บทที่ 175 ศีรษะของเจ้าข้าจะเอาไป

บทที่ 175 ศีรษะของเจ้าข้าจะเอาไป

ดาบที่ทรงพลังของเหรินควงหลงก่อให้เกิดเสียงระเบิดอันมหาศาล ปราณแท้จริงที่บ้าคลั่งก็พุ่งออกมาทันที ศิษย์พรรคควงหลงหลายคนรอบๆ ถูกพัดปลิวกระเด็น

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือ อู๋เทียนถึงกับใช้ดาบขนาดใหญ่ต้านทานการโจมตีที่ทรงพลังของเหรินควงหลงไว้ได้ ทั้งสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ พื้นดินที่อู๋เทียนยืนอยู่ยุบตัวลงไป แต่อู๋เทียนกลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แม้แต่เสื้อผ้าบนร่างก็ไม่เสียหายเลย

“เป็น... เป็นไปได้อย่างไร! ถึงสามารถต้านทานการโจมตีของหัวหน้าพรรคได้ เจ้าเด็กนี่เป็นใครกันแน่?!”

“พลังยุทธ์ของหัวหน้าพรรคบรรลุถึงราชันย์ยุทธ์ขั้นสี่แล้ว การโจมตีของหัวหน้าพรรคถึงถูกเจ้าคนสวมเสื้อผ้าแปลกๆ ต้านทานไว้ได้ด้วยมือเดียว?”

“ร้าย... ร้ายกาจมาก แม้แต่หัวหน้าพรรคก็ยังทำร้ายคนผู้นี้ไม่ได้ แล้วทำไมคนเก่งกาจถึงเพียงนี้ถึงมาเป็นศัตรูกับพรรคควงหลงของเรา?”

หลังจากอู๋เทียนต้านทานการโจมตีของเหรินควงหลงไว้ได้ ศิษย์พรรคควงหลงทั้งหมดก็ตกตะลึง เมื่ออู๋เทียนเดินเข้ามาอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ ไม่มีใครสนใจเขาเลย แต่เมื่อเห็นอู๋เทียนต้านทานการโจมตีของหัวหน้าพรรคได้ด้วยมือเดียว ทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที บางคนถึงกับเริ่มหวาดกลัวแล้ว

“ถึงสามารถต้านทานการโจมตีของข้าได้อย่างง่ายดาย เจ้าเป็นใครกันแน่?” เหรินควงหลงก็ตกตะลึงมองอู๋เทียน

“คนที่สังหารเจ้า!” อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย แล้วสะบัดหมวกสานในมือเข้าใส่เหรินควงหลง

สีหน้าของเหรินควงหลงเปลี่ยนไป หลบไปทันที หมวกสานของอู๋เทียนพุ่งผ่านไปราวกับลูกศร ศิษย์หลายคนด้านหลังเหรินควงหลงถูกหมวกสานตัดลำคอขาดทันที แล้วหมวกสานก็ฝังเข้าไปในกำแพงอย่างหนักหน่วง

“ปราณแท้จริงที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ พลังยุทธ์ของเจ้าสูงถึงเพียงไหน? เจ้าเด็กนี่เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาเป็นศัตรูกับพรรคควงหลงของเรา!” เหรินควงหลงเห็นความสามารถของอู๋เทียน ก็ถามด้วยความตกตะลึง ตอนนี้ในใจเขารู้สึกหนักอึ้ง ยอดฝีมือถึงเพียงนี้รับมือได้ยาก

“ยังต้องการให้ข้าตอบอีกครั้งหรือ?” อู๋เทียนเบ้ปากอย่างดูถูก

“ฮึ่ม! ท่าทีช่างอวดดีนัก แม้ว่าพลังยุทธ์ของเจ้าจะสูงส่ง แต่เจ้าก็อยู่ในรังของพรรคควงหลงของเรา อย่าคิดที่จะจากไปอย่างปลอดภัย ทุกคนเตรียมพร้อม โจมตีพร้อมกัน ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าคนนี้จะสามารถต้านทานพลังของพรรคเราทั้งหมดได้!” เหรินควงหลงไม่คิดที่จะต่อสู้กับอู๋เทียนตัวต่อตัวอีกต่อไป สั่งให้ศิษย์ทั้งหมดล้อมอู๋เทียนไว้แล้วโจมตีพร้อมกัน

ทันใดนั้น ทุกคนก็ล้อมอู๋เทียนไว้ตรงกลาง

อู๋เทียนกวาดสายตามองศิษย์รอบๆ มุมปากก็โค้งขึ้นเล็กน้อย “ดีมาก จะได้ไม่ต้องจัดการทีละคน โจมตีพร้อมกันก็จัดการพร้อมกัน!”

“ฆ่า! ให้เจ้าเด็กนี่ได้เห็นความสามารถของพวกเรา!” เหรินควงหลงสั่งการ ศิษย์ทั้งหมดก็ใช้อาวุธโจมตีเข้าใส่อู๋เทียนพร้อมกัน

“วิชาดาบมังกรดำขั้นที่หนึ่ง วายุเมฆาโหมกระหน่ำ!”

อู๋เทียนสะบัดแขน ปราณแท้จริงอันมหาศาลก็ไหลเข้าสู่ดาบมังกรดำ ดาบมังกรดำก็ส่งเสียงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วพลังอันบ้าคลั่งก็กวาดศิษย์พรรคควงหลงที่อยู่รอบๆ เข้าไป

ตูม!

“อ๊าก...” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นนับไม่ถ้วน ในพริบตาเดียว ศิษย์พรรคควงหลงสิบกว่าคนก็ล้มลงในกองเลือด

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารศิษย์พรรคควงหลงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นหก ได้รับค่าประสบการณ์ 100 แต้ม”

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารศิษย์พรรคควงหลงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นเก้า ได้รับค่าประสบการณ์ 200 แต้ม”

...

ดาบเดียวของอู๋เทียนก็ทำให้เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในใจ

เหรินควงหลงต้านทานการโจมตีของอู๋เทียนไว้ได้ ดวงตาเย็นชา คำรามด้วยความโกรธว่า “ศิษย์ที่อยู่เหนือหัวหน้าหอตามข้ามา คนอื่นๆ สนับสนุนจากด้านหลัง!”

เหรินควงหลงเห็นศิษย์ธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ จึงนำผู้อาวุโสระดับสูงสิบกว่าคนพุ่งเข้าใส่อู๋เทียนพร้อมกัน

อู๋เทียนกระโดดขึ้นไป ดาบมังกรดำในมือฟันไปด้านข้าง แล้วฟันครั้งที่สอง ตามด้วยครั้งที่สาม

“วิชาดาบมังกรดำขั้นที่สอง โลหิตคลั่ง!”

ตูม ตูม ตูม...

คมดาบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยปราณแท้จริงอันมหาศาลโจมตีเข้าใส่เหรินควงหลงและผู้อาวุโสระดับสูงสิบกว่าคนของพรรคควงหลง ก่อให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ พลังงานอันบ้าคลั่งจากการระเบิดทำให้คนอื่นๆ ยกเว้นเหรินควงหลงกระเด็นปลิวไป

“พรวด!” ผู้อาวุโสระดับสูงสิบกว่าคนยกเว้นเหรินควงหลงต่างกระอักเลือดคำโต บางคนถึงกับตายทันที

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารหัวหน้าหอพรรคควงหลงปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสาม ได้รับค่าประสบการณ์ 2,000 แต้ม”

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารหัวหน้าหอพรรคควงหลงปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสี่ ได้รับค่าประสบการณ์ 3,000 แต้ม”

...

“ฆ่า!” ศิษย์พรรคควงหลงที่อยู่รอบๆ ดวงตาแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่อู๋เทียนอย่างไม่กลัวตาย

อู๋เทียนเย้ยหยัน ดาบมังกรดำฟันอย่างรุนแรง ปราณดาบแผ่ซ่านออกไปรอบๆ ศิษย์ส่วนใหญ่ล้มลงกับพื้น กลายเป็นค่าประสบการณ์ของอู๋เทียน

เห็นภาพนี้ สีหน้าของเหรินควงหลงมืดครึ้มอย่างยิ่ง จ้องอู๋เทียนด้วยความโกรธแล้วถามว่า “ทำไม? พรรคควงหลงของข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า ทำไมเจ้าถึงต้องการสังหารพวกเราทั้งหมด?”

“ข้าจะบอกความจริงแก่เจ้า ข้ามาเอาศีรษะของเจ้าไปแลกรางวัล” อู๋เทียนแบมือแล้วกล่าว

“ไร้สาระ! ดูถูกเหรินควงหลงผู้นี้เกินไป ข้าจะเอาจริงแล้วนะ!” เหรินควงหลงคำรามเสียงดัง เสื้อผ้าด้านบนของเขาก็ขาดออก เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำ

อู๋เทียนเบ้ปากแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าตนเองเป็นชาวไซย่าหรือไง? ถึงได้ระเบิดพลังความโกรธ เจ้ากำลังจะตายแล้วรู้หรือไม่?”

“มารดามัน! ข้าจะแก้แค้นให้ศิษย์ทั้งหมด ไปตายซะ!” เหรินควงหลงยกดาบวงแหวนเหล็กขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ฟันเข้าใส่อู๋เทียน

ตูม! อู๋เทียนหลบดาบนี้ได้ เหรินควงหลงฟันดาบลงบนพื้น พื้นดินก็เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่

ติ๊ง ติ๊ง! ในพริบตาเดียว อู๋เทียนและเหรินควงหลงปะทะกันหลายกระบวนท่า ร่างกายของทั้งสองคนต่างถอยหลังไป

“คลั่งสังหาร!” เหรินควงหลงกำดาบแน่น กล้ามเนื้อแขนระเบิดออก ปราณแท้จริงอันมหาศาลรวมตัวกันบนดาบ แล้วปราณดาบอันบ้าคลั่งก็พุ่งเข้าใส่อู๋เทียน

“ผ่าสวรรค์แยกปฐพี!” อู๋เทียนเย้ยหยัน ดาบมังกรดำก็กลายเป็นดาบปราณแท้จริงขนาดใหญ่ ฟันลงมาจากด้านบนเข้าใส่เหรินควงหลง

ตูม! เสียงดังสนั่น ปราณดาบที่เหรินควงหลงโจมตีออกมาถูกอู๋เทียนทำลายจนสลายไป ส่วนปราณดาบของอู๋เทียนก็ฟันเข้าใส่ร่างของเหรินควงหลงทันที ก่อให้เกิดฝุ่นควันนับไม่ถ้วน

ฝุ่นควันจางหายไป เหรินควงหลงกระอักเลือด นอนอยู่บนพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น อู๋เทียนเดินเข้าไป เตรียมจะเก็บศีรษะของเหรินควงหลง

ในเวลานี้ เหรินควงหลงดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอ้อนวอน นอนอยู่บนพื้นแล้วขอร้องอย่างยากลำบากว่า “ไม่... อย่าสังหารข้า! ข้า... ข้าสามารถมอบเงินและอุปกรณ์ทั้งหมดให้ท่านได้ ทั้งหมดเลย ขอเพียงท่านไม่สังหารข้า!”

“โอ้? เจ้ามีเงินทองเท่าไหร่?” อู๋เทียนถามด้วยความสนใจ

“มี... มี...” เหรินควงหลงพยุงตัวขึ้นมา แล้วกล่าวต่ออู๋เทียนว่า “เงินทองของข้ามี... ไปตายซะ!”

ขณะที่อู๋เทียนนั่งยองๆ ลงถามว่าเขามีเงินทองเท่าไหร่ เหรินควงหลงก็หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาแทงเข้าใส่ลำคอของอู๋เทียนอย่างรุนแรง อู๋เทียนเห็นแล้ว แต่ไม่ได้หลบ ปล่อยให้เหรินควงหลงแทงเข้ามา

พรวด! เสียงดังสนั่น มีดสั้นของเหรินควงหลิงยังไม่ทันแทงโดนลำคอของอู๋เทียน ก็ถูกสะท้อนกลับไป มีดสั้นสะท้อนกลับไปแทงเข้าใส่ลำคอของเหรินควงหลงเอง

“ทำ... ทำไม...” เหรินควงหลงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อมองอู๋เทียน

“เจ้าคนโง่นี่ เจ้าคิดว่าข้าไม่มีการป้องกันหรือ? ใกล้ตายแล้วยังคิดจะพลิกสถานการณ์ ช่างไร้เดียงสาจริงๆ! เอาล่ะ ศีรษะของเจ้าข้าจะเอาไปแล้วนะ”