บทที่ 110 - ราคาประเมินร้อยล้าน

บทที่ 110 - ราคาประเมินร้อยล้าน

พอเฉินหลินกับเซียวคุนก้าวขึ้นรถ ก็มีมือยื่นมาจากเบาะหลังส่งผ้าสีขาวพับเป็นทบยาวๆ ให้สองผืน

"ปิดจีพีเอสมือถือซะ แล้วก็เอาผ้าปิดตา นี่เป็นกฎของที่นี่"

ชายฉกรรจ์หน้าโหดนั่งคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

จูเอ้อร์หลิวจื่อดูจะคุ้นเคยกับธรรมเนียมนี้ดี เขารับผ้ามาผูกตาตัวเองอย่างว่าง่ายพร้อมส่งเสียงหัวเราะแหะๆ

เฉินหลินกับเซียวคุนรู้สึกลังเล แต่เพื่องานใหญ่ก็ต้องยอมตามน้ำ

รถตู้แล่นออกไปในความมืดมิด กินเวลานานเกือบชั่วโมงกว่าจะหยุดนิ่ง

เมื่อลงจากรถและปลดผ้าปิดตาออก เฉินหลินพบว่ารถตู้ได้แล่นเข้ามาจอดอยู่ภายในโครงสร้างอาคารขนาดใหญ่

ที่นี่ดูเหมือนลานจอดรถใต้ดินของตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ มีเพียงไฟสปอตไลต์สำหรับงานก่อสร้างไม่กี่ดวงที่ให้แสงสว่างสลัวๆ

ชายใส่สูทขาวเดินตรงเข้ามา กวาดสายตามองสำรวจลูกค้าใหม่ "เพิ่งเคยมาครั้งแรกสินะ แลกชิปที่นี่ก่อนถึงจะเข้าไปข้างในได้ จะแลกเท่าไหร่"

"เอ่อ...เอาสักหนึ่..."

"แปดหมื่น! แลกหมดเลยแปดหมื่น! เพื่อนผมจะเล่นห้องวีไอพี! เอ้า...พี่อิน สูบบุหรี่หน่อยพี่"

จูเอ้อร์หลิวจื่อรีบเสนอหน้าตอบแทน

เซียวคุนแทบจะกระโดดถีบ

พวกเขาแค่จะมาตามของ ไม่ได้กะจะมาผลาญเงินเล่น เงินเก็บที่มีอยู่แค่แปดหมื่นกว่า ถ้าไอ้จูมันเอาไปแลกหมด เกิดแพ้ขึ้นมาจะทำยังไง

สิบพนันเก้าเจ๊ง คนที่เดินเข้าบ่อนส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกไม่เห็นค่าของเงินทั้งนั้น

นอกจากคนโง่อย่างจูเอ้อร์หลิวจื่อแล้ว คนจนที่ไหนเขาจะเอาเงินมาทิ้งในบ่อนกัน

"ไอ้จู!"

เซียวคุนกำลังจะโวยวาย แต่เฉินหลินตบไหล่ห้ามไว้แล้วส่ายหน้าเบาๆ

เฉินหลินยอมโอนเงินแลกชิปตามที่ชายชุดขาวต้องการ จากนั้นก็มีคนนำทางพาเดินลึกเข้าไปยังทางเข้าลับ

ไม่น่าเชื่อว่าใต้ตึกร้างซอมซ่อจะมีอาณาจักรซ่อนอยู่!

เดินผ่านอุโมงค์ยาวเหยียด เสียงจอแจของผู้คนก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาเซียวคุนตาค้าง

"เช้ด...พี่...บ่อนแม่งโคตรใหญ่"

"อืม ใหญ่ใช้ได้"

สมัยปลายราชวงศ์ชิง พวกต่างชาติที่เข้ามารุกรานจีน นอกจากจะค้าฝิ่นมอมเมาประชาชนแล้วยังเปิดบ่อนกาสิโนมากมาย

เฉินหลินเคยไปเยือนมาเก๊าในยุคนั้นมาแล้ว บ่อนที่ใหญ่ที่สุดกินพื้นที่มหาศาลพอๆ กับพระที่นั่งเฉียนชิงกง

บ่อนตรงหน้านี้แม้จะเทียบชั้นไม่ได้ แต่กินพื้นที่กว้างขวาง แถมยังแบ่งโซนเป็นสองชั้นใต้ดินอีกต่างหาก!

คนนำทางพาเข้ามาส่งแล้วก็เดินจากไป

จูเอ้อร์หลิวจื่อรีบหันมาอธิบาย "เสี่ยวคุน ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งด่า ฟังพี่ก่อน พวกเอ็งอยากได้กระดิ่งคืนใช่ไหม"

"กระดิ่งนั่นข้าเสียให้ 'บอสรอง' ในห้องไฮโรลเลอร์ ถ้าอยากเจอตัวเขา ก็ต้องเข้าไปในโซนวีไอพี"

"แล้วโซนวีไอพีน่ะ ถ้าแลกชิปต่ำกว่าห้าหมื่น การ์ดมันไม่ให้เข้า!"

เซียวคุนขมวดคิ้ว "งั้นแลกแค่ห้าหมื่นก็พอสิ จะแลกหมดทำบ้าอะไร"

"อ้าว...ก็น้องชาย พามาถึงที่แล้ว จะไม่ให้ค่าน้ำร้อนน้ำชาพี่หน่อยเหรอ"

พูดจบจูเอ้อร์หลิวจื่อก็ทำท่าจะล้วงมือเข้าไปหยิบชิปในถาดที่เซียวคุนถืออยู่

จึ๊ก!

เซียวคุนใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางจิ้มไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ย! ซี๊ด...เจ็บๆๆๆ มือจะหักแล้ว! ไอ้เด็กบ้า ทำไมต้องรุนแรงด้วยวะ"

จูเอ้อร์หลิวจื่อสะบัดมือเร่าๆ ร้องโอดโอยเสียงเบาเพราะกลัวคนคุมบ่อนได้ยิน

"ใครใช้ให้มือไว? ขโมยของบ้านฉันไปยังไม่ทันชดใช้ ยังจะกล้ามาขอค่าเหนื่อยอีกเหรอ รีบนำทางไปหาคน! ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับแกเข้าคุกพร้อมคลิปเสียงนั่นแหละ!"

เซียวคุนขู่เสียงเขียว

จูเอ้อร์หลิวจื่อหุบยิ้มทันที เดินคอตกนำทางไปข้างหน้าอย่างเสียไม่ได้

เฉินหลินมองดูเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยความพอใจ

เจ้าหนูเซียวคุนนี่มีพรสวรรค์จริงๆ เขาแค่ให้ท่องจำแผนผังจุดชีพจรเล่นๆ ไม่เคยสอนวิชาสกัดจุดให้จริงจัง แต่เมื่อกี้เซียวคุนจิ้มได้แม่นยำและรวดเร็วมาก ติดแค่แรงยังน้อยและจุดที่เลือกจิ้มไม่ได้มีผลรุนแรงถึงชีวิต

ถ้าได้รับการชี้แนะที่ถูกต้อง อนาคตต้องเป็นยอดฝีมือด้านการสกัดจุดแน่ๆ

เห็นทีคงต้องหาเวลาสอนวิชาจริงจังให้บ้างแล้ว จะได้เอาไว้ป้องกันตัวและดูแลคนที่บ้านเวลาเขาไม่อยู่...

ทั้งสามคนเดินลงบันไดไปที่ชั้นใต้ดินชั้นสอง จูเอ้อร์หลิวจื่อชี้ไปที่โต๊ะพนันมุมหนึ่ง

"โน่น บอสรองชอบมานั่งเล่นไพ่โต๊ะนั้นทุกวัน เราไปเล่นรอแถวนั้นแหละ เดี๋ยวแกก็มา"

พูดจบจูเอ้อร์หลิวจื่อก็เริ่มแบมือขออีกรอบ "เสี่ยวคุน...แบ่งชิปให้พี่สักหน่อยเถอะ เข้ามาทั้งทีจะให้ยืนดูตาปริบๆ มันเสียเชิงชายนะเว้ย"

คราวนี้ไม่กล้าฉกเองแล้ว

"ให้มันไปสองพัน" เฉินหลินสั่ง ก่อนจะหันไปกำชับจูเอ้อร์หลิวจื่อ "เล่นอยู่แถวๆ นี้นะ ห้ามไปไหนไกล เดี๋ยวต้องให้มาชี้ตัวคน เข้าใจไหม"

"แหม...รู้แล้วน่า พี่ชายคนนี้ใจป้ำจริงๆ ไว้ใจได้เลย ไม่เจอตัวไม่กลับ! แต่ว่า...แฮ่ๆ...สองพันมันน้อยไปหน่อย ขอห้าพันได้ไหมจ๊ะ"

เฉินหลินพยักหน้า

เซียวคุนหน้ามุ่ยแต่ก็ยอมนับชิปห้าพันส่งให้ "โลภมากชิบหาย!"

"ครับผมๆ ผมมันคนโลภ ผมมันคนเลว ถ้าผมเป็นคนดีคงไม่มาอยู่ในที่แบบนี้หรอก จริงไหม ฮ่าๆๆๆ"

จูเอ้อร์หลิวจื่อรับชิปไปอย่างระริกระรี้ ไม่สะทกสะท้านคำด่า วิ่งแจ้นไปหาโต๊ะเล่นทันที

เฉินหลินกับเซียวคุนไม่มีอารมณ์จะเล่นพนัน ได้แต่ยืนรออยู่ข้างโต๊ะที่จูเอ้อร์หลิวจื่อบอก

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานส่วนตัวภายในบ่อน

บอสรอง 'เคอหรงฟา' กำลังนั่งเผชิญหน้ากับชาวต่างชาติผิวขาว

บนโต๊ะระหว่างพวกเขา มีกระดิ่งทองเหลืองรมดำวางอยู่ มันคือกระดิ่งทรงปากแตรที่มีด้ามจับ หรือที่เรียกว่า 'กระดิ่งซานชิง' ขนาดเท่าฝ่ามือ บนผิวโลหะสลักลวดลายลึกลับซับซ้อน

ชายชาวเอเชียร่างเล็กคนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะใช้แว่นขยายส่องดูกระดิ่งนั้นอยู่นาน สลับพลิกซ้ายขวา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพยักหน้าหนักแน่นให้ชายฝรั่ง

"ฮง-โม-โน-เดส (ของจริงครับ)"

ชายฝรั่งยิ้มกว้างทันที หันไปยื่นมือให้เคอหรงฟาแล้วพูดด้วยภาษาจีนแปร่งๆ "ยอดเยี่ยมมากมิสเตอร์เคอ ผมคิดว่าเราน่าจะคุยเรื่องราคากันได้แล้ว"

เคอหรงฟาหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆๆ! เยี่ยม! งั้นผมขอเปิดราคาที่...เท่านี้! ว่าไง"

เขาชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

"มิสเตอร์เคอ ราคาที่คุณเรียกมามันค่อนข้างสูงนะครับ ผมคงต้องขอโทรปรึกษาบอสใหญ่สักหน่อย"

"เชิญๆ ตามสบาย..."

ชายฝรั่งลุกขึ้นเดินไปโทรศัพท์ คุยภาษาต่างประเทศรัวเร็วด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เคอหรงฟานั่งกระดิกเท้าผิวปากอย่างอารมณ์ดี "นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าของรักของหวงของไอ้ขี้ยาจนๆ จะมีมูลค่าเกินร้อยล้านแบบนี้ ฮ่าๆๆๆ ส้มหล่นทับตีนแท้ๆ"

"บอสครับ! แย่แล้วครับ!"

ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะความสุข

[จบแล้ว]