บทที่ 140 - ตรรกะของพี่เต๋อ

บทที่ 140 - ตรรกะของพี่เต๋อ

ฉลาด?

เฉินหลินถอนหายใจยาว รู้สึกเป็นห่วงสติปัญญาของแม่นางคนนี้เหลือเกิน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน การมาซื้อบ้านอยู่ในดงโจรแบบนี้ เพื่อมารักษาโรคเนี่ยนะ... มันเรียกว่าฉลาดตรงไหน?

ยัยนี่ฝึกวิชาจนสมองกลับไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย

"เอาเถอะ อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบไปกันเถอะ"

หูเสี่ยวอี้ดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เธอคว้าแขนเฉินหลินเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในซอยลึก

สองข้างทาง หญิงสาวในชุดน้อยชิ้นต่างพากันชะโงกหน้าออกมามองคู่ชายหญิงแปลกหน้านี้ด้วยความสงสัย

"ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะ ไม่คุ้นหน้าเลย เด็กใหม่เหรอ?"

"หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี ขืนปล่อยให้มาหากินแถวนี้ พวกเราอดตายกันพอดี!"

"ดูการแต่งตัวสิ แรงซะไม่มี หรือจะเป็นเด็กในสังกัดใคร?"

"ยัยนี่ดูติงต๊องชอบกล สวยขนาดนี้ทำไมไม่ไปทำในเลานจ์หรู ๆ หรือในอ่างอบนวด จะมาเดินตากลมในสลัมทำไม"

"หรือจะเป็นเด็กของ 'พี่เต๋อ'? หรือว่าจะเป็นพวกข้ามถิ่นมาแย่งลูกค้า?"

"ไป ๆ ๆ ไปถามพี่เต๋อให้รู้เรื่อง..."

กลุ่มหญิงสาวจับกลุ่มซุบซิบกัน ก่อนจะพากันเดินมุ่งหน้าไปท้ายซอย

...

เฉินหลินเดินตามหูเสี่ยวอี้มาจนสุดซอยตัน เธอล้วงกุญแจออกมาไขประตูเหล็กบานใหญ่ แล้วกวักมือเรียกเฉินหลินเข้าไป ก่อนจะจัดการล็อคกุญแจจากด้านในอย่างแน่นหนา

เฉินหลินมองการกระทำนั้นแล้วอดแซวไม่ได้ "ดูคล่องแคล่วเชี่ยวชาญจังนะ ปกติมารับจ็อบพิเศษแถวนี้หรือไง"

หูเสี่ยวอี้เบิกตากลมโตมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "จ็อบพิเศษอะไร? จ็อบพิเศษฉันคุณก็รู้อยู่แล้วนี่ ก็ซ่อมของเก่าที่พิพิธภัณฑ์ไง"

"รีบเข้ามาเร็ว!"

เธอลากแขนเฉินหลินเข้าไปในห้องด้านในอย่างตื่นเต้น

"ดูสิ! ฉันจ้างคนมาบุผนังเก็บเสียงรอบห้องเลยนะ หน้าต่างประตูซีนปิดตายหมด รับรองไม่มีเสียงเล็ดลอด ห้องน้ำอยู่ตรงโน้น ส่วนตรงนี้... เตียงคิงไซส์!"

"ทีนี้คุณจะจัดหนักจัดเต็มยังไงก็ได้ ต่อให้ฉันร้องจนคอแตก ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก!"

เฉินหลินหน้าขึ้นสีดำคล้ำ "จัดหนัก? เธอหมายถึงอะไร"

"อ้าว ก็ฉันจะไปรู้เหรอว่าคุณต้องทำอะไรบ้าง แต่... อะไรก็ได้แหละ ขอแค่ให้ผลมันออกมาดีกว่าคราวก่อน"

หูเสี่ยวอี้พูดจาสองแง่สองง่ามโดยไม่รู้ตัว ด้วยนิสัยห้าว ๆ แบบผู้ชาย เธอเลยไม่ทันคิดว่าคำพูดตัวเองมันชวนให้คิดลึกแค่ไหน

"เสียดายที่บัตรเครดิตโดนพ่ออายัดไปซะก่อน ไม่งั้นจะติดแอร์ให้เย็นฉ่ำกว่านี้ ตอนนี้มีแต่พัดลม ทนร้อนหน่อยนะ"

"ฉันขอตัวไปอาบน้ำแป๊บนึง"

"คุณร้อนไหม ถ้าร้อนก็ถอดเสื้อรอเลยก็ได้นะ"

หูเสี่ยวอี้หันมาบอกด้วยความหวังดี แต่เฉินหลินได้ทำการสำรวจสภาพห้องจนจำตำแหน่งข้าวของทุกอย่างได้แม่นยำแล้ว เขาหยิบผ้าขึ้นมาปิดตาตัวเองทันที

"คนที่ต้องถอดคือเธอ รีบไปอาบน้ำซะ"

หูเสี่ยวอี้หน้าแดงแปร๊ด แม้จะเคยผ่านการรักษามาแล้วครั้งหนึ่ง แต่การต้องมาแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายหล่อ ๆ ที่เธอแอบปลื้ม... มันก็อดเขินไม่ได้อยู่ดี

เสียงน้ำจากฝักบัวดังซู่ซ่าอยู่นานนับสิบนาที ในที่สุดหูเสี่ยวอี้ก็เดินออกมาโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย

เธอกลั้นหายใจ ย่องเบา ๆ เข้ามาเดินวนรอบตัวเฉินหลิน แล้วลองโบกมือผ่านหน้าเขาไปมาสองสามที

หมับ!

เฉินหลินคว้าข้อมือเธอไว้แม่นยำ

"เล่นอะไรของเธอ"

"ฉัน... ฉันแค่เช็คดูเฉย ๆ!"

"ก็อยากรู้ว่าคุณมองไม่เห็นจริงหรือเปล่านี่นา!"

หูเสี่ยวอี้บิดข้อมือออก ยิ้มเจ้าเล่ห์ "แหม ก็ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องมิดชิด เกิดคุณแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่จริง ๆ แอบถ้ำมองหุ่นสวย ๆ ของฉัน แล้วเกิดหน้ามืดปล้ำฉันขึ้นมา ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ล่ะ"

นึกว่าจะได้รับคำชม หรือคำหวาน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือวาจาเชือดเฉือนบาดลึก

"หึ คิดมากไปแล้ว หุ่นอย่างเธอ... ไม่มีอะไรน่าดูสักนิด"

หูเสี่ยวอี้ถึงกับสะดุ้งโหยง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความฉุน

คราวก่อนหลังจากรักษาเสร็จ เธอกลับไปสังเกตตัวเองหน้ากระจก พบว่าหน้าอกหน้าใจที่เคยแบนราบ มันมีการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ! แม้จะแค่นิดหน่อย แต่มันก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้น!

"อะ... เอาล่ะ เริ่มกันเลยเถอะ"

เธอนอนราบลงบนเตียง พูดเสียงเบาด้วยความอาย

...

บนถนนด้านนอก กลุ่มหญิงสาวนับสิบคนกำลังยืนล้อมหน้าล้อมหลังชายวัยกลางคนที่มีรอยสักเต็มแขนทั้งสองข้าง

"พี่เต๋อ ดูสิคะ เด็กในสังกัดพี่มารวมตัวกันครบแล้วนะ"

"นังผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนที่ไอ้หวังหน้าสิวส่งมาป่วนแน่ ๆ"

"ทั้งสาวทั้งสวยขนาดนั้น ขืนปล่อยให้เปิดร้านแข่ง พวกหนูได้กินแกลบกันพอดี!"

"พี่เต๋อ พี่ต้องไปไล่มันออกไปนะ!"

ชายเจ้าของรอยสัก หรือ 'พี่เต๋อ' พ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกมา สายตามองลึกเข้าไปในซอยตัน พลางครุ่นคิด

"อืม... สงสัยจะเป็นแผนสกปรกของไอ้หวังจริง ๆ แม่งเอ๊ย ตกลงกันแล้วว่าเขตเมืองเก่าเป็นของอั๊ว เขตชานเมืองเป็นของมัน"

"ที่แท้มันเห็นว่าตรงนี้ลูกค้าเยอะ เลยคิดจะฉีกสัญญาเล่นตุกติกสินะ!"

"พวกลื้อไม่ต้องห่วง ตราบใดที่ยังทำงานให้เฮีย เฮียไม่ปล่อยให้ใครมาทุบหม้อข้าวพวกลื้อแน่"

เหล่าหญิงสาวพอได้ยินดังนั้นก็ฮึกเหิม ตัวแม่ประจำซอยรีบยุยงทันที

"งั้นพี่เต๋อรีบพาคนบุกเข้าไปเลย! กระทืบไอ้แมงดานั่นให้เละ! แล้วลากนังตัวดีนั่นออกมาตบสั่งสอนให้เข็ด!"

"ใช่ ๆ! แต่งตัวสวยมาแย่งแขก หยามกันชัด ๆ!"

"นังแพศยาแบบนี้ต้องเอาให้หนัก!"

"เฮ้ย! ไม่ได้!"

พี่เต๋อรีบยกมือห้ามเสียงหลง

"พวกลื้อใจเย็น ๆ ก่อนสิวะ!"

"ที่นี่มันย่านธุรกิจ คนที่เดินเข้ามาในนี้คือลูกค้า ลูกค้าคือพระเจ้า! เราจะไปลบหลู่พระเจ้าได้ยังไง! ขืนไปกระทืบลูกค้า แล้วมันเอาไปโพสต์ประจานในเน็ตว่ามาเที่ยวซอยนี้แล้วโดนซ้อม..."

"ต่อไปหมาที่ไหนจะกล้ามาเที่ยว! เจ๊งกันพอดีสิ!"

พวกสาว ๆ ฟังแล้วก็เริ่มคล้อยตาม "เออ... พี่เต๋อพูดมีเหตุผล งั้น... งั้นเราก็กระทืบแค่นังผู้หญิงคนนั้นก็พอ!"

"ใช่! ตบให้หน้าแหกไปเลย จะได้ขายไม่ออก!"

พี่เต๋อส่ายหัวดิก "ก็ยังไม่ได้อยู่ดี"

คราวนี้พวกสาว ๆ เริ่มงงเป็นไก่ตาแตก ลูกค้าแตะไม่ได้พอเข้าใจ แต่ทำไมคู่แข่งที่มาแย่งอาชีพทำมาหากินถึงแตะไม่ได้?

"ทำไมล่ะพี่เต๋อ?"

[จบแล้ว]