บทที่ 8 ข้าชื่อเนี่ยฮุยเสียง

บทที่ 8 ข้าชื่อเนี่ยฮุยเสียง

อู๋เทียนถึงกับชะงักไป เขาไม่คิดว่าศิษย์น้องผู้นั้นจะพูดเงื่อนไขนี้ออกมา อันที่จริงเขาเตรียมจะช่วยสตรีทั้งสองอยู่แล้ว ทั้งสองเป็นศิษย์ของสถาบันเจ็ดดารา ฐานะย่อมไม่ธรรมดา อู๋เทียนต้องการที่จะอยู่รอดในต่างโลกนี้ ไม่เพียงแต่จะต้องมีพลังสูงสุด แต่ยังต้องการเครือข่ายที่กว้างขวางอีกด้วย

แต่เขาไม่คิดว่าศิษย์น้องผู้นี้จะอาสาแต่งงานกับตนเอง นี่มันเกินความคาดหมายไปหน่อย แต่ว่าอู๋เทียนก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ศิษย์น้อง เจ้า...”

“ศิษย์พี่ ตอนนี้พวกเราไม่สามารถต้านทานคนของสำนักคงคงได้เลย แทนที่จะถูกคนของสำนักคงคงย่ำยี สู้แต่งงานกับจอมยุทธ์น้อยท่านนี้ยังดีกว่า แถมยังสามารถปกป้องศิษย์พี่ได้อีกด้วย ข้าไม่เสียใจเลย!” ศิษย์น้องกัดฟันกล่าวอย่างหนักแน่น

“ดี! ตกลงตามนี้!” ยังไม่ทันที่ศิษย์พี่จะพูดอะไร อู๋เทียนก็ลุกขึ้นยืนกล่าวเสียงดัง

“พี่น้อง! ข้าเห็นรอยเท้าที่นังหนูสองคนนั่นทิ้งไว้ พวกนางหนีเข้าไปในถ้ำนี้!” ในขณะนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นนอกถ้ำ

จากนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“แย่แล้ว! พวกเขามาแล้ว!” น้ำเสียงของศิษย์พี่แฝงไปด้วยความสิ้นหวัง

“จอมยุทธ์น้อย ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเราด้วย!” ศิษย์น้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากอู๋เทียนด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง

“ภรรยาข้า อย่ากลัวไปเลย เจ้าพวกคนเลวพวกนี้ให้ข้าจัดการเอง!” อู๋เทียนตบอกอย่างยินดี การรับใช้ภรรยาในอนาคตของตนเอง อู๋เทียนไม่มีความลังเลใดๆ

“ฮ่าๆ...”

“ในที่สุดก็เจอ! นังหนูสองคนนี้แอบมาซ่อนอยู่ที่นี่ พวกเราหาตั้งชั่วยามกว่าจะเจอ ช่างเสียเวลาของข้าเสียจริง! พวกเจ้า ไปจับนังหนูสองคนนั่นมา ข้าจะลองลิ้มรสชาติของพวกนางให้หนำใจ!”

ในขณะนั้น ศิษย์ของสำนักคงคงสิบกว่าคนถือคบเพลิงพุ่งเข้ามา มองสตรีทั้งสองด้วยรอยยิ้มลามก

“บัดซบ ถ้าพวกเจ้ากล้าแตะต้องภรรยาข้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!” ในขณะนั้น อู๋เทียนก็ก้าวออกมาอย่างองอาจ บัดนี้เขาเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสิบแล้ว ย่อมไม่กลัวศิษย์ชั้นเลวของสำนักคงคงพวกนี้

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เทียน ศิษย์น้องที่อยู่ด้านหลังก็หน้าแดงขึ้นมา น่าเสียดายที่ตอนนี้ในถ้ำแสงสลัวเกินไปจนมองไม่เห็น

“ยังมีคนอื่นอยู่อีกรึ ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าได้ยุ่งเรื่องของสำนักคงคงของพวกเรา มิฉะนั้นข้าจะกำจัดเจ้าก่อนเป็นคนแรก!” คนของสำนักคงคงกล่าวอย่างโอหัง

“ฆ่าข้างั้นรึ? ก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีปัญญาหรือไม่!” อู๋เทียนทำหน้าดูถูก

“บัดซบ! กล้าโอหังถึงเพียงนี้ ฆ่าเจ้านี่ซะ!”

“พี่น้อง บุก! กำจัดมัน!”

ทันใดนั้น คนของสำนักคงคงก็ถืออาวุธพุ่งเข้าหาอู๋เทียน อู๋เทียนเบ้ปากด้วยสีหน้าดูถูก ศิษย์ชั้นเลวของสำนักคงคงพวกนี้มีพลังสูงสุดเพียงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสาม แม้สำหรับคนทั่วไปจะถือว่าไม่เลว แต่สำหรับอู๋เทียนแล้วไม่น่าสนใจ

“รนหาที่ตาย!” อู๋เทียนยิ้มเย็น ดาบมังกรดำปรากฏขึ้นในมือทันที

สิ้นเสียง ปราณแท้จริงทั่วร่างของอู๋เทียนก็ถูกส่งเข้าไปในดาบมังกรดำ ราวกับเสียงคำรามของมังกร ดาบมังกรดำทั้งเล่มเริ่มสั่นสะเทือน จากนั้นอู๋เทียนก็ฟาดดาบใส่ศิษย์ของสำนักคงคงที่พุ่งเข้ามาอย่างแรง ปราณดาบที่แหลมคมสายหนึ่งพุ่งออกไปราวกับใบมีด

ฉัวะ! ปราณดาบพาดผ่านร่างของคนหลายคน ศิษย์ของสำนักคงคงหลายคนหยุดนิ่งอยู่กับที่ทันที

“อั๊ก!” ทันใดนั้น คนหลายคนก็กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วก็ล้มลงกับพื้น

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอู๋เทียนที่สังหารศิษย์สำนักคงคง ได้รับค่าประสบการณ์ 1000 เงิน 500 ตำลึง!”

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอู๋เทียนที่สังหารศิษย์สำนักคงคง ได้รับค่าประสบการณ์ 3000 เงิน 1000 ตำลึง!”

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอู๋เทียนที่สังหารศิษย์สำนักคงคง ได้รับค่าประสบการณ์ 5000 ยาซ่านสวรรค์หนึ่งขวด!”

กระบวนท่าเดียว เพียงแค่กระบวนท่าเดียว ศิษย์ชั้นเลวของสำนักคงคงสามคนล้วนสิ้นชีพ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นอกจากอู๋เทียนแล้วต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“เป็น... เป็นไปได้อย่างไร! ศิษย์น้องทั้งสามล้วนมีพลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นหนึ่ง กลับถูกจัดการในกระบวนท่าเดียว เจ้านั่นแข็งแกร่งเพียงใดกันแน่!”

“บัดซบ! เจอของแข็งเข้าแล้ว ศิษย์พี่ พวกเราจะทำอย่างไรดี!”

“เจ้าจะถามว่าทำอย่างไรอีกรึ บุกเข้าไปพร้อมกัน!”

เมื่อเห็นคนของสำนักคงคงสิบกว่าคนกรูกันเข้ามา อู๋เทียนก็ยังคงมีสีหน้าไม่แยแส “ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ ในเมื่อพวกเจ้าอยากตาย ข้าก็จะไม่ขัดขวาง!”

อู๋เทียนจับดาบด้วยสองมือ เท้าซ้ายถอยหลังไปเล็กน้อย ขาทั้งสองข้างออกแรงอย่างแรง

ปัง! เสียงทะลวงอากาศดังขึ้น ตำแหน่งที่อู๋เทียนเคยยืนอยู่ปรากฏรอยเท้าลึกสองรอย จากนั้นร่างของเขาก็หายไปจากสายตาของทุกคน

“บัดซบ! คนหายไปไหน?” คนของสำนักคงคงทำหน้ามึนงง

“หายไปแล้ว?”

“ท่านปู่ของเจ้าอยู่นี่!” เสียงหยอกล้อของอู๋เทียนดังขึ้นด้านหลังศิษย์ชั้นเลวหลายคน

ศิษย์ชั้นเลวหลายคนสีหน้าเปลี่ยนไป อยากจะหันกลับไปแต่ก็สายเกินไปแล้ว

โครม!

เสียงดังสนั่นดังขึ้น ร่างของศิษย์ชั้นเลวห้าคนกระเด็นเลือดออกมาสิ้นชีพคาที่ คนที่เหลืออีกหลายคนถูกปราณดาบอันทรงพลังของอู๋เทียนพัดกระเด็นไป ร่างกายกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง

“ให้... บัดซบ! กล้าต่อกรกับสำนักคงคงของพวกเรา เจ้าเด็กตัวเหม็น มีปัญญาก็บอกชื่อของเจ้ามา วันหน้าข้าจะไปทวงแค้นถึงที่!” ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขากุมหน้าอกอย่างเจ็บปวด จ้องมองอู๋เทียนอย่างเย็นชา

“หืม?” อู๋เทียนขมวดคิ้ว “ต่างโลกนี้ยังเล่นละครเด็กแบบนี้อีกรึ?”

“เจ้าจำไว้ให้ดี ชื่อของข้าพูดออกมาแล้วจะทำให้พวกเจ้าตกใจจนตาย ตระกูลเนี่ยเคยได้ยินหรือไม่? ข้าคือเนี่ยฮุยเสียงแห่งตระกูลเนี่ย! มีปัญญาก็มาทวงแค้นที่ตระกูลเนี่ย ดูสิว่าข้าจะไม่ตีพวกเจ้าให้ตาย!” อู๋เทียนยกดาบใหญ่ชี้ไปที่คนของสำนักคงคงพลางตะโกนเสียงดัง แต่ในใจกลับเยาะเย้ยคนกลุ่มนี้ว่าช่างโง่เขลาเสียจริง

“ตระกูลเนี่ย? หนึ่งในสี่ขุมอำนาจใหญ่ของเมืองผิงหยาง! ดี! ข้าจำไว้แล้ว เนี่ยฮุยเสียง เจ้าจำไว้ให้ดี ข้าจะไปล้างแค้นเจ้าอย่างแน่นอน!”

“รอรับการมาเยือนได้ทุกเมื่อ!” อู๋เทียนทำหน้าไม่แยแส เขาไม่ใช่เนี่ยฮุยเสียง เมืองผิงหยางมีตระกูลเนี่ยอยู่จริง ตระกูลเนี่ยมีคนชื่อเนี่ยฮุยเสียงอยู่จริง เพียงแต่เป็นคุณชายเสเพลคนหนึ่ง อย่างไรเสียถึงตอนนั้นสำนักคงคงก็จะไปหาเรื่องเขา ไม่ใช่หาเรื่องตนเอง

คนของสำนักคงคงหลายคนจ้องมองอู๋เทียนด้วยความแค้น แล้วก็พยุงกันและกัน รีบหนีออกจากถ้ำนี้ไป

สตรีทั้งสองเห็นคนของสำนักคงคงจากไป ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วก็นั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง

“จอม... จอมยุทธ์น้อย ขอบคุณที่เจ้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือ!” ศิษย์พี่กล่าวกับอู๋เทียนพลางหอบหายใจ

“ไม่เป็นไร ข้าลงมือก็เพราะเห็นแก่หน้าภรรยาของข้า” อู๋เทียนกล่าวพลางยิ้ม

“ไม่ได้! ศิษย์น้องของข้าแต่งงานกับเจ้าไม่ได้ นอกจากเงื่อนไขนี้เจ้าจะตั้งเงื่อนไขอะไรก็ได้” ศิษย์พี่ส่ายหน้ากล่าวอย่างหนักแน่น

“พูดแล้วจะคืนคำได้อย่างไร? ต่อไปนี้ศิษย์น้องของเจ้าก็คือภรรยาของข้า การคัดค้านของเจ้าไม่มีผล” อู๋เทียนส่ายนิ้ว

“จอม... จอมยุทธ์น้อย เจ้าเป็นคนตระกูลเนี่ยจริงๆ หรือ” ศิษย์น้องถามอย่างเขินอาย

“ไม่ๆ ข้าไม่ใช่คนตระกูลเนี่ย ข้าเป็นศิษย์สำนักฉีเทียน”

“สำนักฉีเทียน?” สตรีทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “มิน่าเล่าถึงได้เก่งกาจถึงเพียงนี้!”

“พวกเจ้าคิดผิดอีกแล้ว อันที่จริงในสายตาของคนอื่นข้าเป็นขยะ ไม่เก่งกาจเลย” อู๋เทียนกางมือออกกล่าว

สตรีทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก กระบวนท่าเดียวสังหารปรมาจารย์ยุทธ์หลายคน กลับบอกว่าเป็นขยะ พูดออกไปย่อมไม่มีผู้ใดเชื่อ