บทที่ 6 - เฮ้ย หล่อวัวตายควายล้ม!

บทที่ 6 - เฮ้ย หล่อวัวตายควายล้ม!

"อยากกินอะไร" กู้เอ๋อร์หรงเอ่ยถาม

"ป๋าพูดขนาดนี้ ผมก็ต้องถลุงให้ยับ ไป กินร้านอาหารตามสั่งกัน"

"จัดไป"

ตัวอำเภอนั้นไม่ได้ใหญ่อะไร ถนนสายหลักมีแค่สองเส้นคือสายเหนือกับสายใต้

กรมชลประทานตั้งอยู่ในซอยแยกจากถนนสายเหนือ รอบ ๆ นอกจากร้านโชห่วยก็มีตลาดขายส่งเฟอร์นิเจอร์ขนาดใหญ่ แล้วก็สถานีขนส่งที่ผู้คนพลุกพล่าน เสียงดังจอแจตลอดวัน

นี่เป็นสาเหตุหลักที่พวกหัวหน้ามักจะทำเรื่องขอย้ายสำนักงานอยู่บ่อย ๆ

เซี่ยหย่วนหางยกข้อมือดูนาฬิกา "แถวนี้หนวกหูชะมัด ไปกินแถวทิศใต้กันเถอะ"

"อืม"

พอเดินผ่านหน้าประตูใหญ่ของตลาดเฟอร์นิเจอร์ เซี่ยหย่วนหางก็ร้องอุทาน

"มีอะไร"

"เร็ว ดูนั่นสิ" เซี่ยหย่วนหางชี้เข้าไปในตลาด ขยี้ตาตัวเองแรง ๆ "นั่นผู้หญิงใช่ไหมวะ"

มองตามนิ้วเพื่อนไป กู้เอ๋อร์หรงก็เห็น... คนที่ใช้ไหล่ลากเชือกเส้นหนาเตอะ แบกลังกระดาษขนาดยักษ์ไว้บนหลัง เดินดุ่ม ๆ เข้ามาด้วยท่าทีสบาย ๆ นั่นมันผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?

แถมยังเป็นผู้หญิงที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมเสียด้วย

"เชี่ย... ผู้หญิงอะไรแรงควายขนาดนั้น" เซี่ยหย่วนหางมองอย่างสนใจ "ไม่ได้การละ ต้องเข้าไปทำความรู้จักซะหน่อย"

"โย่วซวง ไหวแน่นะ ให้จ้างคนมาช่วยยกดีกว่ามั้ง" สาวน้อยถักเปียที่เดินตามหลังถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"สบายมาก แค่นี้จิ๊บจ๊อย"

"แต่เดี๋ยวมีตู้โชว์อีกชุดหนึ่งนะ อย่าฝืนสิ"

กวนโย่วซวงยิ้มไม่ตอบ

เธอเองก็เพิ่งรู้ตัวว่ามีสกิลนี้ติดตัวมา

เมื่อกี้เจ้าของร้านบอกว่าคนงานขนของจะมาตอนบ่าย ให้รออีกหลายชั่วโมง

เธอรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมทำงานในนาเป็นประจำ แรงเยอะกว่าผู้หญิงทั่วไป เลยลองของดู

คิดไม่ถึงว่าจะแบกโซฟาชุดใหญ่สำหรับสามที่นั่งขึ้นหลังได้หน้าตาเฉย

จอมพลังชัด ๆ!

เล่นเอาเจ้าของร้านอ้าปากค้าง

โซฟาหนักร้อยกว่าโล ตัวนี้ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์ยังต้องช่วยกันยกตั้งสามคน

กวนโย่วซวงเดินพ้นประตูใหญ่

พอมองเห็นกู้เอ๋อร์หรง เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ผมทรงสกินเฮด ผิวสีแทน สูงร้อยแปดสิบห้า ข้าง ๆ มีหนุ่มหล่อร้อยเจ็ดสิบห้า... คู่หูคู่นี้ทำไมดูคุ้น ๆ

พอเหลือบไปเห็นป้ายกรมชลฯ ฝั่งตรงข้าม เธอก็ถึงบางอ้อ นี่มันกู้เอ๋อร์หรงกับเพื่อนซี้เขานี่หว่า!

แม้ในนิยายจะบรรยายความหล่อของกู้เอ๋อร์หรงไว้ยาวเหยียด แต่พอได้เห็นตัวเป็น ๆ เธอรู้สึกว่าตัวหนังสือพวกนั้นมันจืดชืดไปเลย

เขาไม่เพียงแต่หล่อระเบิดระเบ้อ หุ่นยังแซ่บเวอร์ บวกกับมาดทหารเก่าที่หลังตรงแหน่ว บุคลิกนิ่งขรึมดูแพง วูบหนึ่งกวนโย่วซวงรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง

ฉิบหาย... อาการรักแรกพบมันเป็นแบบนี้นี่เอง!

ตอนนี้เธออยากจะวาร์ปกลับไปตั้งกระทู้ในพันทิปว่า "มีผัวหล่อวัวตายควายล้มมันรู้สึกยังไงคะ?"

กวนโย่วซวงรำพึงในใจ ที่ชาติก่อนครองตัวเป็นโสดไม่ใช่เพราะบ้าเรียนหรอก แต่เพราะไม่เคยเจอผู้ชายที่ทำให้ใจสั่นแบบนี้ต่างหาก!

ไม่ได้การ จะให้ชายในฝันมาเห็นสภาพกรรมกรแบกหามแบบนี้ได้ยังไง เธอแอบชำเลืองมองกู้เอ๋อร์หรงแวบหนึ่ง แล้วรีบจ้ำอ้าว ก้มหน้าก้มตาเดินหนีไปทางท่ารถ

"โย่วซวง รอด้วยสิ วันนี้เธอไปคึกมาจากไหนเนี่ย แรงเหลือเฟือจริง ๆ"

กู้เอ๋อร์หรงเม้มปากมองตามหญิงสาวคนนั้นเงียบ ๆ

เธอแต่งตัวธรรมดา เสื้อสูทสีแดงซีด ๆ กับกางเกงขายาวสีดำตัวโคร่งที่เก่าพอกัน

แต่ด้วยความที่เธอสูงโปร่ง หุ่นเพรียวบาง ชุดซอมซ่อนี้กลับดูดีมีสไตล์ขึ้นมาซะงั้น ผนวกกับผิวขาวผ่อง เครื่องหน้าสวยคม ดวงตาเป็นประกายภายใต้หน้าผากมนเกลี้ยง บอกเลยว่าสวยจัด

แวบแรกที่เห็น กู้เอ๋อร์หรงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้หน้าคล้ายคู่หมั้นเขาอยู่หลายส่วน

ทางบ้านเคยส่งรูปกวนเล่ยมาให้ดู เครื่องหน้าได้สัดส่วนเหมือนกัน แต่เทียบกับคนตรงหน้าแล้ว เหมือนจะขาดเสน่ห์อะไรบางอย่างไป

พอนึกถึงคู่หมั้น เขาก็รู้สึกผิดที่เผลอใจลอย รีบละสายตา

"แม่คุณ สุดยอดไปเลย เฟอร์นิเจอร์หนักขนาดนี้ยังแบกไหว ผมนับถือจริง ๆ อยากจะขอผูกมิตรด้วยจัง ไม่ทราบว่าแม่นางชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรครับ" เซี่ยหย่วนหางรีบปรี่เข้าไปตีสนิท

"พี่ชาย ถ้าว่างนักก็ช่วยไปยกตู้โชว์ตรงโน้นหน่อยสิ" เหลียงยู่ถิงชี้เข้าไปในตลาด "พวกเราต้องรีบไปขึ้นรถกลับกวนเสียกู่ เดี๋ยวจะไม่ทันรถเที่ยวสุดท้าย"

เซี่ยหย่วนหางบุ้ยใบ้ไปทางกวนโย่วซวง ทำหน้าประมาณว่า "แรงเยอะขนาดนั้น ต้องให้ช่วยด้วยเหรอ"

กวนเสียกู่?

กู้เอ๋อร์หรงชะงัก คู่หมั้นเขาก็คนหมู่บ้านนั้น

"พวกคุณเป็นคนกวนเสียกู่เหรอ" เขาถาม

"ใช่ค่ะ" เหลียงยู่ถิงพยักหน้า

"อ้าว เฮ้ยพี่เอ๋อร์หรง แฟนพี่ก็คนหมู่บ้านนั้นไม่ใช่เหรอ"

"หา? จริงดิ บังเอิญจัง คู่หมั้นพี่เป็นใครคะ สาว ๆ ในหมู่บ้านฉันรู้จักหมดแหละ"

"กวนเล่ย"

เหลียงยู่ถิงอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ

เธอรู้ว่าบ้านกวนหากลุ่มดี ๆ ให้กวนเล่ยได้ แต่ไม่นึกว่าจะเป็นสุดหล่อคนนี้!

"กวนเล่ย? งั้นพี่ก็คือ กู้... กู้อะไรสักอย่างใช่ไหม โลกกลมชะมัด รีบไปช่วยพี่เมียยกของเร็วเข้า"

"พี่เมียอะไรของเธอ?" เซี่ยหย่วนหางงง

"ยัยนั่นชื่อกวนโย่วซวง พี่สาวแท้ ๆ ของกวนเล่ย ไม่เรียกพี่เมียจะให้เรียกอะไร"

เหลียงยู่ถิงยังไม่รู้เรื่องสลับคู่แต่งงาน

"เชี่ย... บังเอิญฉิบ" เซี่ยหย่วนหางเดาะลิ้น

น้องสาวจะแต่งงาน พี่สาวก็คงแต่งไปนานแล้ว

เซี่ยหย่วนหางรีบพับโครงการจีบสาวเก็บลงกระเป๋าทันที

กู้เอ๋อร์หรงยืนงงในดงกล้วย ตอนแม่สื่อมาทาบทามก็เล่าประวัติบ้านกวนให้ฟังคร่าว ๆ เขารู้ว่าบ้านนี้มีลูกสาวสองคน

เขาอายุยี่สิบหกแล้ว ถือว่าอายุเยอะสำหรับคนแถวนี้ เลยเคยเปรย ๆ ว่าถ้าได้ลูกสาวคนโตน่าจะดีกว่า เพราะอายุห่างกันน้อยหน่อย

แต่แม่สื่อโบกมือปฏิเสธรัว ๆ บอกว่าลูกสาวคนโตบ้านกวนทั้งขี้เหร่ ขี้เกียจ แถมยังซกมก นิสัยก็ทึ่มทื่อ ขนาดพ่อหม้ายลูกติดยังไม่เอาทำยา

ขี้เหร่?

ขี้เกียจ?

ซกมก?

ผู้หญิงตรงหน้านี้ มองมุมไหนก็หาความเชื่อมโยงกับคำด่าพวกนั้นไม่เจอสักนิด!

"ยืนบื้ออยู่ทำไม ไปช่วยสิ" เหลียงยู่ถิงผลักหลังกู้เอ๋อร์หรง แล้วชี้ไปทางกวนโย่วซวงที่เดินลิ่ว ๆ เข้าสถานีขนส่งไปแล้ว

ไม่นาน ชายฉกรรจ์สองคนก็ช่วยกันขนโซฟากับตู้โชว์ขึ้นไปบนหลังคารถโดยสาร

โชคดีที่คนขับรถเป็นเพื่อนสมัยเด็กของกู้เอ๋อร์หรง เขาเลยรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยดูแลขนส่งเฟอร์นิเจอร์ไปส่งถึงหน้าบ้านให้

กวนโย่วซวงตั้งใจจะเลี้ยงข้าวขอบคุณสองหนุ่ม แต่รถจะออกแล้ว เธอเลยทำได้แค่วิ่งไปซื้อบุหรี่หงถ่าซานจากร้านโชห่วยมาสองซอง แล้วยัดใส่มือพวกเขา

บนรถ

เหลียงยู่ถิงแทะเมล็ดแตงโมพลางเม้าท์ "แม่เธอหาแฟนให้กวนเล่ยได้งานดีจริง ๆ"

"น้องจะขอแลกกับฉัน"

"แลกอะไร"

"แลกผัว"

มือที่ถือเมล็ดแตงโมของเหลียงยู่ถิงค้างกลางอากาศ ตากระพริบปริบ ๆ พยายามประมวลผลข้อมูลสุดงงงวยในสมอง

"หมายความว่าไง"

"ก็ตรงตัวเลย น้องอยากแต่งกับจ้าวหยางแห่งหมู่บ้านจ้าวโกว แล้วให้ฉันไปแต่งกับกู้เอ๋อร์หรงแทน แม่ฉันก็ตามใจนาง"

"กรี๊ดดด ดีงามพระรามแปด!" เหลียงยู่ถิงดึงตัวกวนโย่วซวงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ "ฉันชอบดูตอนกวนเล่ยสมองกลับจริง ๆ ในที่สุดเธอก็หมดเวรหมดกรรมสักทีนะเพื่อนรัก"

[จบแล้ว]