บทที่ 260 - การสอบสวน

บทที่ 260 - การสอบสวน

"มีโจร? ตอแหล!"

ไอ้หนุ่มเจ้าของห้องชี้ไปที่กลอนโซ่คล้องประตูที่ล็อคแน่นหนา

"แหกตาดูซะ! ป๋าลงกลอนโซ่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ใครหน้าไหนมันจะเข้ามาได้?"

เฉินหลินมองหน้าไอ้หนุ่มนิ่งๆ อยู่สองวินาที ก็เข้าใจว่าข้ออ้างเรื่อง "โจรเข้า" คงฟังไม่ขึ้นสำหรับห้องที่ล็อคแน่นหนาแบบนี้ เขาจึงตอบกลับไปสั้นๆ

"ผมเข้าได้"

พูดจบ เขาก็สอดนิ้วสองนิ้วผ่านช่องประตูเข้าไป เกี่ยวโซ่คล้องประตูไว้แล้วดึงกระชากลงมา

"เชี่ย... มึงบ้าป่ะเนี่ย? รู้ไหมว่าไอ้โซ่นั่นทำจากอะไร? สแตนเลสนะโว้ย!"

"คิดจะใช้มือเปล่าดึงให้ขาดเรอะ? ตลกตายห่าล่ะ"

ไอ้หนุ่มมองเฉินหลินด้วยสายตาเหยียดหยาม แม้จะรู้สึกว่าการกระทำของเฉินหลินมันงี่เง่าสิ้นดี แต่เขาก็ไม่ได้ขัดขวาง

"เอ้า ดึงเลย ถ้ามึงดึงออกได้ ป๋ายอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลมึงเลยเอ้า!"

ยังไม่ทันขาดคำ เสียง 'เปรี้ยง!' ก็ดังสนั่น

โซ่คล้องหลุดออกมาจริงๆ แต่มันไม่ได้ขาดกลาง ตัวโซ่ยังอยู่ดี แต่สกรูหกตัวที่ยึดแป้นโซ่กับวงกบประตูต่างหากที่ทนแรงกระชากไม่ไหว จนหลุดกระเด็นออกมาทั้งยวง!

"เชี่ยยยย!"

ไอ้หนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

โซ่สแตนเลสที่ยึดด้วยสกรูถึงหกตัว ต่อให้เอาคีมมาดึงก็ยังไม่แน่ว่าจะหลุด แต่นี่...

คนคนนี้ใช้แค่สองนิ้วเนี่ยนะ?

ประตูมันคุณภาพห่วย หรือไอ้หมอนี่มันปีศาจกันแน่?

เฉินหลินผลักประตูเข้าไป ไอ้หนุ่มที่ยืนขวางอยู่พยายามจะดันประตู้สู้เพื่อกันไม่ให้เขาเข้า

แต่อนิจจา แรงอันน้อยนิดของเขามีหรือจะสู้เฉินหลินได้ เหมือนเอามือไปดันรถสิบล้อที่กำลังวิ่งเข้าใส่ สุดท้ายก็ต้านไม่ไหว

ขณะที่เฉินหลินเดินสวนเข้าไป เขาพูดทิ้งท้ายไว้สั้นๆ

"ผมแซ่เฉิน"

"เฮ้ยๆๆๆ... เข้าไม่ได้นะเว้ย! มึงขืนเดินเข้ามาอีกก้าวป๋าแจ้งตำรวจจริงๆ นะ! แฟนป๋ายังอยู่ในห้องนะโว้ย!"

ไอ้หนุ่มตั้งสติได้รีบวิ่งตามเข้ามา แต่พอประชิดตัวกลับไม่กล้าทำอะไร

คนบ้าอะไรกระชากโซ่ขาดด้วยสองนิ้ว ใครจะกล้ามีเรื่องด้วย?

ขืนโดนสองนิ้วนั่นจิ้มพุง มีหวังไส้แตกตายคาที่!

แฟนสาวที่อยู่บนเตียงเห็นเฉินหลินเดินดุ่มๆ เข้ามาแถมตรงดิ่งมาที่เตียง ก็กรีดร้องลั่น

"กรี๊ดดดด— นายจะทำอะไรน่ะ?"

"ลงไป"

เฉินหลินชี้มือไล่ให้ลงไปข้างๆ

"ออกมาได้แล้ว อยู่ข้างในไม่อึดอัดเหรอ?"

ไอ้หนุ่มเจ้าของห้องยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"เฮ้ย เอาจริงดิ? มีคนอยู่จริงๆ เหรอ?"

"ที่รัก นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"เค้าก็ไม่รู้อ่า... จู่ๆ หมอนี่ก็บุกเข้ามา บอกว่ามีโจร... เค้าก็นึกว่าคนบ้า ใครจะไปนึกว่าจะมีคนมาซ่อนอยู่ใต้เตียงเราจริงๆ?"

ไอ้หนุ่มเบิกตาโพลง จ้องมองคนแปลกหน้าที่ค่อยๆ คลานออกมาจากใต้เตียงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ทันใดนั้น คนใต้เตียงก็โพล่งภาษาญี่ปุ่นออกมา

"คิซามะ... โดชิเตะ โบคุ กะ โคโคะ นิ อิรุ โตะ ชิตเตะ อิรุ โนะ?" (แก... ทำไมถึงรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?)

"เป็นแกจริงๆ ด้วย"

เฉินหลินแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียง

ที่แท้ก็เป็นหัวหน้านินจาที่บุกไปบ้านตระกูลอ้ายเมื่อคืน อุตส่าห์หนีรอดไปได้ ดันรนหาที่ตายกลับมาแอบดูเขาถึงโรงแรมซะงั้น

นินจาหนุ่มเห็นว่าความแตก กล้ามเนื้อข้างแก้มก็เกร็งกระตุกเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง

เฉินหลินตาไวมือไว รีบพุ่งเข้าไปบีบขากรรไกรของมันไว้อย่างแรงจนฟันประกบกันไม่ได้ จากนั้นก็คว้าตะเกียบใช้แล้วที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ยัดเข้าไปคีบเม็ดยาสีดำออกมาจากปากของมัน

เฉินหลินโยนยาเม็ดนั้นลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แล้วถึงยอมปล่อยมือนินจา

"ชิคุโช!" (บัดซบ!)

"เชี่ย... นี่คนญี่ปุ่นเหรอ? พี่ชาย... ไอ้ที่คีบออกมาเมื่อกี้มันคืออะไรอ่ะ?"

ไอ้หนุ่มเจ้าของห้องกลืนน้ำลายเอือก ถามด้วยความสยดสยอง

"ยาพิษ น่าจะเป็นพวกไซยาไนด์ ถ้าเมื่อกี้มันกัดแตก ก็ตายคาที่"

เฉินหลินตอบเรียบๆ

"เชรดดดดด... พี่ชาย พี่ต้องเป็นคนของ 'หน่วยมังกร' แน่ๆ ใช่ไหม?"

ไอ้หนุ่มตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ชี้ไม้ชี้มือไปที่นินจาอย่างออกรส

"ไอ้หมอนี่ต้องเป็นสายลับญี่ปุ่นชัวร์!"

เฉินหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

"ถูกต้อง นายฟังภาษาญี่ปุ่นออกเหรอ?"

ไอ้หนุ่มพยักหน้ารัวๆ

"ใช่ครับ ผม... ผมเรียนเอกภาษาญี่ปุ่น"

"เมื่อกี้มันพูดว่าอะไร?"

"มันบอกว่า... พี่รู้ได้ยังไงว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่นี่"

ไอ้หนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาถามเฉินหลินบ้าง

"เออ นั่นดิพี่ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน พี่รู้ได้ไงว่ามีคนอยู่ใต้เตียง?"

"ไม่ต้องรู้หรอก ไป ไปปิดประตูซะ"

เฉินหลินออกคำสั่ง

ไม่รู้ทำไม แต่ไอ้หนุ่มรู้สึกว่าคำสั่งของเฉินหลินมีอำนาจบางอย่างที่ขัดขืนไม่ได้ เขาจึงเดินไปปิดประตูอย่างว่าง่าย

"ปิดแล้วพี่"

"ขอบใจ"

เฉินหลินนั่งลงที่ปลายเตียง หันไปพูดกับไอ้หนุ่ม

"ฉันจะสอบสวนหมอนี่หน่อย ไหนๆ นายก็พูดญี่ปุ่นได้ มาเป็นล่ามให้ฉันที เสร็จงานฉันให้ค่าขนมสองหมื่น"

"เชี่ยยย สองหมื่น? จัดไปพี่ ไม่มีปัญหา!"

ไอ้หนุ่มตบอดยินดีรับงานทันที

ได้ทำงานให้สายลับหน่วยมังกร สอบสวนสปายญี่ปุ่น แถมได้ตังค์อีก ประสบการณ์เท่ๆ แบบนี้ถึงจะเอาไปโม้ให้ใครฟังไม่ได้ แต่แค่เก็บไว้ฟินคนเดียวก็คุ้มไปทั้งชาติแล้ว!

แฟนสาวเองก็ยิ้มแก้มปริ เมื่อวานเพิ่งเล็งกระเป๋าใบละหมื่นแปดไว้พอดี

นินจาที่นอนกองอยู่พื้นรู้ซึ้งถึงฝีมือเฉินหลินตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าสู้ไม่ได้ พอถูกจับได้ถึงได้เลือกจะกินยาฆ่าตัวตายหนีความผิด เหมือนลูกน้องที่ชิงตายไปก่อนหน้านี้

การสอบสวนเริ่มขึ้น เฉินหลินถามถึงความเกี่ยวข้องระหว่างนินจากับตระกูลวาตานาเบะ

ตอนแรกนินจาหนุ่มยังปากแข็ง ไม่ยอมปริปาก จนกระทั่งเฉินหลินจี้จุดตายไปไม่กี่จุด ให้มันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าความตาย มันถึงยอมเปิดปาก

แต่น่าเสียดายที่ข้อมูลที่ได้มาไม่มีประโยชน์เท่าไหร่

นินจาพวกนี้ทำงานเหมือน 'ทหารรับจ้าง' รับเงินก็ทำงาน ภารกิจถูกสั่งลงมาจากเบื้องบน พวกมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายจ้างตัวจริงเป็นใคร

ถ้าอยากรู้ลึกกว่านี้ คงต้องบุกไปสืบถึงหมู่บ้านนินจาที่ญี่ปุ่นนู่น

สอบไปสอบมา เจ้านินจาก็บ่นพึมพำอะไรบางอย่าง ทำเอาไอ้หนุ่มของขึ้น ตบกบาลมันไปทีนึงแล้วตะคอกใส่

เฉินหลินเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

"แม่ ไอ้พี่ยุ่นนี่มันดูถูกคนเหยียนเซี่ยครับ มันบอกคนเหยียนเซี่ยมีอะไรดีนักหนา สุดท้ายก็ต้องมาเรียนภาษาบ้านมัน..."

"แล้วนายตอบมันไปว่าไง?"

"ผมบอกมันว่า ที่ป๋าเรียนภาษาบ้านมึง ก็เพื่อจะเอาไว้ด่าพวกมึงให้ฟังรู้เรื่องไงวะ!"

[จบแล้ว]