บทที่ 26 ที่บ้านฉันมีเหมือง

บทที่ 26 ที่บ้านฉันมีเหมือง

“ทำไมล่ะ?”

ฉีเฟิงทำหน้าไม่เข้าใจ

ฮั่วตงหยางตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“ก็เพราะสกิลการหลอกคนของเขามันระดับเทพเลยน่ะสิ!”

“นี่แกหมายความว่ายังไงกันแน่?” ฉีเฟิงชกฮั่วตงหยางไปทีหนึ่ง

ฮั่วตงหยางหดคอหนี แล้วพูดว่า “ไอ้หมอนั่นเจียงอันบอกว่าวิชาของเขาเรียนมาจากขอทานแก่ไม่ใช่เหรอ? ฉันว่าขอทานกงขอทานแก่ที่ไหนไม่มีจริงหรอก และที่เขาเรียนมาก็ไม่ใช่แค่สองท่าแน่ๆ! ด้วยฝีมือการปั้นน้ำเป็นตัวของเขาเนี่ย ไปเป็นนักการเมืองยังสบายเลย!”

ฉีเฟิงได้ยินแล้วก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

วินาทีถัดมา เขาก็พูดขึ้นว่า

“ตอนนี้ประเด็นไม่ใช่เรื่องนั้น แต่คือเจียงอันชนะแล้ว เขาทำภารกิจท้าชิงอันดับที่หนึ่งสำเร็จ ตอนนี้เจียงอันกลายเป็นแชมป์ของการแข่งขันครั้งนี้แล้ว!”

ฮั่วตงหยางดูเหมือนจะเพิ่งดึงสติกลับมาได้

“เออ จริงด้วย ดูท่าเดี๋ยวฉันจะได้กินไม่อั้นแล้วสินะ!”

ดวงตาของฮั่วตงหยางเป็นประกาย ราวกับเห็นอาหารเลิศรสจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

ฉีเฟิงมองด้วยสายตาเย็นชา

“ไอ้เวร แย่งบทพูดฉันเฉยเลย!”

...

บนลานประลอง

หยางซิวอู่ล้มลงไปแล้ว แต่เจียงอันยังยืนหยัดไม่ล้ม

ผอ. เซียวอวี้หมินตกตะลึง เขามองเจียงอันตาค้าง

เจียงอันเองก็มองเซียวอวี้หมิน

ตาประสานตา

เซียวอวี้หมินตกใจที่เจียงอันจู่ๆ ก็ระเบิดพลังฮึดสู้จนเอาชนะหยางซิวอู่ได้ในนาทีสุดท้าย!

เหตุการณ์พลิกผันเร็วเกินไป เขาไม่ได้เตรียมใจรับมือเรื่องนี้มาก่อนเลย

ส่วนเจียงอันกำลังรอให้เซียวอวี้หมินประกาศผล

“ท่านผอ. ครับ ประกาศผลสักทีสิครับ มองหน้าผมทำไม ไม่รู้เหรอว่าผมหิวจะแย่แล้ว!”

สู้ศึกหนักมาหนึ่งยก เจียงอันทั้งหิวทั้งกระหาย!

...

ส่วนด้านล่างเวที หลังจากเงียบกริบไปชั่วครู่ ก็เกิดเสียงฮือฮาดังสนั่นหวั่นไหว!

นอกจากความตกตะลึง ก็มีความตกตะลึง!

เมื่อสักครู่นี้ พวกเขาได้เป็นประจักษ์พยานการพลิกเกมของคนโนเนม

คนโนเนมพลิกเกมสำเร็จ กลายร่างเป็นแชมป์ของการแข่งขันครั้งนี้ในพริบตา!

ปาฏิหาริย์มีอยู่ทุกที่จริงๆ!

นักเรียนชายคนหนึ่งหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้วไง ว่าหมอนั่นไม่ธรรมดา ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าสายตาฉันไม่พลาด เขาพลิกเกมสำเร็จจริงๆ ด้วย!”

นักเรียนหญิงข้างๆ ได้ยินเข้า ก็ค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง

“นายนี่ยังมียางอายอยู่ไหม? เมื่อกี้พูดว่ายังไงนะ ไม่ใช่บอกว่าหมอนั่นแค่แกว่งเท้าหาเสี้ยนหรือไง”

นักเรียนชายหันไปมองนักเรียนหญิง

“จะเอายางอายไปทำไม? ฉันจะเอาเธอ!”

หน้าแดง เขินอาย ทำตัวไม่ถูก นักเรียนชายเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทว่า ฉากนั้นกลับมาไม่ถึง

“อั้ก”

วินาทีถัดมา นักเรียนชายกุมท้องร้องโอดโอย

นักเรียนหญิงเตะนักเรียนชายไปหนึ่งที

“ฮึ ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนร่วมห้อง แต่นายกลับคิดจะเคลมฉัน!”

“เค้ายังเด็กอยู่นะ!”

...

อารมณ์ของไป๋ชิงเสวี่ยขึ้นๆ ลงๆ

สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายรอบ

สุดท้าย ก็ไม่อาจปิดบังความปิติยินดีไว้ได้

นักเรียนที่ท้าชิงสำเร็จและกลายมาเป็นแชมป์คนนั้น คือลูกศิษย์ของเธอ!

เธอเลือกที่จะเดิมพัน และเธอก็ชนะเดิมพัน!

ในสายตาของเธอ เจียงอันคือคนที่สั่งสมความรู้ความสามารถมาอย่างยาวนานแล้วค่อยระเบิดออกมาทีเดียว!

ก่อนหน้านี้ไม่แสดงออก เก็บตัวเงียบเชียบ

บทจะดังก็ดังเปรี้ยงปร้าง สะเทือนไปทั้งโรงเรียน! สรุปสั้นๆ คือ เธอดีใจมาก!

ไต้ปิงหัวที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

หลี่ลั่วซีกดดันห้องม.6/8 จนแทรกตัวเข้าสู่อันดับที่ 6 ได้อย่างแข็งแกร่ง ทำให้เขาดีใจมาก

ถึงขั้นที่ก่อนหน้านี้ตอนคุยกับไป๋ชิงเสวี่ย เขาเผลอพูดจาโอ้อวดไปไม่น้อย

แต่ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่

“อาจารย์ไป๋ นึกไม่ถึงเลยว่าห้องม.6/8 ของคุณจะซ่อนคมไว้ลึกขนาดนี้! ตอนนี้ตำแหน่งแชมป์ตกเป็นของห้องคุณแล้ว ผมคงต้องแสดงความยินดีกับคุณด้วยนะ!”

ในใจไป๋ชิงเสวี่ยบานฉ่ำเป็นดอกไม้แล้ว

แต่สีหน้ากลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก

“อาจารย์ไต้ เราต่างก็มีความยินดีด้วยกันทั้งคู่ค่ะ หลี่ลั่วซีห้องคุณได้ที่ 6 ก็เป็นเรื่องน่ายินดี หลี่ลั่วซีห้องคุณเป็นอัจฉริยะสาว ส่วนเจียงอันของพวกเรา ความจริงก็เป็นแค่นักเรียนหางแถวคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

ไต้ปิงหัวมองไป๋ชิงเสวี่ย ยัยอาจารย์ไป๋นี่ร้ายจริงๆ! คิดจะต้มตุ๋นผมอีกแล้ว

นักเรียนหางแถวได้แชมป์ ผีสิถึงจะเชื่อ!

บนเวที

ในที่สุดก็ถึงเวลาประกาศอย่างเป็นทางการ

เซียวอวี้หมินในฐานะกรรมการประกาศผลการท้าชิงครั้งนี้ด้วยตัวเอง!

เจียงอันจากชั้นมัธยมปลายปี 3 ห้อง 8 ท้าชิงหยางซิวอู่สำเร็จ กลายเป็นแชมป์ของการแข่งขันประลองฝีมือครั้งนี้!

หลายคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่ง

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้

หลังประกาศผล เจียงอันก็เตรียมจะลงจากเวที

“เฮ้ยๆๆ เจียงอัน อย่าเพิ่งไปสิ ยังต้องรับเกียรติบัตร แล้วก็ของรางวัลอีกนะ”

เซียวอวี้หมินรีบเรียกเจียงอันไว้

เจียงอันปาดเหงื่อบนหน้าผาก

ยังต้องรออีกเหรอ?

ใจไม่เหนื่อย

แต่กายมันเหนื่อยโว้ย

แต่ทว่า ก็รอไม่นานนัก

พนักงานต้อนรับสาวหุ่นสูงโปร่งถือเกียรติบัตรและของรางวัลเดินขึ้นมาบนเวที

ไม่รู้ไปหาพนักงานต้อนรับมาจากไหน

ขานั่น ยาวจริงๆ

แถมไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย

วินาทีนั้น เจียงอันกลับรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง!

เจียงอันแอบทุบตัวเองไปหนึ่งที

ความยึดติดของเจ้าของร่างเดิมมันฝังรากลึกเกินไปแล้ว!

สิบอันดับแรกล้วนได้รับรางวัล

แน่นอนว่า เจียงอันย่อมเป็นคนที่เจิดจรัสที่สุด!

คนโนเนมพลิกเกมคว้าที่หนึ่ง ยังมีอะไรเจิดจรัสไปกว่านี้อีกไหม?

หลังรับเกียรติบัตรและของรางวัล

เจียงอันก็รีบชิ่งหนีทันที

แม้แต่ไป๋ชิงเสวี่ยที่อยากจะพูดอะไรกับเจียงอันสักหน่อย ก็ยังหาจังหวะจับตัวไม่ได้

...

“ฉันจะกินไก่ไป๋เฟิ่ง”

“ฉันจะกินลูกชิ้นปลาอู”

“ฉันขอขาแกะย่างด้วย”

“แล้วก็ขอกุ้งน้ำแข็งอีกที่”

“ฉันจะเอา...”

แก๊งสามช่ามาเยือน

ยังไปไม่ทันถึงร้าน ฮั่วตงหยางกับฉีเฟิงก็สั่งอาหารกันเสร็จสรรพแล้ว!

ฮั่วตงหยางหันมามองเจียงอัน

“จริงสิ เจียงอัน สั่งซี่โครงหมูของโปรดให้นายแล้วนะ อยากกินอะไรอีกไหม?”

ดูท่าทางของสองคนนี้ ราวกับหิวโหยยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก

เจียงอันรู้สึกระอาเล็กน้อย

“ไม่ต้องแล้วมั้ง ฉันว่าที่พวกนายสั่งมาก็น่าจะพอแล้ว”

“งั้นเอาเนื้อหมาป่าไฟมาอีกที่”

สั่งล่วงหน้า พอไปถึงร้านก็จะได้กินเลย

“มา ฉลองให้เจียงอันที่คว้าแชมป์มาได้ ชนแก้ว!”

ทั้งสามคนชนแก้วกัน แล้วเริ่มลงมือโซบ

ต่อหน้าฉีเฟิงและฮั่วตงหยาง เจียงอันรู้สึกว่าตัวเองยังห่างไกลคำว่านักกินนัก!

บนโต๊ะอาหาร สองคนนั้นราวกับผีอดอยากมาเกิด ไม่ห่วงภาพลักษณ์กันเลยสักนิด

โชคดีที่อยู่ในห้องส่วนตัว ไม่ได้ให้คนนอกเห็น

ไม่งั้นคงนึกว่ากำลังทำสงครามกันอยู่

...

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังสวาปามกันอย่างบ้าคลั่ง ไป๋ชิงเสวี่ยก็หยิบอุปกรณ์สื่อสารโทรออก เธอติดต่อหาเจียงเสวี่ย พี่สาวของเจียงอัน

เนื่องจากพ่อแม่ของเจียงอันไม่ได้อยู่บนโลก ผู้ปกครองของเจียงอันจึงกลายเป็นเจียงเสวี่ย

เจียงอันทำผลงานได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไป๋ชิงเสวี่ยก็ถือโอกาสแจ้งข่าวดีให้ทางบ้านเจียงอันทราบ

ในขณะเดียวกัน เธอก็มีจุดประสงค์แอบแฝง คืออยากจะสืบหาที่มาของวิชาที่เจียงอันฝึกฝน

การสนทนาจบลง

ไป๋ชิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

แจ้งข่าวดีไปแล้ว

แต่ทว่า สืบไม่เจอที่มาของวิชาที่เจียงอันฝึกฝนเลย

...

เห็นคุณค่าของอาหาร เป็นหน้าที่ของทุกคน!

เจียงอัน, ฉีเฟิง และฮั่วตงหยาง สามคนนี้ตีความคำว่า "กินเกลี้ยงจาน" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

หลังอิ่มหนำสำราญ จานบนโต๊ะก็ว่างเปล่า

ไม่เหลือทิ้งขว้างแม้แต่นิดเดียว

ฮั่วตงหยางรำพึงออกมา

“พวกเรานี่มันพลเมืองดีของยุคใหม่จริงๆ!”

เจียงอันลุกขึ้น พูดว่า “พวกนายนั่งรอแป๊บ ฉันไปจ่ายเงินก่อน”

ฉีเฟิงโบกมือ “ฉันจ่ายไปแล้ว”

เจียงอันชะงัก “ไหนตกลงกันว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยงไง?”

ฮั่วตงหยางชำเลืองมองฉีเฟิง “มันจ่ายก็จ่ายไปเถอะ ใครใช้ให้ในกลุ่มเรามันรวยที่สุดล่ะ! จริงสิ ทำไมบ้านนายถึงรวยนักวะ?”

ฉีเฟิงตอบกลับมาอย่างเนิบนาบว่า “ก็ที่บ้านฉันมีเหมือง!”

...