บทที่ 90 ลอบสังหารยามค่ำคืน

บทที่ 90 ลอบสังหารยามค่ำคืน

“หัวหน้า เมืองผิงหยางอยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันลี้ ท่านว่าพวกเราต้องจับสัตว์อสูรมาเป็นพาหนะหรือไม่ มิเช่นนั้นพวกเราเดินไปขาคงจะหมดแรง”

“หัวหน้า คืนนี้พวกเราจะพักที่ไหนดี?”

“หัวหน้า...”

ตลอดทาง หนิวอู๋จี๋พูดไม่หยุดหย่อนอยู่ข้างหูอู๋เทียน เจ้าคนนี้ตั้งแต่ยอมรับอู๋เทียนเป็นหัวหน้าก็เริ่มกลายเป็นคนตลก ไม่สิ! ควรจะกล่าวว่าเขาเป็นคนตลกอยู่แล้ว

“หากเจ้ายังพูดมากอีกคำเดียว ข้าจะสังหารเจ้าในพริบตา!” อู๋เทียนจ้องหนิวอู๋จี๋อย่างดุดัน

หนิวอู๋จี๋รีบเอามือปิดปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก เสี่ยวฮุ่ยที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะคิกคัก

เมื่อเห็นเสี่ยวฮุ่ยหัวเราะ อู๋เทียนก็นึกถึงคำพูดของหนิวอู๋จี๋ เมืองผิงหยางอยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันลี้ การเดินไปย่อมเป็นไปไม่ได้ บัดซบ! ตอนออกจากเมืองผิงหยางเขาลืมซื้อสัตว์อสูรที่วิ่งเร็วมาเป็นพาหนะ

“พวกเราออกจากเมืองผิงหยางมานานแล้ว บัดนี้มาถึงชานเมืองแล้ว น่าจะมีสัตว์อสูรอยู่บ้าง หากมีตัวที่เหมาะสมก็จะจับมาเป็นพาหนะ” อู๋เทียนมองไปรอบๆ เห็นแต่ทุ่งหญ้าว่างเปล่าแล้วกล่าว

ทว่าสิ่งที่ทำให้อู๋เทียนผิดหวังคือ ตลอดหลายชั่วยามต่อมา เขาไม่พบสัตว์อสูรที่เหมาะสมจะเป็นพาหนะเลย แม้จะถึงยามเย็นก็ยังหาไม่ได้

“หัวหน้า ค่ำแล้ว พวกเราอยู่ห่างจากเมืองที่ใกล้ที่สุดหลายสิบลี้ ดูท่าคืนนี้พวกเราคงต้องพักแรมกลางแจ้งแล้ว” หนิวอู๋จี๋มองท้องฟ้าที่มืดมิดแล้วกล่าวอย่างเศร้าสร้อย

“ช่วยไม่ได้ ตอนออกมาไม่ได้เตรียมตัวไว้ คงต้องทนไปก่อน” อู๋เทียนนึกจนใจเช่นกัน ตอนออกมาเขารีบร้อนเกินไป ไม่ได้วางแผนการเดินทางไว้เลย

ในที่สุดยามค่ำคืนก็มาถึง อู๋เทียนสามคนพักแรมในป่าแห่งหนึ่ง แม้จะไม่ได้วางแผนการเดินทางไว้ก่อน แต่อู๋เทียนก็มีแหวนมิติ อุปกรณ์สำหรับพักแรมกลางแจ้งก็มีอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นถุงนอน ผ้าห่ม หรือแม้แต่เต็นท์ง่ายๆ ที่อู๋เทียนทำขึ้นเอง

หลังจากกินเนื้อย่างมื้อใหญ่แล้ว อู๋เทียนก็วางกับดักไว้รอบๆ แล้วทั้งสามคนก็เข้าไปในเต็นท์ของตนเองเพื่อพักผ่อน

ยามค่ำคืนเงียบสงัด ในป่าเงียบสงบเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะสงบสุขอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น เงาดำหลายสายก็พาดผ่านต้นไม้ไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้สร้างความเคลื่อนไหวใดๆ เลย เงาดำหลายสายหลีกเลี่ยงกับดักที่อู๋เทียนวางไว้ แล้วร่อนลงเบาๆ นอกเต็นท์สามหลัง

บุรุษชุดดำที่อยู่ด้านหน้าสุดยกมือขวาขึ้น แล้วชี้ไปยังเต็นท์สามหลัง ทำท่าทางสังหารทันที บุรุษชุดดำหลายคนก็กำกระบี่ในมือแน่น แล้วแทงเข้าใส่เต็นท์สามหลังอย่างรวดเร็ว

ตูม!

ขณะที่กระบี่กำลังจะแทงเข้าสู่เต็นท์ พลังปราณแท้จริงอันมหาศาลก็ระเบิดออกมา กระแทกบุรุษชุดดำหลายคนจนถอยร่นไป

“เกิดอะไรขึ้น? แผ่นดินไหวรึ?” หนิวอู๋จี๋กระโดดออกจากเต็นท์ด้วยสีหน้ามึนงง เมื่อเห็นบุรุษชุดดำหลายคนอยู่เบื้องหน้า ก็ฟื้นคืนสติทันที “บัดซบ! เป็นผู้บุกรุก!”

“สังหาร!” บุรุษชุดดำตะโกนอย่างรุนแรง

“นอนก็ไม่สงบสุข น่ารำคาญจริงๆ!” ในขณะนั้นเอง อู๋เทียนก็ออกจากเต็นท์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “พวกเจ้าเป็นใคร?”

สิ่งที่ตอบกลับอู๋เทียนคือการโจมตีพร้อมกันของบุรุษชุดดำหลายคน ปราณกระบี่หลายสายฟันเข้าใส่อู๋เทียน อู๋เทียนแววตาฉายแววเย็นชา ตะโกนใส่หนิวอู๋จี๋ว่า “เจ้าปกป้องเสี่ยวฮุ่ยไว้ พวกสารเลวเหล่านี้ให้ข้าจัดการเอง!”

“ไม่มีปัญหา หัวหน้า!”

กล่าวจบ ดาบมังกรดำก็ปรากฏขึ้นในมือของอู๋เทียน ปราณกระบี่หลายสายถูกดาบมังกรดำของอู๋เทียนสกัดกั้นไว้ทันที จากนั้น อู๋เทียนก็พุ่งไปยังบุรุษชุดดำคนหนึ่ง ดาบมังกรดำในมือฟันออกไป บุรุษชุดดำคนนั้นศีรษะขาดในทันที

“ฮึ่ม! พลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นหนึ่งก็กล้ามาหยิ่งผยองต่อหน้าข้า คิดจะสังหารคนก็ไม่ส่งยอดฝีมือมา!” หลังจากสังหารผู้บุกรุกคนนั้นแล้ว อู๋เทียนก็กล่าวอย่างดูแคลน

ยังไม่ทันที่ผู้บุกรุกคนอื่นๆ จะทันได้ตอบสนอง ดาบมังกรดำของอู๋เทียนก็ปลิดชีวิตบุรุษชุดดำอีกสองคน

หัวหน้าบุรุษชุดดำหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่คิดเลยว่าอู๋เทียนจะจัดการลูกน้องของเขาไปสามคนในพริบตา เขารู้ดีว่าลูกน้องของเขามีพลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถต้านทานอู๋เทียนได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ฉัวะ! อู๋เทียนแทงทะลุหน้าอกของบุรุษชุดดำอีกคนหนึ่ง ผู้บุกรุกแปดคนบัดนี้เหลือเพียงสี่คนเท่านั้น

หัวหน้าบุรุษชุดดำเห็นดังนั้นก็ตะโกนทันทีว่า “เป้าหมายแข็งแกร่งเกินไป ถอย!”

“คิดจะหนีรึ? ไม่ง่ายนักหรอก!”

ยังไม่ทันที่บุรุษชุดดำหลายคนจะถอยหนี อู๋เทียนก็พุ่งไปเบื้องหน้าพวกเขาอีกครั้ง ดาบมังกรดำฟันออกไปกลางอากาศ เกิดพายุหมุนอันบ้าคลั่ง บุรุษชุดดำสี่คนถูกกระแทกจนปลิวไป แล้วล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง ยกเว้นหัวหน้าบุรุษชุดดำ อีกสามคนล้วนเสียชีวิตทันที

“เจ้ายังมีชีวิตอยู่เพราะข้าต้องการรู้บางอย่าง พูดมา ใครส่งเจ้ามา?” อู๋เทียนเหยียบหน้าอกของหัวหน้าผู้บุกรุกแล้วถามอย่างเย็นชา

หัวหน้าบุรุษชุดดำไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองอู๋เทียนอย่างว่างเปล่า

“ไม่พูดรึ?” อู๋เทียนเลิกคิ้วขึ้น เผยรอยยิ้มชั่วร้าย แล้วย้ายเท้าไปเหยียบแขนของหัวหน้าบุรุษชุดดำ

แคร่ก! เสียงกระดูกหักดังขึ้น แขนของหัวหน้าบุรุษชุดดำถูกเหยียบจนหักทันที

“อ๊าก!” หัวหน้าบุรุษชุดดำร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

“ก่อนลงมือเจ้าคงไม่คิดว่าผลจะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่? แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ต่อไปคือแขนอีกข้าง!” กล่าวพลาง อู๋เทียนก็ย้ายเท้าไปเหยียบแขนอีกข้าง

หัวหน้าบุรุษชุดดำหน้าเปลี่ยนสี กัดฟันกล่าวด้วยความเจ็บปวดว่า “ไม่... อย่า! ข้าจะบอก! ข้าเป็นคนของ ‘โถงเมิ่งหู่’ ข้าทำตามคำสั่งเบื้องบนเท่านั้น!”

“โถงเมิ่งหู่รึ?” อู๋เทียนรู้สึกแปลกกับชื่อนี้

“หัวหน้า ข้ารู้จักโถงเมิ่งหู่ กองกำลังดนี้มีชื่อเสียงในยุทธภพ เทียบเท่ากับกองกำลังทหารรับจ้าง รับภารกิจสังหารต่างๆ หากข้าเดาไม่ผิด การลอบสังหารหัวหน้าในครั้งนี้คงเป็นภารกิจที่พวกเขาได้รับมา” ในขณะนั้นเอง หนิวอู๋จี๋ก็เข้ามาอธิบาย

“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว นั่นก็หมายความว่าหัวหน้าของพวกเจ้ารู้ว่าใครต้องการสังหารข้า ดีมาก บทบาทของเจ้าหมดลงแล้ว!” กล่าวจบ อู๋เทียนก็แทงดาบเข้าสู่หน้าอกของหัวหน้าบุรุษชุดดำทันที

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารสมาชิกโถงเมิ่งหู่แปดคน ได้รับค่าประสบการณ์ 30,000 เงิน 5,000 ตำลึง”

“ขอแสดงความยินดี หนิวอู๋จี๋เพื่อนร่วมทีมของผู้เล่นอู๋เทียนได้รับค่าประสบการณ์ 10,000 ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น บรรลุถึงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นห้า”

“ขอแสดงความยินดี เสี่ยวฮุ่ยเพื่อนร่วมทีมของผู้เล่นอู๋เทียนได้รับค่าประสบการณ์ 10,000 ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นสี่ขั้น บรรลุถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหก”

เมื่อได้ยินเสียงระบบ อู๋เทียนก็เบิกตากว้าง พลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นหนึ่งสำหรับอู๋เทียนแล้วไม่นับเป็นอะไร แต่สำหรับหนิวอู๋จี๋และเสี่ยวฮุ่ยแล้วนับว่าสูงมาก อู๋เทียนสังหารผู้บุกรุกแปดคน หนิวอู๋จี๋และเสี่ยวฮุ่ยได้รับประสบการณ์มากมาย ทั้งสองคนยกระดับพลังยุทธ์ โดยเฉพาะเสี่ยวฮุ่ยที่ยกระดับถึงสี่ขั้น ทำให้อู๋เทียนดีใจอย่างยิ่ง