บทที่ 130 - ขอเลื่อนเวลาตัดสิน

บทที่ 130 - ขอเลื่อนเวลาตัดสิน

เฉินหลินพูดจบ สีหน้าท่านผู้อำนวยการก็เปลี่ยนไปทันที เขาจ้องเขม็งมาที่ชายหนุ่ม "พ่อหนุ่ม เธอหมายความว่ายังไง"

"เดี๋ยวนะ นี่มันการประชุมผู้ปกครอง เธอเป็นนักเรียนใช่ไหม เข้ามาทำอะไรที่นี่ กลับไปเรียนหนังสือเดี๋ยวนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เธอมาพูดเพ้อเจ้อ!"

ครูสาวคนสวยรีบแก้ต่างให้ "ท่านผอ.คะ นี่คือพี่ชายของหลินเสี่ยวหว่านค่ะ มาประชุมในฐานะผู้ปกครอง"

"พี่ชาย?"

"ใช่ค่ะ หลินเสี่ยวหว่านเป็นเด็กกำพร้า ดิฉันเช็คประวัติแล้วถูกต้องตามระเบียบค่ะ"

ผอ.ถึงยอมลดราวาศอก แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแฝงแววเย้ยหยัน "อ๋อ ที่แท้ก็พี่ชายของนักเรียนหลินเสี่ยวหว่านนี่เอง"

"ผมไม่เข้าใจเจตนาของคุณที่พูดเมื่อครู่ นักเรียนเฉินฮุ่ยเถียนเป็นเด็กดี เคารพครูบาอาจารย์ รักใคร่กลมเกลียวกับเพื่อนฝูงมาตลอด ความประพฤติของเธอจะสอบตกได้ยังไง"

เฉินหลินผายมือไปทางไอ้อ้วนข้างหลัง "ขอถามหน่อยครับว่านักเรียนที่มีความประพฤติดี จะยอมลดตัวไปเป็นเด็กเสี่ยให้คนพรรค์นี้เลี้ยงดูเหรอครับ"

"ละ... เลี้ยงดู?"

"เด็กเสี่ย?"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย"

"ไหนบอกว่าเน้นคุณธรรมจริยธรรมไง ที่แท้ก็ล็อคผลกันนี่หว่า"

"ใช่ๆ ปกติโควตาเขาดูกันที่คะแนนสอบ ไอ้อ้างเรื่ององค์รวมอะไรเนี่ย มันข้ออ้างเปิดทางให้เด็กเส้นชัดๆ"

คำพูดของเฉินหลินเหมือนระเบิดลงกลางวง ผู้ปกครองต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ถึงความไม่โปร่งใสของโรงเรียน

ในรั้วโรงเรียนมัธยมแค่เรื่องชู้สาวก็ถือว่าผิดกฎร้ายแรงแล้ว

แต่นี่ถึงขั้นขายตัวเป็นเด็กเสี่ย มันเกินคำว่าผิดศีลธรรมไปไกลโข

นักเรียนหญิงที่ทำตัวแบบนี้ยังมีหน้าได้รับคัดเลือกเป็น 'นักเรียนโควตา' เข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศงั้นหรือ

นี่มันเรื่องตลกคาเฟ่ชัดๆ

สถานการณ์เริ่มบานปลาย ผอ.ตบโต๊ะปังๆ พยายามควบคุมสถานการณ์แต่ก็ไร้ผล

ทันใดนั้น 'พี่ชาย' ของเฉินฮุ่ยเถียน หรือไอ้อ้วนหลี่ต้าหู่ก็ลุกขึ้นยืนตวาดลั่น "โวยวายอะไรกันนักหนาวะ หุบปากให้หมด!"

"ไอ้หนู อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีกันนะเว้ย! กูคือหลี่ต้าหู่ เป็นพี่ชายของเฉินฮุ่ยเถียน!"

"มึงเองก็เป็นพี่ชายของหลินเสี่ยวหว่านไม่ใช่เรอะ ที่มึงบอกว่ากูเลี้ยงต้อยเฉินฮุ่ยเถียน งั้นก็แปลว่ามึงก็เลี้ยงต้อยหลินเสี่ยวหว่านเหมือนกันสิวะ"

หลี่ต้าหู่ยิ้มกริ่ม ใชตรรกะวิบัติย้อนศรเฉินหลินหน้าตาเฉย

แต่เมื่อเทียบกันปอนด์ต่อปอนด์ ทั้งบุคลิก คำพูด ท่าทาง และหน้าตา เฉินหลินดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่าไอ้อ้วนนักเลงนี่หลายขุม

บวกกับเมื่อกี้ผู้ปกครองหลายคนได้ยินกับหูว่าหลี่ต้าหู่หลุดปากออกมาเองว่าเป็นเสี่ยเลี้ยงเฉินฮุ่ยเถียน

พยานหลายปากจึงพร้อมใจกันลุกขึ้นยืนยันความบริสุทธิ์ให้เฉินหลิน

"เมื่อกี้ฉันได้ยินเต็มสองหู ไอ้คนที่ชื่อหลี่ต้าหู่นี่แหละพูดเองว่าเลี้ยงต้อยเฉินฮุ่ยเถียน"

"ใช่! แถมมันยังรู้ผลโควตาล่วงหน้าก่อนที่ผอ.จะประกาศอีกต่างหาก!"

"งานนี้มีฮั้วกันแน่นอน!"

"ถึงลูกฉันจะไม่ได้โควตาก็ช่าง แต่มันไม่ยุติธรรม!"

"ใช่! ไม่ยุติธรรม!"

ไฟแห่งความไม่พอใจลุกลามไปทั่วหอประชุม โดยเฉพาะกลุ่มผู้ปกครองที่มีลูกสาว พวกเขายิ่งอ่อนไหวกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

คนเป็นพ่อเป็นแม่ ใครจะอยากเห็นลูกสาวตัวเองตกเป็นเหยื่อของเสี่ยตัณหากลับแบบนี้

ท่านผอ.พยายามตะเบ็งเสียงแข่งจนหน้าดำหน้าแดง สุดท้ายต้องทุบไมค์ดังปุๆ ถึงจะเรียกความสนใจกลับมาได้

"ทุกท่านครับ! ใจเย็นๆ ก่อน!"

ผอ.ทำหน้าบึ้ง ชี้นิ้วมาทางเฉินหลิน "คุณเป็นพี่ชายของนักเรียนหลินเสี่ยวหว่านใช่ไหม"

"ใช่"

"เฮ้อ! ผมเข้าใจนะว่าคุณรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมที่น้องสาวสอบได้ที่หนึ่งมาตลอดแต่กลับพลาดโควตา"

"แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรมาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นแบบนี้นะครับ คุณหลี่ต้าหู่ท่านนี้ก็มาร่วมงานในฐานะพี่ชายเหมือนกับคุณนั่นแหละ จู่ๆ จะไปกล่าวหาว่าเขามีความสัมพันธ์ชู้สาวกันได้ยังไง"

"การหมิ่นประมาทแบบนี้มันผิดกฎหมายนะครับ"

ผอ.ยัดข้อหาให้เฉินหลินหน้าด้านๆ ก่อนจะร่ายยาวต่อ "อีกเรื่องหนึ่ง เกณฑ์การคัดเลือกใหม่นี้ผ่านการกลั่นกรองจากคณะกรรมการโรงเรียนอย่างรอบคอบแล้ว!"

"ต่อให้ตัดเรื่องความประพฤติออกไป มาดูที่คะแนนพลศึกษา น้องสาวคุณ หลินเสี่ยวหว่าน ก็สอบไม่ผ่านเกณฑ์อยู่ดี!"

"พ่อหนุ่ม อย่าอคติบังตาจนเกินไป เที่ยวโจมตีคนอื่นไปทั่วแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ"

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเรียกร้องความยุติธรรมอยู่เหรอ แต่การกระทำของคุณมันคืออันธพาล แล้วจะมาเรียกหาความยุติธรรมอะไรได้"

ผอ.พูดจาฉะฉานน่าเชื่อถือ

แต่คนที่มีสมองฟังดูก็รู้ว่านี่คือการแถสีข้างถลอก

ปากบอกว่าเฉินหลินใส่ร้าย แต่พอบอกว่าเป็นเรื่องใส่ร้าย ทำไมถึงต้องรีบตัดบทเรื่องความประพฤติทิ้ง แล้วเจาะจงเล่นงานจุดอ่อนเรื่องพละของหลินเสี่ยวหว่านแทนล่ะ

นี่มันจงใจดิสเครดิตชัดๆ

ไม่พูดเปล่า ผอ.ยังสั่งให้เจ้าหน้าที่เอาผลสอบพละของหลินเสี่ยวหว่านขึ้นจอมอนิเตอร์ คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหาย

"นักเรียนหลินเสี่ยวหว่านไม่ต้องไปเทียบกับใครที่ไหนหรอกครับ ขอแค่ทำคะแนนพละให้ได้เท่าค่าเฉลี่ยของเพื่อนๆ โควตานี้ก็เป็นของเธอใสๆ อยู่แล้ว"

"แต่ปัญหาก็คือร่างกายเธออ่อนแอเกินไป"

"เราจะส่งเยาวชนไปเป็นกำลังของชาติ จะส่งคนขี้โรคไปได้ยังไงกันครับ"

ผอ.ยกแม่น้ำทั้งห้ามาอ้าง

ถึงตอนนี้เฉินหลินมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไอ้ผอ.หน้าเนื้อใจเสือนี่ต้องมีนอกมีในกับไอ้อ้วนหลี่ต้าหู่แน่นอน

แต่การที่อีกฝ่ายเอาผลสอบพละมากางให้ดู ก็ถือว่ามีหลักฐานอ้างอิง ต่อให้เป็นการแถแต่ก็มีมูลความจริง

ผู้ปกครองหลายคนเริ่มเสียงอ่อนลงเพราะเถียงไม่ออก

ผอ.เห็นสถานการณ์เริ่มคลี่คลายก็หันมายิ้มเยาะให้เฉินหลิน "พี่ชายของหลินเสี่ยวหว่าน ผมหวังว่าคุณจะยอมรับผลการตัดสินแต่โดยดีนะครับ..."

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องคงจบลงแค่นี้ เฉินหลินกลับสวนขึ้นมาอีกครั้ง

"ขอโทษนะครับ ผมยอมรับไม่ได้"

เฉินหลินแสยะยิ้ม "ต่อให้พวกคุณอ้างว่าจะพิจารณาความสามารถรอบด้านจริงๆ ก็ควรจะแจ้งเกณฑ์การตัดสินล่วงหน้าให้นักเรียนรู้ตัวก่อนสิครับ"

"สมรรถภาพร่างกายมันฝึกฝนกันได้"

"ปัญหาคือพวกคุณงุบงิบเปลี่ยนกฎแล้วก็ประกาศผลทันที แบบนี้มันจงใจล็อคสเปคชัดๆ"

"ผมเห็นด้วยกับเฉินหลิน!"

"พี่ชายน้องหลินพูดถูก หนูเฉินฮุ่ยเถียนเขาเป็นนักยิมนาสติกเก่า พละเขาก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว ถ้าแจ้งล่วงหน้าให้ลูกฉันได้เตรียมตัวบ้าง ลูกฉันก็อาจจะทำได้ดีไม่แพ้กันหรอก!"

"ใช่! ควรจะแจ้งล่วงหน้าให้เวลาเด็กได้เตรียมตัว ไม่ใช่มัดมือชกแบบนี้!"

ผอ.หัวเราะในลำคอ "สมรรถภาพร่างกายเกิดจากการสะสมมาเป็นแรมปี มตินี้เพิ่งผ่านเมื่อต้นเดือน ต่อให้แจ้งล่วงหน้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ หลินเสี่ยวหว่านรั้งท้ายทุกรายการ คุณจะบอกว่าเวลาแค่ครึ่งเดือนเธอจะฟิตร่างกายขึ้นมาสู้กับเฉินฮุ่ยเถียนได้งั้นเหรอ"

"ทำไมจะไม่ได้ ผมเชื่อว่าทำได้"

เฉินหลินพูดขัดจังหวะเสียงดังฟังชัด "ขอให้ท่านผอ.เลื่อนเวลาการตัดสินโควตาออกไปก่อน เหลือเวลาอีกสองอาทิตย์จะถึงวันสอบ ผมมั่นใจว่าจะทำให้ร่างกายของเสี่ยวหว่านผ่านเกณฑ์ได้"

"โควตานี้ ให้ตัดสินกันที่ผลสอบพละครั้งสุดท้ายก่อนสอบจริง ดีไหมครับ"