บทที่ 241 เหยื่อกับพราน

บทที่ 241 เหยื่อกับพราน

ภายใต้การลอบโจมตีที่กะทันหันนี้ ทหารเว่ยล้มลงทีละคน แต่การระดมยิงก็ทำให้ฝ่ายกวนหนิงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผยตำแหน่งออกมา...

"พวกมันอยู่นั่น!" "รีบตามไปเร็ว!"

ทหารเว่ยที่กำลังเดือดดาลรีบพุ่งเข้าใส่ทันที แต่เพียงวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เหยียบเข้ากับที่ว่างและร่วงลงไปในหลุมพรางอีกครั้ง

เมื่อเห็นเพื่อนร่วงลงไป บางคนรีบเปลี่ยนทิศทางเพื่ออ้อมไปโจมตี แต่แล้วก็ร่วงลงไปอีก

ที่แท้กับดักเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงจุดเดียว แต่มันถูกกระจายไว้อย่างไร้รูปแบบ เริ่มจากการขุดหลุมลึก วางกิ่งไม้ทับ แล้วปกปิดด้วยใบไม้แห้งจนแยกไม่ออกด้วยตาเปล่า...

ในเวลาเดียวกัน ห่าธนูก็ยังคงระดมยิงมาไม่หยุดในระยะที่ไม่ไกลนัก พวกทหารเว่ยจึงกลายเป็นเป้านิ่งไปโดยปริยาย

เพียงเวลาไม่นาน เสียงโหยหวนก็ดังระงมไปทั่วผืนป่า

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เถาโจวได้ยินเสียงร้องจึงรู้ว่าต้องเผชิญกับการซุ่มโจมตีของศัตรูเข้าแล้ว แต่เขากลับรู้สึกยินดี

นั่นแสดงว่ากวนหนิงซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริงๆ

"บุกเข้าไป! หาพวกมันให้เจอ!" เขาออกคำสั่งพลางรุดหน้าตามเข้าไปทันที

เขาไม่ได้มีความกังวลเลย กวนหนิงมีเพียงทหารที่เหลือเดนไม่กี่คน แถมยังเป็นทหารใหม่ทั้งหมด เขาจะกลัวอะไร?

"ท่านแม่ทัพเถา ศัตรูวางกับดักไว้ในป่า ฝ่ายเราสูญเสียหนักมากครับ" ทหารนายหนึ่งวิ่งมารายงาน

"กับดักงั้นหรือ?"

เถาโจวชะงักไปเล็กน้อย "เจ้าพูดเล่นหรือเปล่า? แค่กับดักกระจอกๆ จะมาหยุดทัพข้าได้งั้นหรือ?"

"พวกมันวางกับดักควบคู่ไปกับการใช้พลธนูยิงถล่ม ทำให้ฝ่ายเราตกเป็นฝ่ายรับอย่างมากครับ..."

ทหารส่งสารพาเถาโจวมาที่หน้ากับดักหลุมหนึ่ง เมื่อเห็นทหารที่ร่วงลงไปถูกขวากไม้แหลมทิ่มแทงร่างกายจนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด

"ต่ำช้า!" "สั่งการลงไป ขุดพวกมันออกมาให้หมด!"

เถาโจวโกรธจัด เขาสั่งให้ทหารทั้งหมดโถมเข้าไป แต่เขาก็ยังประเมินการเตรียมตัวของกวนหนิงต่ำไป

พวกทหารเว่ยอยู่ในที่สว่าง ส่วนคนของกวนหนิงอยู่ในที่มืด ไม่ยอมออกมาประจันหน้าตรงๆ แต่คอยลอบยิงธนูเย็นๆ ออกมาจากมุมมืดตลอดเวลา

กับดักถูกวางไว้ทั่วทุกหนแห่งอย่างไร้ระเบียบ อีกทั้งยังจงใจชี้นำทางให้ทหารเว่ยต้องเดินไปตกหลุมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทรมานอย่างแสนสาหัส

"ฟึ่บ!"

ทันใดนั้น ลูกธนูเย็นเยียบลูกหนึ่งพุ่งตรงมา ปลิดชีพทหารที่ยืนข้างกายเถาโจวไปในทันที

"หืม?" เถาโจวตกใจจนรีบหมอบลงกับพื้น

"คุ้มครองท่านแม่ทัพ!" คนรอบข้างกรูเข้ามาล้อมกรอบ จับตาดูรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง...

"ท่านอ๋องน้อยช่างมีฝีมือการยิงธนูที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!" อู่หยุนเซียวอดไม่ได้ที่จะอุทานชื่นชม

ลูกธนูเมื่อครู่นี้คือกวนหนิงที่เป็นคนยิงเอง

"โชคช่วยน่ะ"

กวนหนิงฝึกเคล็ดวิชาลึกลับทำให้มีพละกำลังมหาศาล เขาสามารถน้อมสายธนูที่หนักได้สบายๆ ส่วนเรื่องความแม่นยำนั้นยังต้องอาศัยการฝึกฝนเพิ่ม

"เสียดายที่ไม่โดนคนนั้น เขาคือนายพลของทัพเว่ย" กวนหนิงมองไปที่เถาโจว

"พวกมันเริ่มสติหลุดกันแล้ว วันนี้เราจะฝังพวกมันไว้ที่นี่ให้หมด" กวนหนิงกล่าวต่อ "เมื่อได้จังหวะ ให้คนของเราบุกเข้าไป นี่คือโอกาสทองในการฝึกทหาร"

"ครับ!"

ยิ่งถลำลึกเข้าไป ทหารเว่ยที่บาดเจ็บและล้มตายก็ยิ่งมากขึ้น

ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ราบ แต่เป็นป่าเขาซึ่งจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกมันอย่างมาก ในขณะที่หน่วยของกวนหนิงซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาหลายวันจนคุ้นเคยกับภูมิประเทศเป็นอย่างดี

ทหารเว่ยจากที่เคยบุ่มบ่ามเริ่มเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง ทุกคนใช้อาวุธคอยทิ่มนำทางเพื่อตรวจหาหลุมพราง

ทว่ากับดักมีหลายรูปแบบ นอกจากหลุมลึกแล้ว ยังมีบ่วงเชือก กับดักตาข่าย และอื่นๆ อีกมากมายจนยากจะป้องกันได้หมด

เถาโจวโกรธจนอกแทบระเบิด จนถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นหน้าศัตรูแม้แต่คนเดียว เสียงโหยหวนรอบตัวที่ไม่เคยหยุดหย่อนทำให้เขาสับสนวุ่นวายใจยิ่งนัก

"ท่านแม่ทัพ เราถลำลึกเข้าไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ ป่านนี้กว้างใหญ่เกินไป ศัตรูก็เตรียมตัวมาดีมาก ฝ่ายเราสูญเสียหนักเกินไป เรากำลังถูกรุมกินโต๊ะฝ่ายเดียวครับ" รองแม่ทัพเสนอความเห็น

"รวมกำลังคนเข้าด้วยกัน!" เถาโจวไม่ยินยอมที่จะยอมแพ้

หากกลับไปในสภาพนี้ เขาจะเอาหน้าไปสู้ท่านใต้เท้าซ่งได้อย่างไร

"ครับ!" รองแม่ทัพเตรียมจะส่งสัญญาณสั่งการ

"ทางนี้มีกับดัก!" ทหารนำทางพุ่งอาวุธไปโดนจุดหนึ่งจนเผยให้เห็นหลุม

"ช่างต่ำช้านัก" เถาโจวสบถด่าพลางเตรียมจะเดินอ้อมไป ทันใดนั้นเขาเท้าของเขาก็เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง และรู้สึกได้ว่าข้อเท้าถูกบ่วงเชือกรัดไว้

"แย่แล้ว!"

เขาหน้าถอดสี ทว่าร่างกายกลับเสียการควบคุมในพริบตา บ่วงเชือกรัดข้อเท้าเขาแน่นและฉุดร่างเขาขึ้นไปในอากาศทันที ทำให้เขาต้องห้อยหัวตกลงมา

"ท่านแม่ทัพ!"

ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนหน้าถอดสี ต้องบอกว่าเถาโจวดวงซวยจริงๆ ในป่ามีบ่วงแบบนี้วางไว้ไม่กี่จุด แต่เขาก็ดันมาเหยียบเข้าจนได้

"รีบตัดเชือกเร็ว! ปีนขึ้นไปบนต้นไม้!"

เชือกถูกโยงไว้สูงระหว่างต้นไม้สองฝั่ง นี่คือฝีมือของนายพรานหลี่ชุนฝู หากจะตัดเชือกต้องปีนขึ้นไปเท่านั้น

พวกมันกำลังจะเริ่มขยับ แต่แล้วก็ต้องชะงักตัวแข็งทื่อ

เมื่อเห็นผู้คนปรากฏตัวออกมาจากรอบทิศทาง ทีละคนๆ จนล้อมกรอบพวกมันไว้จนมิด!

เถาโจวนำทหารมาสองพันนาย แต่ผ่านการบั่นทอนมานาน คนเจ็บจนขยับไม่ได้ก็มาก คนที่อยู่ตรงนี้จึงเหลือเพียงไม่กี่ร้อยนายเท่านั้น

บทบาทของผู้ล่าและผู้ถูกล่าได้สลับกันเรียบร้อยแล้ว

"ยิงธนู!"

กวนหนิงไม่ออกคำสั่งอย่างลังเลใจแม้แต่น้อย

ในระยะประชิดเช่นนี้ ต่อให้เป็นมือใหม่ที่ไม่ชำนาญก็ยิงถูกได้ไม่ยาก

ภายใต้ห่ากระสุนธนูนี้ พวกทหารเว่ยไม่มีทางหนีพ้น ล้มตายลงไปทีละคน และในไม่ช้าทั้งหมดก็หมดสิ้นกำลังรบ

"พาคนไปจัดการส่วนที่เหลือให้หมด" กวนหนิงสั่งการสั้นๆ ก่อนจะเดินนำทหารหลายร้อยนายเข้ามา

"เราพบกันอีกแล้วนะ" เขามองเถาโจวที่ถูกแขวนต่องแต่งอยู่ "เอาตัวเขาลงมา"

เมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ถูกยิงตาย เพราะกวนหนิงจงใจเก็บชีวิตเขาไว้

ไม่นานนักเถาโจวก็ถูกปล่อยตัวลงมา สีหน้าของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด นึกไม่ถึงว่าเขาจะตกเป็นเชลย

"ถ้าแน่จริงก็มาสู้กันตรงๆ สิ ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าแบบนี้ นับเป็นลูกผู้ชายที่ไหนกัน?"

เถาโจวถูกมัดมือมัดเท้าแน่นจนขยับไม่ได้

"หืม?" กวนหนิงเลิกคิ้ว "พวกเจ้าเริ่มสงครามรุกรานต้าคังของข้า นั่นแหละคือความต่ำช้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่หรือ?"

เถาโจวถึงกับพูดไม่ออก

"ไปจัดการปลิดชีพพวกที่ยังไม่ตายให้หมดทุกคน" กวนหนิงสั่งทหารรอบข้างต่อหน้าเถาโจว

คนที่ถูกลูกธนูยิงโดนจุดที่ไม่สำคัญย่อมไม่ตายในทันที

ทหารรอบข้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

การยืนยิงธนูจากที่ไกลๆ พวกเขาพอจะรับได้ แต่การเดินเข้าไปฆ่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่อหน้านั้น พวกเขายังรู้สึกต่อต้านและข้ามผ่านกำแพงในใจไปไม่ได้

อย่างว่า พวกเขาเป็นเพียงทหารใหม่ และเพิ่งผ่านการรบจริงๆ มาเพียงครั้งเดียว

"เร็วเข้า ทุกคนต้องลงมือ!" กวนหนิงสั่งเสียงเย็น

นี่คือโอกาสทองในการฝึกทหาร สถานการณ์บีบคั้น เขาไม่มีเวลามากนัก จึงต้องใช้วิธีนี้ในการขัดเกลาพวกเขาให้เป็นทหารจริงโดยเร็วที่สุด!

"ทำไม? ไม่กล้าหรือ?"

กวนหนิงกล่าวเสียงกร้าว "ต่อหน้าแม่ทัพศัตรู พวกเจ้าอยากให้เขาดูถูกงั้นหรือ?"

"หรือพวกเจ้าลืมไปแล้วว่า พี่น้องทหารใหม่ที่มาด้วยกันถูกพวกมันฆ่าแกงอย่างทารุณเพียงใด?"

ภายใต้คำพูดที่กระตุ้นอารมณ์ ในที่สุดก็มีคนกระชับอาวุธในมือแล้วเดินก้าวออกมา

"ข้าขอเริ่มคนแรก!"

สิ่งที่ทำให้กวนหนิงประหลาดใจคือ คนแรกที่ลงมือกลับเป็นบัณฑิตอย่าง เมิ่งหง

เขาหยิบกระบี่ขึ้นมาแล้วทิ่มแทงเข้าที่ลำคอของทหารเว่ยโดยตรง ก่อนจะชักออกมา เลือดพุ่งกระฉูดสาดกระจาย...

"เห็นไหม มันง่ายแค่นี้เอง"

กวนหนิงถามต่อ "คนต่อไปคือใคร? อย่ามัวเสียเวลา!"

"เจ้า...!" ภาพนี้เถาโจวแทบจะดูต่อไปไม่ไหว ดวงตาของเขาแดงก่ำ

"กวนหนิง ครั้งนี้ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ แต่เจ้าอย่าหวังว่าจะรอดไปได้ จังหวัดเจียงลี่มีแต่คนของเรา ท่านใต้เท้าซ่งจะส่งคนมาตามล่าเจ้าเพิ่มขึ้นในไม่ช้า"

"งั้นหรือ?" กวนหนิงกล่าวอย่างเรียบเฉย "ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอ มาเท่าไหร่ ข้าก็จะฆ่าให้เกลี้ยงเท่านั้น..."