บทที่ 300 - ศึกหนักของแต่ละคน

บทที่ 300 - ศึกหนักของแต่ละคน

จินเฟิงนึกไม่ถึงเลยว่าคนธรรมดาที่ไร้ลมปราณตรงหน้าจะมีแรงช้างสารขนาดนี้ เพียงท่าเดียวถึงกับบิดแขนเขาจนหักผิดรูป!

หงซิ่วกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบซัดมีดบินเข้าใส่หลังมือของไอ้หัวเขียวเพื่อสกัด

ไอ้หัวเขียวไม่หลบไม่หลีก ยอมให้มีดปักฉึกเข้าที่หลังมือ ความเจ็บปวดทำให้มันเผลอคลายมือออก จินเฟิงอาศัยจังหวะนั้นดีดตัวถอยหลังกรูด เอามือกุมแขนข้างที่หักห้อยรุ่งริ่ง

"หัวหน้า! เป็นยังไงบ้างคะ?"

"ฉัน... ดูเหมือนพวกเราจะประมาทมันเกินไป"

จินเฟิงเข้าวงการมาไม่เคยเจ็บหนักขนาดนี้มาก่อน วิชาหมัดดาบต้องใช้ทั้งสองมือประสานกัน ตอนนี้หักไปข้างหนึ่งเท่ากับพิการไปครึ่งตัว!

ต่อให้รักษาหาย แขนที่เคยหักก็ยากจะกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม พลังฝีมือในอนาคตคงลดฮวบ

หงซิ่วรีบเปิดกล่องพยาบาลพกพา หยิบผ้าพันแผลมาพันประคองแขนให้จินเฟิงอย่างลวกๆ สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ไม่มีเวลามาปฐมพยาบาลประณีตนัก

ไอ้หัวเขียวมองมีดที่ปักคาหลังมือตัวเอง ทำท่าเหมือนไม่เจ็บไม่ปวด แสยะยิ้มเหี้ยมแล้วดึงมีดออก มันหยิบเชือกแดงที่ผูกท้ายมีดขึ้นมาพิจารณา "ฮ่าๆๆ แม่สาวน้อย อยากผูกด้ายแดงกับพี่ก็ไม่บอก... จุ๊ๆๆ มามะ มาให้พี่จัดสักดอก รับรองพี่จะถนอมอย่างดี..."

มันกระตุกเชือกแดงเข้าหาตัวอย่างแรง ลากเอาเชือกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อหงซิ่วออกมาจนหมด แรงกระชากเกือบทำให้หงซิ่วหน้าทิ่ม

โชคดีจินเฟิงตาไว ตวัดแขนข้างที่ดีใช้วิชาหมัดดาบตัดเชือกขาดสะบั้น "ระวัง! ถอยก่อน!"

"ค่ะ!"

รู้ว่าสู้ไม่ได้ขืนลุยต่อก็โง่ ทั้งสองตัดสินใจถอยตั้งหลัก กวาดตามองหาที่กำบัง

ตึกระฟ้าแห่งนี้มีสำนักงานเช่าอยู่มากมาย ตอนนี้ร้างผู้คน ประตูห้องต่างๆ เชื่อมถึงกัน ซับซ้อนเหมือนเขาวงกต เหมาะแก่การซ่อนตัว ทั้งคู่สบตากันอย่างรู้ใจแล้วแยกย้ายกันพุ่งเข้าห้องคนละฝั่ง

"หือ? เล่นซ่อนแอบเหรอ? ได้เลย ป๋าชอบเล่นซ่อนแอบ ซ่อนให้ดีนะจ๊ะสาวน้อย!"

ไอ้หัวเขียวหัวเราะร่า วิ่งไล่กวดไปทางห้องที่หงซิ่วหนีเข้าไป แต่มันไม่เข้าทางประตู กลับพุ่งเข้าชนกำแพงอิฐหนาๆ จนทะลุเป็นรูโหว่ มุดเข้าไปเหมือนสัตว์ป่าบ้าคลั่ง "ป๋ามาแล้้วจ้าาา——"

...

ทางด้านเฉินหลิน สถานการณ์ก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน

ไอ้หน้าบากที่ฉีดเซรุ่มเข้าไป ตอนนี้มีพละกำลังเทียบเท่าจอมยุทธ์ขั้นสี่

แม้จะไร้ลมปราณ แต่แค่แรงกายกับความเร็วเพียวๆ ก็รับมือยากรากเลือดแล้ว แถมอาวุธในมือมันยังเป็น "เคียวโซ่" ที่พลิกแพลงและอำมหิตสุดๆ!

ถ้าเป็นเฉินหลินตอนมาฮ่องกงใหม่ๆ คงไม่กลัวไอ้หน้าบากเลยสักนิด เพราะตอนนั้นเขาอยู่ขั้นสี่ มีลมปราณเหนือกว่าเห็นๆ

แต่ตอนนี้เขาโดนพิษของวาตานาเบะ โฮนามิเล่นงานจนพลังตกลงมาหนึ่งขั้น แถมยังแบ่งลมปราณไปฝึก "เคล็ดวิชาเซวียนหยวน" เพื่อเสริมแกร่งร่างกายจนพลังวัตรหดหาย

ตอนนี้เฉินหลินมีพลังแค่ขั้นสามต้นๆ ดีกว่าขั้นสองปลายๆ นิดเดียว

การต้องมาฟัดกับตัวประหลาดพลังขั้นสี่ ความยากระดับนรกแตก

ทั้งความเร็วและพละกำลัง เฉินหลินเป็นรองทุกประตู บวกกับไอ้หน้าบากใช้เคียวโซ่โจมตีระยะไกล ไม่ยอมให้เข้าประชิดตัว เฉินหลินเลยได้แต่ตั้งรับหัวซุกหัวซุน

ยังดีที่ได้ร่างกายเหล็กไหลจากการฝึกวิชาเซวียนหยวนช่วยไว้ ไม่งั้นคงพรุนไปนานแล้ว

"เคร้ง!"

เคียวโซ่พุ่งเข้ากระแทกไหล่เฉินหลินอีกครั้ง แล้วเกี่ยวหมับ

เสียงโลหะกระทบกันทำเอาไอ้หน้าบากขมวดคิ้ว

มันกระตุกโซ่ดึงกลับเต็มแรง!

ไอ้หน้าบากชำนาญอาวุธชนิดนี้มาก ท่าไม้ตายกระตุกวิญญาณนี้ ขอแค่เกี่ยวโดนเนื้อ ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ต้องเนื้อหลุด แขนขาดกระเด็น

จอมยุทธ์ถึงจะเก่งก็ยังเป็นคน แขนไม่ขาดก็ต้องเหวอะหวะ

แต่เฉินหลินกลับแค่เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว เคียวหลุดจากไหล่เกี่ยวได้แค่เสื้อสูทจนขาดวิ่น เผยให้เห็นมัดกล้ามแข็งแกร่งภายใต้เศษผ้า

บนไหล่เฉินหลินมีรอยเลือดซึมเป็นทางยาว แต่แผลตื้นเขินเหมือนโดนคัตเตอร์บาดผิวๆ

"ไอ้เด็กเวร หนังเหนียวนักนะ! วันนี้ป๋าจะเอาจริงแล้วโว้ย!"

สู้กันมาตั้งนาน นึกว่าจะเคี้ยวหมู แต่ดันกัดไม่เข้า ไอ้หน้าบากเริ่มหงุดหงิดเต็มที!

กะว่าจะใช้ท่าไม้ตายเผด็จศึก แต่ได้แค่รอยแมวข่วน

มันหมดความอดทน เลิกใช้การโจมตีระยะไกล ตัดสินใจเข้าประชิดตัวเพื่อขยี้ให้แหลก

มันมั่นใจว่าหลังจากฉีดเซรุ่ม แรงควายของมันเหนือกว่าเคียวโซ่แน่นอน เมื่อกี้ไอ้หัวเขียวยังหักแขนจินเฟิงได้ มันก็ต้องฉีกไอ้เด็กนี่เป็นชิ้นๆ ได้เหมือนกัน!

"ไอ้หนู! กูจะจับมึงแยกชิ้นส่วน!"

ไอ้หน้าบากทิ้งเคียวโซ่ วิ่งตะบึงเข้าหาเฉินหลิน

เฉินหลินเห็นดังนั้นก็ยิ้มกริ่มในใจ เขากำลังกลุ้มใจที่เข้าประชิดตัวมันไม่ได้อยู่พอดี บทจะมาก็วิ่งมาหาที่ตายเองซะงั้น

เขาไม่ได้มีดีแค่หมัดมวยแบบจอมยุทธ์ทั่วไป!

เฉินหลิน... สกัดจุดเป็น!

[จบแล้ว]