บทที่ 70 ขอบเขตบ่มเพาะปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสี่

บทที่ 70 ขอบเขตบ่มเพาะปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสี่

ทางเหนือของเมืองผิงหยางใกล้กับเทือกเขา บนภูเขาแถบนี้มีโจรป่าซ่องสุมอยู่มากมาย มักจะทำร้ายชาวบ้านที่อยู่ตีนเขา เนื่องจากภูมิประเทศค่อนข้างขรุขระ ทหารองครักษ์ปราบปรามหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ บัดนี้ชาวบ้านทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากสำนักฉีเทียน พอดีกับที่เจ้าสำนักต้องการให้อู๋เทียนได้ฝึกฝน จึงให้อู๋เทียนและศิษย์อีกหลายคนไปปราบปรามโจรป่าด้วยกัน แต่ทว่าอู๋เทียนกลับบุกไปคนเดียว

เมื่ออู๋เทียนมาถึงที่นี่ ถนนหนทางก็เต็มไปด้วยความเสียหาย บนพื้นเต็มไปด้วยผักผลไม้ที่ถูกเหยียบย่ำจนเละเทะ หรือแม้กระทั่งชาวบ้านจำนวนมากที่บาดเจ็บนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น และยังมีศพจำนวนมากนอนเกลื่อนกลาดอยู่

“ท่านป้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” อู๋เทียนพยุงสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งขึ้นมาถาม

“เป็น... เป็นโจรป่าบนเขา พวกมันลงมาปล้นของ แม้จะมีทหารองครักษ์ แต่โจรป่าพวกนี้แข็งแกร่งเกินไป พวกเราถูกปล้นจนหมดตัว!” สตรีวัยกลางคนกล่าวอย่างจนใจ

“โจรป่าพวกนี้ช่างบังอาจนัก มีมือมีเท้ากลับมาปล้นชิงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ท่านป้า ท่านวางใจเถิด ข้าเป็นศิษย์สำนักฉีเทียน ครั้งนี้มาเพื่อปราบปรามโจรป่า ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าโจรป่าอยู่ที่ไหน?” อู๋เทียนถามอย่างจริงจัง

สตรีวัยกลางคนมองอู๋เทียนอย่างแปลกใจแล้วถามว่า “ที่แท้เจ้าก็เป็นศิษย์ของสำนักฉีเทียน แต่... มีเจ้าคนเดียว?”

“ท่านวางใจเถิด ข้าแข็งแกร่งมาก ข้าคนเดียวก็สามารถปราบปรามโจรป่าได้!” อู๋เทียนรับรองอย่างมั่นใจ

“หนุ่มน้อย แม้เจ้าจะเป็นศิษย์ของสำนักฉีเทียน แต่โจรป่ามีคนมากมาย อย่างน้อยก็มีเป็นร้อยคน เจ้าคนเดียวจะทำได้อย่างไร?” สตรีวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ

“ท่านป้า เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล ท่านบอกข้ามาเถิดว่าโจรป่าอยู่ที่ไหน?”

“พวกมันอยู่ทางนั้น เจ้าดูสิ หุบเขาข้างนั้นคือที่อยู่ของโจรป่า พวกมันมีคนเฝ้าอยู่ที่นั่น ผ่านไปยากมาก!” สตรีวัยกลางคนชี้ไปที่ไหล่เขากล่าว

อู๋เทียนมองไปแวบหนึ่ง บนไหล่เขามีโครงร่างของบ้านอยู่รางๆ แล้วพยักหน้ากล่าว “ขอบคุณท่านมาก ท่านวางใจเถิด โจรป่าเหล่านั้นข้าจะสังหารให้สิ้นซาก ต่อไปพวกมันจะไม่ได้ทำร้ายพวกท่านอีก!”

กล่าวจบ อู๋เทียนก็บุกขึ้นไปบนเขาทันที

“นี่ หนุ่มน้อย อย่าบุ่มบ่าม พวกมัน...”

สตรีวัยกลางคนอยากจะเตือนอู๋เทียน แต่น่าเสียดายที่อู๋เทียนวิ่งหายไปแล้ว

อู๋เทียนวิ่งไปตามทิศทางที่สตรีวัยกลางคนชี้ ทางภูเขาสำหรับคนธรรมดาแล้วค่อนข้างขรุขระ แต่สำหรับคนที่มีพลังยุทธ์อย่างอู๋เทียนแล้ว ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด

เมื่ออู๋เทียนมาถึงใกล้หุบเขาก็เป็นเวลาค่ำคืน ในตอนนั้นเอง อู๋เทียนก็เห็นโจรป่าเจ็ดแปดคนที่กำลังลาดตระเวนอยู่ข้างสะพานหินในหุบเขา

“พวกโจรป่า พวกเจ้าทำร้ายชาวบ้าน มอบชีวิตมาซะ!” อู๋เทียนกระโดดออกมาโดยตรง ชักดาบมังกรดำแล้วบุกเข้าไป

“เจ้าเป็นใคร? เด็กเมื่อวานซืนคนเดียวก็กล้าบุกรุก ‘ค่ายอูหลง’ ของเรา รนหาที่ตาย!” เมื่อเห็นอู๋เทียนคนเดียว โจรป่าหลายคนก็ไม่ใส่ใจ

อู๋เทียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ทะยานร่างขึ้น ดาบมังกรดำฟันลงไปอย่างหนักหน่วง

ตูม! ปราณดาบอันมหาศาลพาดผ่าน โจรป่าแปดคนล้มระเนระนาดในทันที แล้วกลายเป็นประสบการณ์ของอู๋เทียน น่าเสียดายที่โจรป่าแปดคนแข็งแกร่งไม่มากนัก จึงไม่มีประสบการณ์มากมายอันใด

“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!”

ความเคลื่อนไหวของอู๋เทียนทำให้โจรป่าคนอื่นๆ ในค่ายสังเกตเห็น เสียงตะโกนดังขึ้น โจรป่าทั้งหมดในค่ายก็ออกมา

โจรป่าหลายสิบคนข้ามสะพานหินบุกเข้ามา เมื่อเห็นโจรป่ากลุ่มใหญ่บุกเข้ามา อู๋เทียนก็ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าขยะสังคม ทำร้ายชาวบ้าน วันนี้ข้าในฐานะศิษย์สำนักฉีเทียนจะลงทัณฑ์สวรรค์แทนพวกเจ้า จะสังหารพวกเจ้าทั้งหมด ณ ที่นี้ มอบชีวิตมาซะ!”

“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน คนเดียวก็กล้าบุกรุกค่ายของข้า ไม่เจียมตัว! ถึงเจ้าจะเป็นศิษย์สำนักฉีเทียนแล้วจะอย่างไร เจ้าก็แค่คนเดียว จะทำอะไรพวกเราได้?” หัวหน้าโจรป่าชี้หน้าอู๋เทียนตะโกน

“ปราบปรามพวกเจ้าโจรป่ากลุ่มนี้ยังต้องใช้คนมากอีกหรือ? วันนี้ ข้าคนเดียวก็จะสังหารพวกเจ้าทั้งหมด!”

สิ้นเสียง ร่างของอู๋เทียนก็หายไปจากที่เดิม ในพริบตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหัวหน้าโจรป่า ดาบมังกรดำในมือมาถึงคอของหัวหน้าโจรป่าแล้ว

“วายุเมฆาโหมกระหน่ำ!”

ตูม!

ปราณดาบอันบ้าคลั่งพุ่งออกจากดาบมังกรดำในทันที หัวหน้าโจรป่ายังไม่ทันได้ร้องโหยหวนก็ถูกปราณดาบกลืนเข้าไป ในขณะเดียวกัน โจรป่าลูกน้องคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ก็ไม่รอดพ้น ถูกกลืนเข้าไปในพายุหมุนที่อู๋เทียนสร้างขึ้นทั้งหมด

เมื่อฝุ่นควันจางลง รอบๆ อู๋เทียนก็เต็มไปด้วยศพ โจรป่าเหล่านี้มีพลังยุทธ์สูงสุดเพียงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นห้า จะต้านทานการโจมตีสุดกำลังของอู๋เทียนปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสามได้อย่างไร ถูกต้องไหม?

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี! ผู้เล่นอู๋เทียนปราบปรามโจรป่าทั้งหมดสำเร็จ ทำภารกิจสำนัก ‘ปราบปรามโจรป่า’ สำเร็จ ได้รับประสบการณ์ 10,000 และได้รับประสบการณ์รางวัลอีก 20,000”

เมื่ออู๋เทียนปราบปรามโจรป่าเหล่านี้แล้ว ในสมองก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น ได้รับประสบการณ์รวม 30,000 แต้ม ห่างจากการยกระดับเป็นปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสี่เพียงแปดหมื่นประสบการณ์

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!

ทันใดนั้น ในป่าก็มีเสียงลมดังขึ้น แล้วเงาดำสิบกว่าคนก็ล้อมรอบอู๋เทียนไว้

อู๋เทียนหน้าเปลี่ยนสีทันที มองคนสิบกว่าคนที่ล้อมรอบตนเองอย่างเย็นชา “ผู้ใด?”

“คนที่มาฆ่าเจ้า!” เสียงที่ฟังดูชั่วร้ายดังขึ้น

สิ้นเสียง คนชุดดำสิบกว่าคนก็ชักกระบี่ออกจากฝักพร้อมกันแทงเข้าใส่อู๋เทียน

ตูม! ตำแหน่งที่อู๋เทียนยืนอยู่ปราณกระบี่พาดผ่าน พื้นถูกระเบิดจนเป็นหลุมใหญ่ หากมิใช่อู๋เทียนหลบได้เร็วคงถูกระเบิดจนเป็นชิ้นๆ

หลังจากหลบการโจมตีแล้ว อู๋เทียนก็กวาดตามองคนชุดดำสิบกว่าคนอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็เข้าใจในทันที

“อย่างนี้นี่เอง พวกเจ้าคือคนของตระกูลเนี่ยสินะ? ทั้งยังเป็นองครักษ์เงาของตระกูลเนี่ย ดูท่าเจ้าตระกูลของพวกเจ้าจะลงทุนไม่น้อยเพื่อสังหารข้า!” อู๋เทียนกล่าวกับคนชุดดำสิบกว่าคนอย่างสนใจ

“ฮึ่ม! เจ้าเป็นต้นเหตุการตายของคุณชายเนี่ยฮุยเสียง เจ้าตระกูลสั่งให้พวกเรามาสังหารเจ้า วันนี้ เจ้าต้องตาย!” องครักษ์เงาคนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา

อู๋เทียนหรี่ตาลง องครักษ์เงาสิบกว่าคนนี้แข็งแกร่งกว่าองครักษ์เงาที่เนี่ยฮุยเสียงพามาในครั้งนั้นมากนัก พลังยุทธ์ต่ำสุดก็มีระดับปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสอง พลังยุทธ์สูงสุดถึงขั้นสี่ เห็นได้ชัดว่าองครักษ์เงาเหล่านี้คือยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือของตระกูลเนี่ย ทัพเช่นนี้แม้จะวางไว้ทั่วทั้งเมืองผิงหยางก็ไม่มีใครสามารถสกัดกั้นได้ เนี่ยอวิ๋นเทียนเพื่อจัดการอู๋เทียนนับว่าทุ่มสุดตัวแล้ว

“ดีมาก พอดีข้ายังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง ในเมื่อพวกเจ้าส่งมาให้ เช่นนั้นข้าก็จะรับไว้ด้วยความยินดี!” อู๋เทียนกวัดแกว่งดาบมังกรดำในมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มชั่วร้าย

“ฆ่า!” องครักษ์เงาออกคำสั่ง องครักษ์เงาสิบกว่าคนก็บุกเข้าใส่อู๋เทียนในทันที

ในขณะเดียวกัน อู๋เทียนก็จับดาบมังกรดำบุกเข้าใส่องครักษ์เงาสิบกว่าคน

ตูม ตูม ตูม... ในชั่วพริบตา ในป่าก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่เสียงต่อสู้ก็จบลงอย่างรวดเร็ว

“องครักษ์เงา 18 คน ประสบการณ์รวมสองแสนแต้ม ช่วยให้ข้ายกระดับเป็นปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นสี่ได้สำเร็จ น่าเสียดายที่ยังห่างไกลจากปรมาจารย์วิญญาณยุทธ์ขั้นห้ามากนัก เนี่ยอวิ๋นเทียนเจ้าเฒ่านั่นก็ไม่ส่งคนมาเพิ่มอีกสักหน่อย เฮ้อ!” อู๋เทียนเดินออกมาจากกองศพขององครักษ์เงา ใบหน้ามีสีหน้ายังไม่หนำใจ