บทที่ 126 เจียตงสวี่คิดจะเอาตัวของฉินหวยหรูไปใช้หนี้
บทที่ 126 เจียตงสวี่คิดจะเอาตัวของฉินหวยหรูไปใช้หนี้
บทที่ 126 เจียตงสวี่คิดจะเอาตัวของฉินหวยหรูไปใช้หนี้
“ถ้าขายภรรยาของผม ได้เท่าไหร่ ?”
เจียตงสวี่เบิกตากว้าง พูดถามออกมาแบบไม่รู้ตัว ทันทีที่พูดจบ ทุกคนในลานบ้านถึงกับอึ้ง ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน
“ตงสวี ! นี่นายพูดอะไรออกมา ! ! ฉันเป็นภรรยาของนายนะ ! !”
ฉินหวยหรูเบิกตากว้างขึ้นมามองสามีตัวเองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...”
เจียตงสวี่รู้ตัวว่าพูดผิด รีบหลบสายตาภรรยาด้วยความรู้สึกผิด ก้มหน้างุดอย่างไม่กล้าสบตา
เหล่าหลิวยกแขนพาดไหล่เจียตงสวี่ ทำเหมือนสนิทสนมพลางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ออกมา
"พี่ตง เอาอย่างนี้ ให้เมียแกมาปรนนิบัติพวกเราสามวัน ฉันจะให้เวลาแกหนึ่งเดือนรวบรวมเงิน.........."
เหล่าหลิวโอบไหล่เจียตงสวี่ ราวกับเป็นเพื่อนสนิท พูดอย่างยิ้มเยาะ
"ถ้าแกไม่มีเงินจริงๆ ละก็.........."
" เอางี้ดีกว่า ยกเมียแกมาใช้หนี้ให้พวกเรา แลกเป็นเงินห้าร้อยหยวน เป็นยังไง ? "
แววตาของเหล่าหลิวเปล่งประกายราวกับคำกระซิบของปีศาจ
ภรรยาของเจียตงสวี่คนนี้หน้าตาไม่เลว ถึงตอนนั้นเล่นจนพอใจแล้ว ก็สามารถเอาไปไว้ที่บ่อนคอยรับแขกได้
ถ้าแขกเล่นสนุกแล้ว ทิปที่ได้ก็เป็นรายได้ที่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ถ้าไม่ได้เรื่องจริง ๆ ถึงตอนนั้นก็ขายไปที่ซ่องโสเภณี ก็ยังได้ราคาไม่น้อย
คำนวณดูแล้ว ยังไงพวกเขาก็ไม่ขาดทุน
"อึก~~"
เจียตงสวี่กลืนน้ำลายเอื๊อก หัวใจเต้นรัว ใช้หางตามองไปที่ภรรยาของตัวเอง
พูดตามตรง เขาใจอ่อนแล้ว ! !
ฉินหวยหรูสามารถแลกเป็นเงินห้าร้อยหยวนได้เลยเหรอ ? ! !
ต้องรู้ว่า ตอนที่เจียตงสวี่แต่งงานกับฉินหวยหรู ก็ใช้สินสอดแค่สิบหยวนเท่านั้น
ขอแค่ยกฉินหวยหรูให้บ่อน ไม่เพียงแต่จะหักลบหนี้พนันไปได้ห้าร้อยหยวน บ่อนยังจะให้เวลาเขาคืนเงินอย่างเหลือเฟืออีกด้วย...
“ตงสวี่ ! อย่าเผลอตัดสินใจผิดไปนะ !”
อี้จงไห่เห็นแววตาของเจียตงสวี่แล้วก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร จึงรีบพูดห้าม ไม่ใช่เพราะเขาห่วงใยฉิน หวยหรูนัก หรืออยากรักษาหน้าตาของตระกูลเจียแต่อย่างใด
เหตุผลจริง ๆ คือ ที่เขายอมเลือกให้เจียตงสวี่ดูแลเขายามแก่ชรา ก็เพราะเห็นว่าภรรยาของเขาอย่างฉินหวยหรูนั้น เป็นคนดี มีความกตัญญู เชื่อฟัง
ผู้หญิงที่ทนอยู่กับแม่สามีอย่างเจียจางซือได้โดยไม่อาละวาด แถมยังขยันดูแลบ้านแบบไม่ปริปากบ่น แบบนี้หายากจะตาย !
อนาคตข้างหน้า พอเขากับภรรยาแก่ตัวลง คนที่จะชงน้ำชาถือชามให้ ก็คงต้องเป็นฉินหวยหรูนี่แหละ
“หวยหรู...เธอไป...ไปอยู่กับเขาสักหน่อยเถอะ...”
เจียตงสวี่พูดออกมาอย่างยากลำบาก หันไปมองตาเหล่าหลิวที่ดูไม่เป็นมิตร แล้วพูดกับภรรยาของตัวเองด้วยน้ำเสียงอย่างระมัดระวัง
“เจียตงสวี่ ! ฉันเป็นภรรยาคุณนะ !”
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ฉินหวยหรูก็ตาสองข้างแดงก่ำ ร้องตะโกนราวกับจะร้องไห้เป็นสายเลือด น้ำตาที่รวดร้าวไหลอาบใบหน้า
"เจียตงสวี่ แกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่รึเปล่า ? "
ซาชูเห็นท่าทางที่น่าเศร้าของฉินหวยหรู ได้ยินว่าจะต้องส่งพี่ฉินไปให้ผู้ชายอื่น
เขาทนไม่ไหวแล้ว ! !
พอได้ยินว่าจะยกพี่ฉินให้คนอื่น เขาก็ระเบิดอารมณ์ทันที ! เขาพุ่งออกมาจากฝูงชน ชี้หน้าเจียตงสวี่แล้วตะโกนด้วยความโกรธ
“ถ้าแกกล้าส่งพี่ฉินไปใช้หนี้ให้พวกนั้น ฉันจะไปแจ้งหน่วยรักษาความปลอดภัยแน่ !” ว่าแล้วเขาก็หันไปพูดกับฉินหวยหรูด้วยน้ำเสียงปลอบโยน
“ไม่ต้องกลัวนะพี่ฉิน มีผมอยู่ที่นี่ ไม่มีใครกล้าแตะต้องพี่หรอก”
“ฮือ...ฮือ...ฮือ...”
ฉินหวยหรูมองเจียตงสวี่ด้วยสายตาอ้อนวอนสุดท้าย แต่เขากลับทำได้แค่ยืนเงียบ หัวใจของเธอเหมือนถูกแช่แข็งจนสิ้นหวัง เธอกอดลูกแน่น แล้ววิ่งกลับบ้านไปด้วยน้ำตา ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง
“เฮ้อ ๆ ๆ ...เจียตงสวี่มันชั่วเกินไปแล้ว คิดจะเอาภรรยาของตัวเองไปใช้หนี้จริง ๆ”
“อย่าว่าแต่เขาเลย เคยได้ยินไหม ผู้หญิงในซ่องหลายคน ก็โดนสามีขายให้บ่อนพนันทั้งนั้นแหละ...”
“คนเรา...ถ้าติดการพนันเข้าไปแล้ว ก็ไม่สนใจใครอีกเลย”
“หึ ๆ ๆ พวกแกว่า ถ้าเจียตงสวี่ขายเมียจริง เราจะมีโอกาสได้ลองบ้างไหมวะ...”
“ไอ้สวี่ต้าม่าว ! แกก็เลวใช่ย่อย !”
“ทำไมล่ะ ? เจียตงสวี่ยังขายเมียตัวเองได้เลย แล้วฉันจะจ่ายเงินเพื่อเล่นด้วยมันผิดตรงไหน ?”
“ขายได้แม้กระทั่งเมียตัวเอง เจียตงสวี่มันเลวเกินคนจริง ๆ”
“ยังดีที่ซาชูเป็นคนมีน้ำใจ มีศีลธรรม...”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ใคร ๆ ก็รู้ว่าซาชูมันแอบชอบฉินหวยหรูอยู่...”
คนในลานบ้านพอเห็นเหตุการณ์ก็พากันวิจารณ์กันไม่หยุด แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนเห็นตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย คือความน่ารังเกียจและต่ำช้าของเจียตงสวี่
“ไอ้บ้านี่เป็นใครวะ ? เสือกเรื่องชาวบ้าน ?”
“หรือว่า...จะเป็นคนใช้หนี้แทนเจียตงสวี่ ?”
เมื่อเห็นว่าเหยื่อที่เกือบจะได้อยู่ในมือกลับถูกซาชูขัดขวาง เหล่าหลิวกับพวกก็แสดงความไม่พอใจเต็มที่
“ฉัน...ฉันเป็นหัวหน้าพ่อครัวของโรงงานเหล็ก !”
แม้ซาชูจะเป็นคนบ้าบิ่นปากกล้า แต่พอเจอพวกนักเลงตัวจริง ใจเขาก็แอบสั่นอยู่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ฝืนความกลัวไว้ ตะโกนใส่พวกนั้นเสียงดัง
“ฟังไว้นะ ! ฉันรู้จักกับผู้นำโรงงานหลายคน ไม่ได้กลัวพวกแกหรอก !”
“หนี้เป็นหนี้ เจ้าของหนี้คือเจียตงสวี่ พวกแกไปเอากับเขา !”
“แต่ถ้าแตะต้องพี่ฉินล่ะก็...ถึงฉันต้องตาย ฉันก็จะเอาเรื่องให้ถึงตำรวจ ! ให้โดนจับกันให้หมด !” ซาชูกัดฟันแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังเหล่าหลิวและพรรคพวกอย่างไม่เกรงกลัว
พูดก็พูดเถอะ ท่าทางเอาเป็นเอาตายของซาชูแบบนี้ก็ทำให้พวกนั้นชะงักไปเหมือนกัน ยังไงซะ พวกเขาก็แค่ต้องการเงิน ไม่ได้อยากฆ่าฟันให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ใครจะอยากโดนตำรวจจับจริง ๆ กันล่ะ ?
“เจียตงสวี่ ตกลงเอายังไง ? จะใช้หนี้ หรือจะยอมเสียแขนข้างหนึ่ง ?” เหล่าหลิวเริ่มหมดความอดทน หยิบมีดขึ้นมาชี้หน้าของเจียตงสวี่เบา ๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบราวคำขู่สุดท้าย
“อืม...”
เจียตงสวี่เบนสายตาไปมองหาอี้จงไห่ ราวกับหวังให้ช่วย แต่โชคร้ายที่อี้จงไห่เองก็จนปัญญา ไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่นิดเดียว
“เลิกพูดมากได้แล้ว ใช้แขนนี่แหละจ่ายหนี้แทน !”
เหล่าหลิวส่งสัญญาณให้ชายร่างยักษ์สองคนจับตัวเจียตงสวี่ ก่อนจะยกแขนเขาขึ้นมา “อย่า...อย่าเลย พี่หลิว ! ขอล่ะ ให้เวลาผมอีกสักหน่อยเถอะ...”
เจียตงสวี่เห็นเหล่าหลิวยกมีดขึ้น น้ำหูน้ำตาไหลพราก รีบอ้อนวอนเสียงสั่น “ก็ได้...ผม...ผมยอมยกเมียให้พวกพี่เอาไปแทนหนี้...พวกพี่จะพาเธอไปก็ได้...”
เมื่อเห็นว่าเหล่าหลิวไม่หยุดมือ เขาก็รีบโพล่งออกมาโดยไม่สนอะไรอีกต่อไป ในใจของเจียตงสวี่ เขารู้ดีว่าเมียตัวเอง...ไม่สำคัญเท่าแขนของเขา
“เจียตงสวี่ แกยังเป็นคนอยู่ไหม ! ?”
ซาชูสบถด่าด้วยความโกรธสุดขีด
“อย่า...อย่านะ ! ! !”
แต่ดูเหมือนจะสายเกินไปแล้ว เจียตงสวี่ตกใจจนปัสสาวะราด กางเกงเปียกชุ่มจนไหลลงมาตามขาพร้อมหยดลงพื้นอย่างเสียงดัง
“เดี๋ยวก่อน ! !”