Chapter 56 Does your wool sell?

你身上的毛卖不卖？

ฝ่ายตรงข้ามไม่คาดคิดเลยว่าลู่อี้ผิงจะพบตน.

ผ่านไปเล็กน้อย.

จากนั้นก็เห็นชายชรามอซอขี่ลาก้าวออกมาจากความว่างเปล่า.

ชายชรามอซอก็คือชายชราโจวเฉิงที่พบกันที่ทุ่งร้อยดอกไม้นั่นเอง.

ชายชราโจวเฉิงขี่ลาก้าวเข้ามาในวิหารร้าง,เขากระโดดลงจากลา,เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม“ไม่คาดคิดเลยว่าด้วยทักษะมิติเงาหลบหนี,จะไม่อาจซ่อนความจริงจากคุณชายลู่ได้.”

ลู่อี้ผิงที่ยังคงนิ่งเงียบ,วิชามิติเงาหลบหนีเป็นหนึ่งในทักษะมิติของราชาอสูรหวนหยิน,ในอดีตอีกฝ่ายยังไม่เคยหลบรอดจากจากมือของเขาเลยสักครั้ง,ไม่ต้องเอ่ยถึง ตาเฒ่าโจวเฉิงที่ยังไม่สำเร็จขั้นสุดด้วยซ้ำ.

ชายชราโจวเฉิงอยู่ในพิภพเหิงหยวน,ก็นับว่าแข็งแกร่ง,ทว่ากับด้อยกว่าราชาอสูรหวนหยิงในอดีตชนิดเทียบกันไม่ติด.

ลู่อี้ผิงจ้องมองชายชรามอซอโจวเฉิงคราหนึ่ง,เอ่ยออกมาว่า“มีเรื่องอันใด?”

ที่จริงตั้งแต่เขาออกจากจักรวรรดิไป่ฮัวมา,โจวเฉิงก็ตามพวกเขามาแล้ว,ทว่าลู่อี้ผิงคร้านที่จะสนใจ.

โจวเฉิงที่เผยยิ้มกว้าง,เผยฟันเหลืองอร่าม,จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างกองไฟ,พร้อมกับถูมือไปมา,“ที่จริงไม่ใช่เรื่องสำคัญ,เป็นธุระเล็กน้อย.”

ธุระเล็กน้อย,หากแต่อีกฝ่ายกับไม่เอ่ยกล่าวอย่างชัดเจนออกมา.

ลู่อี้ผิงเองก็ไม่ได้สอบถาม,ยังคงทำการย่างเนื้อต่อไป.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่ชำเลืองมองลา,พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ข้าขอถามหน่อย,เจ้าขายลานี้ใหม? บิดายังขาดสัตว์ขี่อยู่.”

เหมือนกับลู่อี้ผิง,เขาเห็นลาตัวนี้ดูแปลกประหลาด,เลยรู้สึกสนใจ.

โจวเฉิงได้ยินคำพูด,ก็เผยใบหน้าแปลก ๆ,คิดถึงสภาพวัวขี่ลาไม่ออกเลย.

ลาตัวดังกล่าวชำเลืองมองวัวกระทิงมังกรตาขวาง,“ขายขนบิดาเจ้านะสิ!”

วัวกระทิงมังกรแลมอง,ดวงตาเบิกกว้าง,เอ่ยออกมาว่า“เฮ้ย,เจ้าลาน้อยเจ้าจะโมโหร้ายไม่สมตัวเลย”จากนั้นก็เหล่ตามองชั่วครู่และเอ่ยเพิ่ม“เชื่อใหม่บิดาจะถอนขนของเจ้าตอนนี้,ชำแหละเอามาย่างกินเลย!”

โจวเฉิงไม่ได้สนใจสัตว์อสูรสองตนโต้เถียงกัน,เขาที่เผยยิ้ม เอ่ยกับลู่อี้ผิง“คุณชายลู่,ท่านยังมีสุราหรือไม่?”ใบหน้าของเขาที่ดูอักอ่วนเป็นอย่างมาก.

ลู่อี้ผิงเผยยิ้มเล็กน้อย,จ้องมอง ฝ่ายตรงข้าม“แน่นอนว่ามี,เจ้ามีจี้หยกอีกงั้นรึ?”ซึ่งแน่นอนว่าเขาหมายถึงหยกหลงฮานที่ได้รับมาก่อนหน้านี้นั่นเอง.

ทว่าคาดไม่ถึงว่าโจวเฉิงจะพยักหน้า,เผยยิ้มเอ่ยออกมาว่า“ข้ามีอีกอัน”จากนั้นเขาก็นำจี้หยกออกมา,มันเหมือนกับหยกหลงฮานที่ลู่อี้ผิงได้รับไปก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก.

ลู่อี้ผิงที่เผยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก,เขาเพียงแค่เอ่ยส่ง ๆ ไปเท่านั้น,ไม่คาดคิดเลยว่าโจวเฉิงกับมีมันอีกอัน.

หยกหลงฮาน,มีทั้งหมดห้าชิ้น,โจวเฉิงกับมีมันถึงสองชิ้นเลยรึ?!

ลู่อี้ผิงนำไหสุราออกมา,ก่อนที่จะโยนออกไป ให้ฝ่ายตรงข้าม.

โจวเฉิงรับสุรา,เปิดฝาดมกลิ่น,จากนั้นก็โยนจี้หยกให้กับลู่อี้ผิง.

หลังจากส่งหยกให้ลู่อี้ผิง,กลิ่นของสุราที่อบอวล,ทำให้น้ำลายของเขาไหลย้อย,ใบหน้าที่ปรารถนาอย่างที่สุดต้องการจะดื่ม,แต่เขากับลังเลที่จะดื่มมัน.

ลู่อี้ผิงที่เห็นโจวเฉิงโลภอยากดื่มจนน้ำลายไหลย้อย,แต่กลับฝืนตัวเองเอาไว้,ก็เผยยิ้มเอ่ยออกมาว่า“สุราไม่ใช่ว่ามีไว้ให้ดื่มหรอกรึ?”

โจวเฉิงที่เผยยิ้มเอ่ยออกมาว่า“หากมันหมดแล้วข้าจะไปหาดื่มที่ใหนกัน,ข้าจิบมันเพียงอึกน้อย ๆ ทุกวัน ก็พอแล้ว.”

เพียงแค่จิบเดียวต่อวัน,ไม่กล้าที่จะจิบสองอึกต่อวันด้วยซ้ำ.

อย่างไรก็ตาม,เห็นท่าทางอีกฝ่าย,เกรงว่าแค่หนึ่งจิบต่อวันคงไม่พอ.

ลู่อี้ผิงเผยยิ้ม“หยกเช่นนี้,เจ้ายังมีอีกใหม?”

แม้นว่าจี้หยกหลงหานจะเป็นยอดสมบัติ,ทว่ามันจะมีประโยชน์เมื่อรวมมันเข้าด้วยกันห้าชิ้นเท่านั้น.

โจวเฉิงที่ส่ายหน้าไปมา,เอ่ยอย่างจริงจัง,“ข้ามีเพียงแค่สองชิ้น,ไม่มีแล้วจริง ๆ.”

ลู่อี้ผิงจ้องอีกฝ่าย“หยกเช่นนี้,เจ้าหามาจากที่ใด?”

โจวเฉิงที่หัวเราะเบา ๆ เอ่ยออกมาว่า“เป็นการซื้อขายหรือไม่?”

ลู่อี้ผิงที่นำสุราออกมา,เปิดฝาขึ้นมาทันที,กลิ่นของสุราที่หอบตลบอบอวลไปทั่ววิหารร้าง,แม้แต่เล็ดลอดลอยออกไปด้านนอก,ถึงฝนจะตกหนักแต่ก็ไม่อาจหยุดกลิ่นที่หอบหวนนี้ได้.

ดวงตาของโจวเฉิงเบิกกว้าง,จดจ้องมองไปยังสุราไหใหม่ด้านหน้า,ดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิง,เขามองออกได้ทันที,สุราที่ลู่อี้ผิงนำออกมานี้,เหนือกว่าสองไหที่เขาได้รับก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน.

ลู่อี้ผิงที่อาศัยอยู่ในป่าศักดิ์สิทธิ์มาเนิ่นนาน,นอกจากบ่มเพาะ,ยังหมักสุราไว้ไม่น้อย,แต่ละชุดก็หมักด้วยเวลาที่แตกต่างกันไป.

แม้ว่าวัตถุดิบจะเหมือนกัน,ทว่าเวลาหมักต่างกัน รสชาติที่ได้ย่อมต่างกัน.

หรือจะกล่าวได้ว่ายิ่งสุราที่หมักนั้นมีอายุมากเท่าไหร่,แน่นอนว่ามันยิ่งหอมหวาน กลมกล่อมมากเท่านั้น.

ลู่อี้ผิงเอ่ย“หยกเช่นนี้,มีอยู่ด้วยกันทั้งหมดห้าชิ้น,หากเจ้าบอกข้าว่าอยู่ที่ใหน,ช่วยข้าหาให้พบทั้งห้าชั้น,สุรานี้จะเป็นของเจ้า.”

“สุราสองไหที่เจ้าได้รับไปก่อนหน้านี้มีอายุเพียง 200,000 ปีเท่านั้น,ทว่าไหนี้มีอายุ 400,000 ปี!”

400,000 ปี!

โจวเฉิงที่กลืนน้ำลายอึกใหญ่.

เขาจ้องมองสุราไหดังกล่าวไม่วางตา,ทว่าผ่านไปนานเหมือนกัน,เขาก็เผยยิ้มอย่างขมขื่นออกมา“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการบอกคุณชายว่าหยกอีกสามชิ้นอยู่ใหน,เพราะว่าหยกดังกล่าวนี้ข้าพบมันที่ถ้ำที่พักของราชาอสูรหวนหยิง,และอีกสามชิ้นจะอยู่ที่นั่นหรือไม่ก็ไม่อาจบอกได้.”

อย่างไรก็ตามกล่าวมาถึงตอนนี้,เขาก็เอ่ยเพิ่มออกมา“ทว่า,ถ้ำที่พักของราชาอสูรหวนหยิงนั้น,มีหลายสถานที่ข้าไม่อาจเข้าไปได้,บางทีอาจจะมีของชิ้นนี้อยู่ก็เป็นได้.”

ถ้ำที่พักราชาอสูรหวนหยิงนั้นเป็นราชาอสูรที่ทรงพลังที่สุดในยุคโบราณ,ถ้ำที่พักดังกล่าวมีค่ายกลมากมายขวางกั้นอยู่,โจวเฉิงสามารถาผ่านเข้าไปได้เพียงไม่กี่ที่เท่านั้น.

“...”ลู่อี้ผิงได้ยิน,ดวงตาเป็นประกาย.

“ถ้ำที่พักของราชาอสูรหวนหยิง,ข้าบอกที่อยู่กับเจ้าก็ได้,ทว่าข้าต้องการสุรา 400,000 ปีสองไห่.”โจวเฉิงที่ครุ่นคิด หันหน้าไปมองเอ่ยเพิ่ม“นอกจากนี้,หากข้าพาท่านเข้าไปยังถ้ำที่พักของราชาอสูรหวนหยิง,ไม่ว่าจะพบสมบัติอะไรด้านใน,ยกเว้นหยกทั้งสามชิ้น,สมบัติอื่น ๆ ข้าจะต้องได้รับส่วนแบ่ง หนึ่งในสามส่วน.”

ลู่อี้ผิงจ้องมองไปยังโจวเฉิง,พร้อมกับเผยยิ้ม“เจ้าไม่กลัวว่า,ข้าจะจับเจ้าแล้วค้นวิญญาณหรอกรึ?”

ใบหน้าของโจวเฉิงที่กระตุก,ก่อนเอ่ยด้วยร้อยยิ้ม“คุณชายลู่ ล้อเล่นแล้ว,คุณชายลู่ไม่ใช่คนเช่นนั้น.”

ลู่อี้ผิงเผยยิ้ม“เช่นนั้น,ข้าเป็นคนเช่นใด?”

โจวเฉิงที่เพียงเอ่ยแก้ตัวเท่านั้น,อีกฝ่ายเป็นเช่นใดก็ไม่อาจบอกได้.

ลู่อี้ผิงไม่ได้กดดันอีกฝ่ายอีก,เขาได้ส่งสุรา 400,000 ปีสองไห,ให้กับอีกฝ่ายทันที,ใบหน้าของโจวเฉิงที่เวลานี้เต็มไปด้วยความดีใจ,เวลานี้เขามีสุราชั้นยอดสามไห,จากนั้นเขาก็บอกสถานที่ต่อลู่อี้ผิง.

ลู่อี้ผิงที่ได้ยินก็เผยความประหลาดใจ,คาดไม่ถึงว่าถ้ำที่พักราชาอสูรหวนหยิงจะอยู่สถานทีเช่นนั้นอย่างงั้นรึ?

อย่างไรก็ตาม,หลังจากที่โจวเฉิงได้รับสุราแล้ว,เขาก็ไม่จากไป,ยังคงนั่งอยู่ข้างกองไฟ,ย่างเนื้อกินดื่มกับลู่อี้ผิง.

แน่นอนว่าเขากินเพียงอึกเล็ก ๆ เท่านั้น.

ส่วนลู่อี้ผิงที่ซดอึกใหญ่ต่อหน้าเขา.

ส่วนลาตัวนั้น,นั่งอยู่ข้างกองเพลิง,มันไม่ได้กินเนื้อย่าง,ลาตัวนี้ค่อนข้างผอม,คล้ายว่ากำลังขาดสารอาหาร,ว่าแต่ลา จะกินเนื้อได้อย่างไร,มารดาเถอะ.

ส่วนวัวกระทิงมังกรเขาทองคำข้าง ๆ กับกินเนื้อเต็มปาก,ริมฝีปากมันแผลบ

“เจ้าไม่ไปรึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยถามโจวเฉิง.

โจวเฉิงที่เผยยิ้ม“ข้าท่องไปทั่วโลกด้วยตัวคนเดียว,เบื่อแล้ว,มันคงจะดีหากได้ติดตามคุณชาย,หลังจากนี้ข้ายังสามารถช่วยคุณชายทำธุระต่าง ๆ ได้ด้วย.”

ลู่อี้ผิงพยักหน้ารับ,เขาไม่ได้ใส่ใจนักหากโจวเฉิงจะตามเขาไปด้วย.

แสงตะวันที่ขับไล่ความมืดช้า ๆ.

ฝนที่ตกหนักเมื่อคืนได้หยุดแล้ว.

เช้าหลังจากวันฝนตก,อากาศบนท้องฟ้าที่ดูสดชื่นสดใส.

ลู่อี้ผิงและคนอื่น ๆ ที่ออกจากวิหารร้าง,มุ่งตรงไปยังตระกูลหว่านต่อ.