋อร์หรงอดใจไม่ไหว โน้มตัวเข้าไปจุ๊บแก้มเธอเบา ๆ แล้วรีบลุกขึ้นยืน

หน้ากวนโย่วซวงแดงเถือกเป็นตูดลิง

บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

เพื่อแก้เขิน กู้เอ๋อร์หรงยกกำปั้นขึ้นปิดปากกระแอมเบา ๆ "คุณ... คุณกินแอปเปิลก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้ล้างมือ"

นิสัยรักสะอาดติดตัวมาจากค่ายทหาร น้ำท่าจะหายากแค่ไหน เขาก็ต้องล้างมือทุกครั้งก่อนกินข้าวและหลังเข้าห้องน้ำ

เขาหิ้วกระติกน้ำร้อน เทใส่กะละมัง ลองแตะดู ร้อนจี๋

"น้ำเพิ่งต้ม ร้อนไปหน่อย เดี๋ยวผมไปตักน้ำเย็นในครัวมาผสมให้นะ"

กวนโย่วซวงจะบอกว่าไม่ต้องลำบาก แต่เขาถือกระติกเดินลิ่วออกไปแล้ว

งานเลี้ยงเลิกรา แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ เหลือแต่พวกญาติสนิทกับเพื่อนบ้านที่ยังนั่งก๊งเหล้า

ในลานบ้าน ลำโพงยังเปิดเพลงงิ้วเสียงดัง คนที่ยังไม่กลับก็จับกลุ่มคุย บ้างก็เมาหลับพิงกำแพง ทุกคนรอดูช็อตเด็ดตอนส่งตัวเข้าหอ

หวงชุนย่านยกกองจานชามเข้าไปในครัว พอถลกแขนเสื้อจะล้าง ก็เห็นกู้เอ๋อร์หรงถือกระติกน้ำเข้ามา

"พี่สะใภ้ มีน้ำเย็นไหม"

"จะล้างมือเหรอ"

"อือ"

"มี ๆ" หวงชุนย่านใช้กระบวยตักน้ำเย็นในโอ่งใส่กระติกให้จนเต็ม

พอกู้เอ๋อร์หรงเดินออกไป เผิงเสี่ยวหลิงที่กำลังนวดแป้งอยู่ข้าง ๆ ก็กระซิบ "น้องสะใภ้เธอนี่ร้ายไม่เบานะ เพิ่งแต่งวันแรก ก็ใช้ผัวเยี่ยงทาสซะแล้ว"

[จบแล้ว]