บทที่ 57: หยิ่งและไร้สมอง

บทที่ 57: หยิ่งและไร้สมอง

ภายใต้สถานการณ์ปกติ พวกขี้โกงก็จะไม่ได้รับการยกย่องเช่นนี้

นี่เป็นเพราะพวกขี้โกงมักจะถูกคนอื่นดูถูก ในตอนแรก คนอื่นๆ ก็มักจะดูถูกพวกเขาและเพิกเฉยต่อพวกขี้โกงเหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกขี้โกงเหล่านั้นเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมา ผู้คนก็จะถูกดูดเข้าไปสรรเสริญพวกเขาในทันที!

เห็นได้ชัดว่าผู้คนรอบข้างต่างก็เริ่มถูกเสี่ยวเป่ยดึงดูดแล้ว

ในขณะนี้ แม้แต่ผู้นำนิกายและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ลู่เสี่ยวหรันก็ยังเริ่มสรรเสริญเขา

“อาจารย์เสี่ยวนั้นเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยากจริงๆ! เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน มันก็ยังไม่มีใครสนใจเขาเลย แต่มาตอนนี้ ข้าก็ไม่คิดเลยว่าในเวลาเพียงสองวัน เขาก็จะกลายมาเป็นจุดสนใจของทุกคนได้!”

“เขาเป็นมากกว่าอัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยาก นับตั้งแต่ก่อตั้งอาณาจักรโจวอันยิ่งใหญ่ขึ้นมา มันก็ไม่เคยมีอัจฉริยะที่เก่งกาจเท่ากับเขามาก่อน”

“สิ่งที่น่ายกย่องยิ่งไปกว่านั้นก็คือการฝึกตนของเขานั้นทรงพลังมากเช่นกัน แถมเขายังมีความเด็ดเดี่ยวในการฆ่า เมื่อสองวันก่อน เพียงเพราะมีคนเยาะเย้ยเขา เขาจึงฆ่าอีกฝ่ายด้วยหมัดเดียว! ข้ายังจำหมัดนั้นได้แม้กระทั่งจนถึงตอนนี้”

ลู่เสี่ยวหรันรู้แจ้งในทันที

ในขณะนี้ เขาก็เริ่มตรวจสอบการฝึกตนของอีกฝ่ายแล้ว

“ขอบเขตภูผาสมุทรขั้นสิบ น่าสนใจ ระดับการฝึกตนของเด็กคนนี้อยู่ที่ขอบเขตภูผาสมุทรแล้ว แต่เขาก็ยังปลอมตัวเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณ ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะพวกขี้โกง เขาก็น่าจะสามารถต่อสู้กับพวกที่อยู่ในระดับที่สูงกว่าได้ เพราะฉะนั้นแล้วความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาอย่างน้อยก็น่าจะอยู่ที่ขอบเขตสกัดวิญญาณ!”

“นี่เป็นแค่ข้อมูลการฝึกตนของเขาเท่านั้น มันยังมีเรื่องของเคล็ดวิชาการฝึกตนของเขาอีก ดูเหมือนว่าฉันจะต้องหาวิธีสืบข้อมูลมาแล้วสินะ”

ลู่เสี่ยวหรันตัดสินใจอย่างลับๆ

เสี่ยวเป่ยคนนี้เป็นคนที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง เขาจะต้องอยู่ในรายชื่อเป้าสังหารของของอเวนเจอร์สรวมพล

เขามาถึงขอบเขตภูผาสมุทรขั้นสิบแล้ว ดังนั้นหากเขาได้รับเวลาเพิ่มอีกสักนิด เขาก็อาจจะเติบโตไปจนถึงขอบเขตสกัดวิญญาณขั้นสิบได้ และเมื่อเขาไปถึงขอบเขตรวมสูญขั้นสิบ มันก็อาจจะสายเกินไปแล้วที่จะกำจัดเขา

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะตรวจสอบเขาอย่างละเอียด ลู่เสี่ยวหรันก็จะไม่โจมตีเขาเด็ดขาด

ราวกับว่าเขากำลังถูกจ้องมอง เสี่ยวเป่ยกวาดสายตามองไปรอบข้าง

และแล้วสายตาของเขาก็สบกับลู่เสี่ยวหรัน

ในขณะนั้นเอง ประกายแสงสีทองก็แวบเข้ามาในรูม่านตาของเขา

“ขยะที่ขอบเขตวิญญาณขั้นสาม?”

จากนั้นเขาก็เลิกสนใจลู่เสี่ยวหรัน ราวกับว่าขยะในขอบเขตวิญญาณไม่คู่ควรกับความสนใจของเขา

ลู่เสี่ยวหรันขมวดคิ้วและพูดไม่ออกเมื่ออยู่ต่อหน้าความเย่อหยิ่งนี้

สมแล้วที่เป็นพวกขี้โกง อีกฝ่ายช่างสมบูรณ์แบบซะจริงๆ อีกฝ่ายทำเพียงแค่มองมาที่เขาและเพิกเฉยต่อเขาโดยสิ้นเชิง อีกฝ่ายทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงตัวประกอบตัวเล็กๆ

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้ว อีกฝ่ายก็เพิ่งจะใช้เคล็ดวิชาดวงตาที่ทรงพลังอย่างมากไป แต่เขาก็ยังมองการปลอมตัวของลู่เสี่ยวหรันไม่ออก

แต่ลู่เสี่ยวหรันก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน

ถ้าลู่เสี่ยวหรันต้องการจะฆ่าเขาลงในตอนนี้ เขาก็สามารถทำได้เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม นั่นก็จะเปิดเผยความลับของเขา ในเวลาเดียวกัน พวกผู้อาวุโสของนิกายเต่าทมิฬก็อาจจะวิ่งออกมาและบอกว่าอีกฝ่ายเป็นศิษย์ของเขาก่อนที่ลู่เสี่ยวหรันจะฆ่าอีกฝ่ายได้ทัน

จากนั้นเขาก็จะต้องต่อสู้กับผู้คนอีกมากมาย และในท้ายที่สุด เสี่ยวเป่ยก็จะกลับมาท้าทายเขาต่อหน้าคนทั้งโลก

เสี่ยวเป่ยอาจจะกลับมาท้าทายเขาให้ต่อสู้ด้วยในสามถึงห้าปี และในนั้น เสี่ยวเป่ยก็อาจจะมีพรรคพวกที่ทรงพลังคอยติดตามเขาแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวประกอบที่งี่เง่าเหล่านั้นจะต้องสนับสนุนตัวละครหลักที่อวดดีและหยิ่งผยองซึ่งมักจะดูถูกทุกคนอยู่เสมอ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้

ในขณะนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลจากนิกายต่างๆ ก็ได้เริ่มเดินเข้าสู่สนามแข่งขัน

ลู่เสี่ยวหรันเองก็เช่นกัน

ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เสี่ยวเป่ยอีกต่อไป

เสี่ยวเป่ยไม่ใช่พระเจ้า ลู่เสี่ยวหรันไม่จำเป็นจะต้องจับตาดูเขาตั้งแต่ต้นจนจบ

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้ตรวจสอบสนามแข่งทั้งหมดแล้ว

ฉากนี้ทำให้ผู้อาวุโสบนแท่นสูงหลับตาลงอย่างกะทันหัน การฝึกตนของเขาอยู่ที่ขอบเขตแก่นแท้ขั้นหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงมีหน้าที่ดูแลสถานที่แข่งขัน

อย่างไรก็ตาม การฝึกตนของลู่เสี่ยวหรันก็อยู่เหนือกว่าเขา แม้ว่าเขาจะสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังปลดปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาออกมา แต่เขาก็จะไม่สามารถสรุปได้ว่าเป็นใคร

เป็นอัจฉริยะจากเจียงเป่ยรึเปล่า?

เขาหันไปมองที่เสี่ยวเป่ย เขารู้ว่าเสี่ยวเป่ยกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ ท้ายที่สุดแล้ว ความแตกต่างในระดับการฝึกตนของพวกเขานั้นก็ยิ่งใหญ่มาก และเสี่ยวเป่ยก็ไม่สามารถซ่อนมันจากเขาได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองผ่านเสี่ยวเป่ยได้อย่างสมบูรณ์ แต่เขาก็รู้ดีว่าสัมผัสศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ใช่ของเสี่ยวเป่ยแน่นอน

เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีพลังมากถึงขนาดนี้

ในท้ายที่สุด เขาก็ทำได้เพียงส่ายหัวและหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

ผู้ตรวจสอบหลักของนิกายเต่าทมิฬเริ่มประกาศการเริ่มต้นการแข่งขัน

“ในวันแรก เราแข่งขันการสร้างค่ายกลพื้นฐาน ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณ!”

“ในวันที่สอง เราแข่งขันการสร้างค่ายกลลวงตาที่ง่ายที่สุด”

“ในวันนี้ เราจะแข่งขันการสร้างค่ายกลป้องกัน”

“การแข่งเริ่มขึ้นแล้ว! เริ่มได้!”

ในขณะเดียวกัน เสี่ยวเป่ยก็หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า

“ท่านอาจารย์ ในตอนนั้น ท่านก็ถูกบังคับให้ต้องตาย แม้ว่าเป่ยเอ๋อจะกลายเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตราชันยุทธ์และฆ่าศัตรูของท่านทั้งหมดลงได้ แต่ข้าก็ยังไม่สามารถชุบชีวิตท่านได้ อย่างไรก็ตาม เป่ยเอ๋อโชคดีพอที่จะได้รับโอกาสมีชีวิตใหม่ ในครั้งนี้ เป่ยเอ๋อจะชนะอันดับหนึ่งในการแข่งขันค่ายกลและเข้าสู่นิกายเต่าทมิฬ ในเวลานั้น ข้าก็จะไปขอท่านแต่งงาน!”

“ในชีวิตนี้ เป่ยเอ๋อจะปกป้องท่าน! มันจะไม่มีใครกล้าทำร้ายท่านอีก!”

ลู่เสี่ยวหรันอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันเมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ มันจะแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาเพื่ออะไร? ในเมืองเจียงเป่ย เสี่ยวเป่ยก็ได้ขโมยคู่หมั้นของศิษย์ของเขาแล้วทำไมมันถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้? จริงๆ แล้วมันก็แค่พยายามจะสร้างฮาเร็ม แต่มันก็ยังบอกว่ามันจะปกป้องเธอและไม่ทำร้ายเธอ นี่มันไม่น่าขยะแขยงไปหน่อยหรอ? ถ้าแกชอบอาจารย์ของแกจริงๆ แกก็ควรจะจดจ่ออยู่แค่กับเธอและขอเธอแต่งงานก็พอ ทำไมแกถึงจะต้องไปยั่วผู้หญิงคนอื่นด้วย? อันที่จริง พวกขี้โกงเหล่านี้ก็ล้วนหยิ่งและโง่เขลาเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้ อีกฝ่ายก็ยังมีความสามารถในการลดความฉลาดของคนรอบข้าง อาจารย์ของเขาอาจจะถูกเกลี้ยกล่อมให้กลายมาเป็นนางสนมของเขาในไม่ช้าก็เร็ว