บทที่ 290 - เลิศรส

บทที่ 290 - เลิศรส

เฉินหลินพูดพลางหันไปมองพ่อครัวหนุ่มที่เขาเลือกมาเป็นลูกมือ

ทุกคนต่างพากันงุนงง หรือเฉินหลินจะคิดจริงๆ ว่าการที่เขายืนสั่งสอนเด็กฝึกงานที่ทำอะไรไม่เป็น จะสามารถรังสรรค์ของหวานออกมาเทียบชั้นกับเชฟใหญ่ประจำร้านได้?

"เอ่อ... คุณเฉินต้องล้อเล่นแน่ๆ อย่าว่าแต่เรื่องคุณรู้สูตรลับของผมหรือเปล่าเลย ต่อให้คุณรู้จริง แต่เด็กนั่นก็เป็นแค่เด็กฝึกงาน ลำพังแค่คุณยืนสั่ง เขาไม่มีปัญญาทำออกมาได้หรอกครับ"

เฟิงเทียนเฟิงหัวเราะแก้เก้อ "การประลองครั้งนี้ผมว่ายกเลิกเถอะครับ ในเมื่อความจริงกระจ่างแล้วว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมก็ไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณเฉินแล้ว ในเมื่อของหวานจานนั้นถูกคนร้ายแอบวางยา ทุกอย่างก็ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัย..."

เหล่าลูกมือในครัวต่างพากันเออออห่อหมก

"ใช่ครับ คุณเฉินเองก็คงไม่มีทางเลือก ถึงได้ติว่าของหวานไม่อร่อย"

"ต้องขอบคุณคุณเฉินจริงๆ ผมถึงได้รู้ว่ากังฟูจีนของเราเอาไปใช้ต่อสู้ได้จริง! ไม่เอาแล้ว ผมตัดสินใจจะลาออกจากการเป็นกุ๊ง เลิกทำอาหารฝรั่งเศสแล้วไป... ฝึกยุทธดีกว่า!"

"แกพอเลย ตัวแห้งเป็นจิ้งจกแบบแก โดนคุณเฉินตบทีเดียวคงปลิวไปติดผนัง..."

"ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังไปทั่วห้องครัว

เฉินหลินเดินทอดน่องไปหยุดข้างกายเชฟเฟิงเทียนเฟิง ยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "หึๆ ถ้าคุณกลัวว่าจะต้องกลับไปเรียนใหม่ที่ฝรั่งเศส... งั้นยกเลิกก็ได้นะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าเฟิงเทียนเฟิงแข็งค้าง ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง "คุณเฉิน ผมให้ความสำคัญกับอาชีพของผมมาก อาหารฝรั่งเศสคือชีวิตของผม ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ผมก็ยอมให้ใครมาดูถูกอาหารของผมไม่ได้"

"ถ้าคุณยืนยันจะแข่งต่อ ผมก็... พร้อมสนอง!"

จิตวิญญาณแห่งเชฟลุกโชนขึ้นมาทันที เฟิงเทียนเฟิงเดินไปที่ชั้นวางวัตถุดิบ หยิบซอสผลไม้กระปุกใหม่ที่ยังไม่เปิดใช้ แกะซีลด้วยตัวเอง แล้วบรรจงบีบซอสลงบนของหวานที่ทำค้างไว้ เป็นการแต้มสีสันปิดท้ายผลงานชิ้นเอกจนเสร็จสมบูรณ์

"คุณเฉิน ผลงานของผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขอพูดตรงๆ นะครับ ต่อให้เป็นเมนูที่ผมถนัดที่สุด ทุกครั้งที่ทำคุณภาพก็อาจมีความคลาดเคลื่อนบ้างเล็กน้อย แต่จานที่คุณเห็นอยู่นี้ คือผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ผมเคยทำมา! คุณไม่มีทาง..."

"ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกครับ!"

เฉินหลินพูดแทรกขึ้นมา แล้วหันไปถามลูกมือหนุ่มของตน "ไอ้หนุ่ม~ ของหวานฝั่งฉันเป็นไงบ้าง?"

เมื่อครู่ตอนที่เฉินหลินกำลังฟัดเหวี่ยงกับนินจาปลอมตัว ทุกคนต่างเทความสนใจไปที่การต่อสู้

มีเพียงพ่อครัวฝึกหัดคนนี้คนเดียวที่ยังก้มหน้าก้มตาทำของหวานตามคำสั่งของเฉินหลินอย่างเคร่งครัด

ตอนนี้เขายืนเอาตัวบังผลงานที่กำลังทำอยู่จนมิดชิด ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตามันออกมาเป็นอย่างไร

จนกระทั่งเฉินหลินเอ่ยเรียก เขาถึงค่อยๆ ขยับตัวออกจากโต๊ะเตรียมอาหารอย่างอืดอาด

และแล้ว ของหวานที่ผ่านการรังสรรค์จากฝีมือของเขาก็ปรากฏต่อสายตาทุกคู่

สิ่งที่เห็นคือ ของหวานหน้าตาเหมือนกับ "ความฝันแห่งวีนัส" ของเฟิงเทียนเฟิงราวกับแกะ!

ไม่ว่าจะเป็นขนาด สีสัน หรือการจัดวาง ล้วนเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว จนทุกคนนึกว่ากำลังส่องกระจกเงา!

"เชี่ย! ไม่จริงน่า?"

"เขา... เขาทำออกมาได้ยังไง?"

"นี่มัน... เหมือนกันเปี๊ยบเลย!"

"ไอ้หมอนี่แอบขโมยวิชามาตลอดเลยเหรอเนี่ย? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เด็กในครัวเราเก่งขนาดนี้!"

"ไม่ใช่สิ ต่อให้มันแอบขโมยวิชา แต่ทำไมคุณเฉินถึงรู้สูตรล่ะ?"

"งั้นก็แปลว่า... ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณเฉินสอนเก่งงั้นเหรอ?"

คนทั้งครัวต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น รวมไปถึงเชฟใหญ่อย่างเฟิงเทียนเฟิง!

เขาแหวกฝูงชนปรี่เข้าไปหาเด็กฝึกงานคนนั้น จ้องมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่สามวินาทีเต็ม ก่อนจะทนไม่ไหวรีบก้มลงไปหลับตา ดมกลิ่นของหวานจานนั้น

ตื่นตะลึง!

"กลิ่นหอมแบบนี้... นายแอบไปเรียนเมนูนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เฟิงเทียนเฟิงดีดตัวขึ้นทันควัน หันไปคาดคั้นเด็กฝึกงาน

"ผม... ผม... ผมไม่ได้เรียนมาก่อนเลยครับ! จริงๆ แล้ว... ผมแค่จำวิธีจัดจานได้เพราะเห็นเชฟทำทุกวัน แต่ขั้นตอนการทำกับสูตรผสม ทุกอย่างคุณเฉินเป็นคนบอกสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้เลยครับ ผมก็แค่ทำตามที่คุณเฉินสั่ง..."

เด็กหนุ่มตอบตะกุกตะกักด้วยความซื่อ

"เป็นไปไม่ได้!"

เฟิงเทียนเฟิงกำหมัดแน่น พึมพำกับตัวเอง

เมนูนี้ ลำพังแค่คิดค้นสูตร เขาก็ใช้เวลาไปเดือนครึ่งแล้ว

เฉินหลินเป็นแค่ลูกค้าที่มาชิมแค่ครั้งเดียว กลับสามารถสอนให้เด็กฝึกงานทำออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ?

เขาไม่อยากจะเชื่อ แต่หลักฐานก็ทนโท่

เพราะเด็กฝึกงานคนนี้ปกติจะมีเชฟคนอื่นคอยดูแล แทบไม่มีโอกาสได้มาเรียนรู้งานจากเขาโดยตรง ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เด็กนี่จะทำเป็นเอง

หลังจากหายตกใจ เฟิงเทียนเฟิงก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง เอ่ยขึ้นว่า "ก็ได้ ดูจากภายนอก ของหวานจานนี้เหมือนกับความฝันแห่งวีนัสของผมจริงๆ แต่สิ่งที่จะตัดสินแพ้ชนะ คือรสชาติ!"

"คุณเฉิน ตามข้อตกลง เราจะสลับกันชิมผลงานของอีกฝ่าย แล้วค่อยวิจารณ์"

"ผมเชื่อในเกียรติของคุณเฉิน ว่าจะไม่โกหกลิ้นตัวเอง"

เฟิงเทียนเฟิงมองเฉินหลินอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"ได้สิ"

เฉินหลินพยักหน้าเบาๆ เดินนวดนาดไปที่จานของเฟิงเทียนเฟิง

จานก่อนหน้านี้เพราะมียาพิษ เขาจึงแค่ดมกลิ่น ไม่ได้ชิม

พูดให้ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหลินจะได้ลิ้มรส "ความฝันแห่งวีนัส" จริงๆ

เขาหยิบมีดค่อยๆ หั่นลงไปชิ้นหนึ่ง ใช้ส้อมจิ้มส่งเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อซึมซับรสชาติ

ความกรุบกรอบหอมมันของช็อกโกแลต ผิวมะเขือยาวที่ทอดจนเกรียมกรอบแต่เนื้อในนุ่มละมุน ผสานกับเนื้อเค้กหนานุ่มด้านล่าง รสสัมผัสหลากหลายผสมผสานกันอย่างลงตัว ความรู้สึกเบาสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วปากทำให้เฉินหลินเผลอหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำกับความอร่อย

เนิ่นนานกว่าเขาจะลืมตา แล้วเอ่ยออกมาสองคำ "เลิศรส!"

เฟิงเทียนเฟิงได้ยินคำชมก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก

คำชมนี้มาจากลูกค้าที่เคยคว่ำจานอาหารของเขามาแล้วถึงสองครั้ง การที่เฉินหลินใช้คำว่า "เลิศรส" มาบรรยายอาหารของเขา เท่ากับเป็นการพิสูจน์ฝีมือในฐานะเชฟใหญ่ และกอบกู้ศักดิ์ศรีของเขากลับคืนมา!

"หึๆ... ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณเฉินไม่ใช่คนที่จะบิดเบือนความจริงเพียงเพื่อจะเอาชนะ"

"แต่ว่า อย่างที่ผมบอกไปตอนแรก คุณเฉินเทอาหารผมทิ้งเพราะเรื่องยาพิษ เพราะฉะนั้นผมไม่ต้องการคำ..."

"เอ๊ะ? คุณจะรีบไปไหน?"

เฉินหลินเช็ดปาก แล้วชี้ไปที่ผลงานของตัวเอง "ของหวานจานนั้นของผม คุณยังไม่ได้ชิมเลยนะ!"

"เอ่อ... นี่ ยังจำเป็นต้องชิมอีกเหรอครับ?"

"หึๆ แน่นอนสิ คุณไม่เคยได้ยินเหรอ ที่เขาว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนน่ะ?"

[จบแล้ว]