บทที่ 20: เขาเป็นใคร?

บทที่ 20: เขาเป็นใคร?

อึก!

เมื่อเห็นผู้หญิงกลุ่มนี้เดินออกมา ดวงตาของหลี่เต๋าหรันก็เบิกกว้าง และปากของเขาก็แห้งผาก

“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าเทพธิดาของกลุ่มอาคาเซียนั้นมีคุณภาพสูงและอยู่ในอันดับต้นๆ ของอาณาจักรโจวอันยิ่งใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่ได้คิดเลยว่ามันจะมีคุณภาพสูงถึงขนาดนี้!”

หลี่เต๋าหรันไม่ได้ล้อเล่น เพราะการฝึกตนของพวกเธอ ผิวของพวกเธอจึงดูศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งมาก

แม้แต่เทพธิดาที่ต้อนรับพวกเขาเองก็ยังถือได้ว่าสวยมากแม้ไม่ได้แต่งหน้า ในชีวิตก่อนหน้านี้ของลู่เสี่ยวหรัน พวกเธอก็สามารถกลายเป็นคนดังได้หลังจากผ่านการฝึกฝนเพียงเล็กน้อย

โดยไม่คาดคิด เทพธิดาที่ดูแลพวกเขาอยู่ก็เผยรอยยิ้มออกมา

“นี่เป็นชุดที่ถูกที่สุดที่เรามีที่นี่”

หลี่เต๋าหรันรู้สึกตกใจ

“อะไรนะ! สาวสวยเหล่านี้ยังไม่ใช่ที่สุดอีกหรอ?!”

“ใช่แล้ว! กลุ่มอาคาเซียของเราเป็นนิกายบริการระดับสูงที่สุดในอาณาจักรโจวอันยิ่งใหญ่ เรายังมีให้ท่านเลือกอีกมากมาย เรามีผู้ฝึกตนหญิงที่ราคา 198 หินวิญญาณระดับต่ำ, ผู้ฝึกตนหญิงราคา 498 หินวิญญาณระดับต่ำ และแม้แต่ผู้ฝึกตนหญิงระดับสูงที่ราคา 998 หินวิญญาณระดับต่ำ”

“บ้าไปแล้ว!”

หลี่เต๋าหรันร้องอุทานและจ้องมองตรงไปข้างหน้า

มือของเขาคว้าแขนของลู่เสี่ยวหรันไว้แน่นขณะที่เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ผู้อาวุโสลู่ ถ้าราคา 198 ยังขนาดนี้ แล้วราคา 998 มันจะขนาดไหนกัน?”

ลู่เสี่ยวหรันเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะมองดูหลี่เต๋าหรันที่ดูน่าสมเพช

“อย่าคาดหวังให้มากเกินไป ของแพงใช่ว่าจะถูกใจเจ้า”

“จะเป็นไปได้อย่างไร? มันไม่ง่ายสำหรับข้าที่จะได้มาที่นี่ แถมราคาแค่นี้มันก็ยังนับว่าถูกมาก!”

เขาเพิ่งได้รับหินวิญญาณระดับสูงมา 200,000 ก้อนซึ่งเทียบเท่ากับหินวิญญาณระดับต่ำ 20 ล้านก้อน

แบบนี้แล้วเขาจะสนใจเงินจำนวนเล็กน้อยเช่นนี้ไปเพื่ออะไร?

เทพธิดาที่ดูแลพวกเขายิ้มและกล่าวว่า “การบริการราคา 998 จะจัดขึ้นในห้องวีไอพีพิเศษ โปรดตามเรามาข้างบน นายท่านหลี่”

หลี่เต๋าหรันไม่ได้ตอบเธอทันที แต่เขามองไปที่ลู่เสี่ยวหรันและพูดว่า “ผู้อาวุโสลู่ เจ้าจะไม่ไปจริงๆ หรอ? ครั้งนี้ข้าจะเป็นคนจ่ายทั้งหมดให้เอง”

ลู่เสี่ยวหรันโบกมือของเขา

“ไม่ ข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้”

“ถ้าอย่างนั้น… ข้าขอตัวล่ะ!”

“เชิญ”

“เจ้าจะไม่มาจริงๆ หรอ?”

“ไม่!”

“งั้นก็อย่าหาว่าข้าเป็นคนทิ้งเพื่อนก็แล้วกัน”

เมื่อพูดอย่างนั้น หลี่เต๋าหรันก็วิ่งไปที่ชั้นสามในทันที

เทพธิดาที่ดูแลพวกเขายิ้มและกล่าวว่า “นายท่านลู่ การบริการของเรามีชื่อเสียงไปทั่วทั้งอาณาจักรโจวอันยิ่งใหญ่ ท่านไม่อยากลองจริงๆ หรอ?”

ลู่เสี่ยวหรันส่ายหัว

“ข้าไม่ได้สนใจและไม่ค่อยคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้”

“งั้นนายท่านลู่ต้องการกิจกรรมอย่างอื่นรึเปล่า? ท่านต้องการลองเล่นกีฬาที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและจิตใจไหม คุณสนใจที่จะข้ามภูเขาหยกขาวสองลูกเพื่อไปเยี่ยมชมแม่น้ำไหม? ถ้าท่านจ่ายราคาที่เหมาะสม กลุ่มอาคาเซียของเราก็สามารถนำทางให้ท่านได้”

ลู่เสี่ยวหรันเหลือบมองไปที่อีกฝ่าย เขารู้ว่ากลุ่มอาคาเซียไม่ใช่นิกายที่ปกติ

ในโลกนี้ มันก็ไม่มีอะไรที่ใสสะอาด 100%

“ไม่จำเป็น ข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ข้าแค่อยากอยู่คนเดียว”

“เอาล่ะ ข้าจะไม่รบกวนนายท่านลู่แล้ว โปรดพักผ่อนเถอะ ถ้าท่านต้องการอะไร ท่านแค่บอกข้า พวกเรายินดีที่จะบริการท่านอย่างดี”

เทพธิดาที่ดูแลเขาแสดงท่าทางค่อนข้างผิดหวัง

แต่มันไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน

เธอรู้สึกว่าลู่เสี่ยวหรันหล่อมากและมีกลิ่นอายที่อธิบายไม่ได้ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

พูดตรงๆ เธอแค่อยากจะเข้าใกล้ลู่เสี่ยวหรันก็เท่านั้นเอง

น่าเสียดายที่ดวงตาของลู่เสี่ยวหรันนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้สนใจผู้หญิงในกลุ่มอาคาเซีย

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป ลู่เสี่ยวหรันก็ค่อยๆ หลับตาและรอข่าวของหวังไฉ่

โชคดีที่หวังไฉ่ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง ในเวลาไม่ถึงสองนาที เขาก็ได้รับข้อความ

[ นายท่าน ข้าพบตำแหน่งของเขาแล้ว ]

มุมปากของลู่เสี่ยวหรันโค้งงอเล็กน้อยขณะที่เขาลืมตาขึ้น ลู่เสี่ยวหรานก็ใช้มหาก้าวโกลาหล

ในชั่วพริบตา เขาก็หายตัวไปจากจุดนั้น

แขกที่หัวมุมเพิ่งเดินออกไปและบังเอิญเห็นฉากนี้ ถ้วยในมือของเขาหล่นและแตกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับว่าเขาเห็นผี

“โอ้สวรรค์ ความเร็วนี้มันคืออะไรกัน? ข้าอยู่ที่ขอบเขตวิญญาณแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่สามารถมองทันความเร็วของเขาได้ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตภูผาสมุทรก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นี่นา”

ครู่ต่อมา เขาก็รู้สึกเหมือนรู้แจ้ง

“บัดซบ! ตอนแรกข้าก็รู้สึกละอายใจที่ข้ามาที่กลุ่มอาคาเซียเพื่อสนุก ข้าไม่ได้คาดคิดเลยว่าแม้แต่บุคคลผู้มีอำนาจเหนือขอบเขตภูผาสมุทรเองก็จะมาที่กลุ่มอาคาเซียเพื่อสนุกด้วยเหมือนกัน โลกนี้มันตกต่ำลงไปแล้วจริงๆ!”

“เอาล่ะ หาเทพธิดาชั้นกลางสองคนมาให้ข้าที่ห้อง 73 ไม่สิ เอาแบบราคา 998 ไปเลย!”

…

อีกด้าน ในป่าไม่ไกลจากกลุ่มอาคาเซีย จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดรุนแรงดังขึ้น

หลังจากการระเบิดดังขึ้น จู่ๆ ชายร่างเล็กที่ดูหล่อเหลาก็ตกลงสู่พื้น และทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่

“แค่กๆ…”

เขาคลานออกมาจากหลุม ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขาถูกไฟไหม้และดูสาหัส

ข้างหลังเขา บุคคลผู้ทรงพลังหลายคนก็กำลังไล่ตามมาอย่างเงียบๆ ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขาแล้ว

“เทียนหยวน ยอมรับชะตากรรมของเจ้าซะ เจ้าไม่สามารถหนีไปจากเงื้อมมือของเราได้หรอก”

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ข้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของลุงที่เลี้ยงข้าโตมา”

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ พวกเขาก็แสดงสีหน้าละอายใจเล็กน้อย

“เทียนหยวน ถ้าจะโทษใคร เจ้าก็โทษเราในเรื่องนี้ก็ได้ ถ้าเราไม่ทอดทิ้งลุงของเจ้าเพราะเขาอ่อนแอในตอนนั้น เรื่องมันก็คงจะไม่จบลงแบบนี้ เราเป็นหนี้เขา ส่วนเรื่องความอยุติธรรมที่ทำให้เจ้าและพ่อแม่ของเจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน เราก็ขอชดใช้มันในชีวิตหน้าก็แล้วกัน”

“หยุดแสร้งทำเป็นคนดีเสียที!”

ฟางเทียนหยวนพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

“ผู้ชนะคือผู้กำหนดประวัติศาสตร์! ข้าฟางเทียนหยวนเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นและจะขอยอมรับมัน”

ฟางเทียนหยวนหลับตาของเขาลง

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามันไร้ประโยชน์และไม่สามารถล้างแค้นให้ท่านทั้งสองคนได้ อย่างไรก็ตาม ข้าจะตามไปขอโทษพวกท่านเดี๋ยวนี้แหละ”

ยอดฝีมือของเผ่าวานรโบราณมองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ในไม่ช้า ดวงตาของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเจตนาฆ่า

จากนั้นแรงกดดันขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าหาฟางเทียนหยวน!

ในขณะนี้ ฟางเทียนหยวนก็อ่อนแอมากแล้ว

ใครๆ ก็นึกภาพออกว่าเขาไม่มีทางทนรับการโจมตีอันทรงพลังนี้ได้

ตราบใดที่เขาโดนมัน เขาก็จะต้องตายแน่นอน!

ในขณะที่ฟางเทียนหยวนคิดว่าเขากำลังจะตายแล้ว ออร่าที่แข็งแกร่งและทรงพลังก็ได้ปรากฏขึ้นข้างหลังเขา ราวกับว่าเขาเป็นดอกไม้ที่อ่อนแอซึ่งได้รับการคุ้มครองโดยภูเขาสูง

ฟางเทียนหยวนลืมตาขึ้นทันใดและเห็นฉากที่น่าตกใจที่สุดในชีวิตของเขา