บทที่ 240 - ภาพมายา (ตอนปลาย)

บทที่ 240 - ภาพมายา (ตอนปลาย)

วัตถุรูปร่างคล้ายปีกคู่หนึ่งถูกส่งต่อไปยังมือของชายหนุ่มอีกคน เฉินหลินมองเห็นขอบตาของเขาแดงก่ำ ฟันขบแน่นด้วยความเจ็บใจขณะรับมอบสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ เขาจัดการสวมปีกเข้ากับร่างแล้วกระโดดดิ่งลงจากหน้าผาสูงชัน ร่างนั้นร่วงหล่นลงไปหลายสิบเมตรก่อนที่ปีกกลไกจะกางออกพรึบ หอบหิ้วร่างของชายหนุ่มให้เหินลมร่อนถลาไปไกลลิบตา

วินาทีนั้นเองกองทหารนับสิบก็ตามมาทัน คนที่วิ่งนำหน้าสุดชะโงกหน้ามองทิศทางที่ชายหนุ่มบินหนีไป ก่อนจะหันมารายงานผู้เป็นนาย

"ใต้เท้า! หนีไปได้หนึ่งคนครับ!"

"ไอ้พวกสวะ! ยิงมันให้ร่วงเดี๋ยวนี้!"

เหล่าทหารรีบง้างธนูเล็งเป้าขึ้นฟ้า ทว่าชายหนุ่มผู้นั้นบินไกลเกินระยะยิงเสียแล้ว ฝนธนูระลอกใหญ่จึงทำได้เพียงร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึกร้อยจั่งโดยไร้ผลงาน

"ฮึ่ม ไอ้พวกบัดซบ! มันหนีไปไหน! สารภาพมาให้หมด!"

หัวหน้าทหารสวมเกราะเต็มยศพุ่งเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด มือหยาบกร้านคว้าคอเสื้อของเฉินหลินกระชากเข้ามา มุมมองสายตาของเฉินหลินลอยสูงขึ้นทันตาเห็น ทว่าสิ่งที่ตอบกลับไปมีเพียงเสียงหัวเราะเยาะหยัน

"ใต้เท้า! กระดิ่งในมือเจ้านี่... มีจำนวนมากกว่าคนอื่นหนึ่งเท่าตัวครับ!"

"หืม... ฮึ ดูเหมือนคนของเก้าตระกูลใหญ่ก็ยังมีพวกกลัวตายอยู่สินะ ฮ่าๆๆๆ ถึงกับทิ้งของแล้วหนีเอาตัวรอดเลยรึ" หัวหน้าทหารแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ล่ามโซ่มันไว้ แล้วลากตัวกลับไป! ก่อนที่ข้าจะไต่สวน ห้ามใครทำมันตายเด็ดขาด!"

คำสั่งเด็ดขาดถูกประกาศก้อง ก่อนที่ร่างของเฉินหลินจะถูกเหวี่ยงอย่างแรงจนโลกหมุนคว้าง ตามมาด้วยเสียงกระแทกหนักหน่วงและเสียงไอโขลกๆ ทหารหลายนายกรูกันเข้ามาจับกุมเฉินหลินยัดใส่กระสอบผ้าดิบ

ภาพเบื้องหน้าของเฉินหลินตัดเข้าสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงแส้แหวกอากาศฟาดกระทบเนื้อ เสียงฉ่าของเหล็กร้อนนาบลงบนผิวหนัง และเสียงกรีดร้องโหยหวนจนหนังศีรษะชาวาบดังระงมไม่ขาดสาย เฉินหลินรับรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มผู้ครอบครองร่างหรือเจ้าของกระดิ่งใบนี้กำลังถูกทรมานอย่างแสนสาหัส

คนสอบสวนเดินเข้าออกห้องขังไปแล้วหกเจ็ดรอบ เฉินหลินคำนวณเวลาคร่าวๆ น่าจะผ่านไปอย่างน้อยสองวันแล้ว แต่ชายหนุ่มผู้นี้กลับใจแข็งดุจหินผา ไม่ยอมปริปากคายความลับออกมาแม้แต่คำเดียว ช่างเป็นจิตใจที่น่าเลื่อมใสยิ่งนัก

เสียงกุกกักดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแสงสว่างที่สาดเข้ามา เฉินหลินในร่างกระดิ่งถูกหัวหน้าทหารคนเดิมหิ้วแกว่งไปมาตรงหน้าชายหนุ่มสภาพปางตาย

"ของสิ่งนี้ตกลงเอาไว้ทำอะไรกันแน่! ข้าแนะนำให้แกรีบพูดมาซะ เพราะวิธีการไต่สวนหลังจากนี้... รับรองว่าในโลกนี้ไม่มีใครทนได้แน่!"

"ถุย! ...ฝัน...ไป...เถอะ..."

ชายหนุ่มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายถ่มน้ำลายปนเลือดใส่หน้าหัวหน้าทหาร

"ฮึ ดี! นี่แกแส่หาเรื่องเองนะ!"

หัวหน้าทหารโยนกระดิ่งกลับเข้ากระสอบ ภาพเบื้องหน้าของเฉินหลินดับวูบลงอีกครั้ง แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้น เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองเกินกว่าคำบรรยายใดๆ ก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่แม้แต่ภูตผีในนรกขุมที่สิบแปดก็คงไม่อาจเปล่งออกมาได้

"ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตข้าเถอะ... ข้าบอกแล้ว ข้ายอมบอกแล้ว อย่าทรมานข้าอีกเลย..."

เสียงร้องโหยหวนขาดห้วงแปรเปลี่ยนเป็นคำวิงวอนขอความเมตตา ทว่าหัวหน้าทหารกลับทำหูทวนลม ปล่อยให้การลงทัณฑ์ปริศนานั้นดำเนินต่อไปอีกหลายนาที จนกระทั่งเสียงของชายหนุ่มเงียบหายไปนั่นแหละ เขาถึงสั่งให้หยุดมือ

"ซู่!"

เสียงสาดน้ำปลุกให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

"ทีนี้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของบิดาหรือยัง? รีบพูดมาซะ... แกทนต่อไปไม่ไหวหรอก"

ชายหนุ่มเริ่มเอ่ยปากสารภาพด้วยเสียงอันแหบพร่า "กระดิ่งเก้าชุดนี้ คือสมบัติล้ำค่าที่บรรพชนตระกูลชี... ตระกูลนักพรตผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้าทุ่มเทตบะบารมีชั่วชีวิตสร้างขึ้นมา เขาต้องการจะชิงลงมือก่อน... ตัดหน้าองค์จักรพรรดิเพื่อทำพิธีบูชา วิธีนี้จะสูบกลืนชะตาฟ้าของกระถางเก้าใบจนหมดสิ้น ทำให้เขากลายเป็นผู้เป็นอมตะ"

"แผนการคือให้พวกเราใช้สมบัตินี้ล้อมรอบกระถางเก้าใบเอาไว้... เช่นนี้แล้ว ต่อให้หาตำแหน่งชีพจรมังกรบรรพกาลไม่พบ ก็ยังพอฝืนทำพิธีได้ บรรพชนข้ายังวางแผนซ้อนแผนไว้อีกชั้น หากทำสำเร็จและรวมกระถางเก้าใบไว้ ณ จุดชีพจรมังกร พิธีกรรมก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ"

คำสารภาพจากคนที่ถูกทรมานเจียนตายมาสองวันสองคืนทำให้หัวหน้าทหารเชื่อสนิทใจ เขารีบคว้าถุงใส่กระดิ่งแล้วเดินจากไปทันที

ณ ท้องพระโรงอันโอ่อ่า หัวหน้าทหารที่เพิ่งเสร็จสิ้นการไต่สวนเทกระดิ่งออกจากถุง เฉินหลินได้เห็นพระพักตร์ของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์อีกครั้ง... จิ๋นซีฮ่องเต้!

"ถามมาได้ความแล้วรึ?"

"ฝ่าบาท กระดิ่งเหล่านี้คือของวิเศษเก้าชุดพะยะค่ะ..."

หัวหน้าทหารทูลรายงานทุกถ้อยคำที่ได้จากเชลยหนุ่มอย่างครบถ้วน จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่รับฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเรียกนักพรตหลวงเข้ามาสอบถามและตรวจสอบกระดิ่งเหล่านั้น

"ทูลฝ่าบาท กระดิ่งเหล่านี้เป็นวัตถุวิเศษที่ใช้ชักนำพลังปราณได้จริงพะยะค่ะ แม้พวกกระหม่อมจะเพิ่งเคยเห็นอักขระบนกระดิ่งเป็นครั้งแรก แต่สัมผัสได้ว่าสรรพคุณของมันน่าจะตรงตามคำให้การของเชลยทุกประการ"

เมื่อนั้นเองที่องค์จักรพรรดิระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง "ฮ่าๆๆๆ! ตระกูลชีตัวจ้อย ริอาจจะมาแย่งชิงวาสนากับข้าอย่างนั้นรึ? ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ส่งทหารไปกวาดล้างตระกูลชี ไม่ว่าคนแก่ร้อยปีหรือทารกแรกเกิด ฆ่าให้เรียบ อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ!"

"ของวิเศษเก้าชุดนี้ ข้าขอยึดเอาไว้เองก็แล้วกัน ฮ่าๆๆๆ!"

"รอจนกว่าจะขนย้ายกระถางเก้าใบมาถึงเสียนหยาง พวกเจ้าจงนำกระดิ่งเหล่านี้ไปติดตั้งล้อมรอบกระถางเสีย! ฤกษ์งามยามดีในการทำพิธีสามสิบปีมีเพียงครั้งเดียว หากพวกเจ้าทำพลาดก็เตรียมหัวหลุดจากบ่าได้เลย!"

กระดิ่งที่เฉินหลินสิงสู่ถูกนักพรตข้างกายจักรพรรดิเก็บรักษาไว้

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไป ในที่สุดกระถางสามขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าใบก็ถูกรวบรวมมาจนครบ กระดิ่งทั้งหมดถูกติดตั้งเข้ากับตัวกระถางตามรับสั่ง

เฉินหลินได้เห็นแท่นบูชาอันยิ่งใหญ่อลังการและหลุมลึกไร้ก้นบึ้งนั่นอีกครั้ง จากภาพนิมิตครั้งก่อน เฉินหลินรู้ดีว่าที่ก้นบึ้งของหลุมลึกนี้มีมังกรยักษ์มหึมานอนขดตัวอยู่!

กระถางทั้งเก้ายังไม่ได้ถูกจัดวางเข้าตำแหน่งที่ถูกต้อง ด้วยขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารต้องใช้แรงงานคนนับร้อยพร้อมเครื่องทุ่นแรงจึงจะขยับเขยื้อนได้ การจะจัดวางให้ตรงตามตำแหน่งทั้งเก้าทิศบนแท่นบูชาจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

กระดิ่งของเฉินหลินถูกติดตั้งอยู่บน 'กระถางอวี้โจว' รอบข้างยังมีกระถางอีกสามใบที่ยังลำเลียงขึ้นแท่นไม่เสร็จ ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนาของทหารฉิน

ทันใดนั้นลูกธนูเก้าดอกก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามา! ปักเข้าที่ลำคอของทหารฉินเก้านายอย่างแม่นยำ ร่างเงาเก้าร่างกระโจนข้ามกำแพงเข้ามาปะทะกับทหารยามอย่างดุเดือด

"เร็วเข้า! พวกเราเก้าคนแยกย้ายกันลงมือ ถ่ายโอนชะตาฟ้าของกระถางเก้าใบมาใส่ตัวเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนดังลั่น

ที่แท้ก็เป็นพวกเขานั่นเอง! ทายาทผู้สืบสายเลือดเก้าตระกูลใหญ่ ชายหนุ่มที่สวมปีกร่อนหนีไปในวันนั้นทำสำเร็จ เขานำข่าวกลับไปแจ้งได้ทันเวลา!

หนึ่งในเก้าคนรีบวิ่งตรงมายังกระถางยักษ์ มือคว้าหมับเข้าที่กระดิ่งซึ่งแขวนอยู่รอบตัวกระถาง

ทันใดนั้นอักขระสีทองรอบตัวกระถางก็สว่างวาบ แสงแห่งจิตวิญญาณไหลเวียนไปตามเส้นทางที่กำหนด ถ่ายเทเข้าสู่กระดิ่งรอบด้านอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นแสงเหล่านั้นก็ไหลผ่านลวดลายอักขระ เลื้อยขึ้นไปบนฝ่ามือของชายหนุ่มผู้นั้น!

ดวงตาของเขาสาดแสงสีทองเจิดจ้า ผิวหนังเริ่มปริแตก รอยแยกตามร่างกายมีแสงสว่างพวยพุ่งออกมาดูราวกับร่างจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

เขาดูเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสและกรีดร้องออกมาไม่หยุด ทว่าเขากลับไม่ยอมละมือจากการกระทำนั้น!

วินาทีนั้นเอง กำลังเสริมของทหารฉินก็มาถึง

"ฮึ! ท่านแม่ทัพคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าวันนี้พวกเศษเดนเก้าตระกูลจะต้องโผล่หัวมาป่วน!"

"ทหาร! จัดการพวกมัน ฆ่าให้หมด! ใครตัดหัวมันได้มารับรางวัล!"

[จบแล้ว]