บทที่ 17 ถูกมนุษย์ต่างดาวสิงร่าง

บทที่ 17 ถูกมนุษย์ต่างดาวสิงร่าง

“เฮ้ยๆ พวกนายจะทำอะไรกัน?”

ฮั่วตงหยางดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ ถูกทุกคนจับโยนไปที่มุมกำแพง!

“ไอ้หนุ่มอย่างแกวันๆ เอาแต่เรียกร้องความสนใจ ตอนนี้ไปยืนสำนึกผิดซะ!”

ฮั่วตงหยางนั่งยองๆ อยู่ที่มุมกำแพง ทำหน้าตาใสซื่อไร้ความผิด

“เปล่านะ ฉันพูดเรื่องจริง เจียงอันเป็นคนบอกฉันเองกับปาก ว่าเขาได้เกาะขาเทพีแห่งโชค!”

นักเรียนชายบางคนมองฮั่วตงหยางด้วยความโกรธเคือง

“แล้วตอนที่พูด แกมองหน้าเทพธิดาจ้าวของเราทำไม! บอกมานะ แกคิดจะลบหลู่เทพธิดาของเราใช่ไหม? พูดความจริงมา เราสัญญาว่าจะไม่ตีแกให้ตาย!”

จ้าวจื่อฉีในเวลานี้สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

งานเข้าแบบไม่รู้ตัวซะงั้น

เวลาผ่านไปทีละนาที

ในห้องทดสอบ เจียงอันกับผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ต่อสู้กันอย่างดุเดือดมา 15 นาทีแล้ว!

ในช่วงเวลานั้น เจียงอันล้มลงไปหลายครั้ง แต่เห็นเพียงเขานั่งขัดสมาธิ ปรับลมปราณครู่หนึ่ง ก็ฟื้นพลังกลับมาได้อีก

“ที่เขาเรียกว่า ‘มีเทพเจ้าคอยช่วย’ สภาพของเจียงอันตอนนี้แหละที่เรียกว่ามีเทพเจ้าคอยช่วย!”

“เจียงอันนี่สุดยอดจริงๆ! จำได้ว่าตอนที่สามเทพประจำห้องท้าสู้กับผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ครั้งแรก ไม่มีใครยืนหยัดได้เกิน 10 นาทีเลย! แต่เจียงอันครั้งแรกก็ยื้อได้ถึง 15 นาที ภูมิใจได้เลยนะนั่น!”

“ฉันสงสัยว่าขีดจำกัดของเขาอยู่ที่ไหน? เขาจะยื้อให้เกิน 20 นาทีได้หรือเปล่า! จุ๊ๆ งานนี้สนุกแน่!”

“มีขอทานอยู่ที่ไหนบ้าง? ขอเหมามาสักโหลสิ!”

...

ผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ใช้ฝ่ามือโจมตีเจียงอัน

และไม่ใช่วิชาฝ่ามือธรรมดา แต่เป็น 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรฉบับก๊อปปี้

แน่นอนว่ามีแค่ท่า ‘มังกรผยองได้สำนึก’ เท่านั้น!

เพราะมันรวบรวมข้อมูลได้แค่ท่านั้นท่าเดียว

ผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 มาพร้อมรัศมีพลังอันเต็มเปี่ยม พลังฝ่ามือดุดัน ฟาดเข้าใส่หน้าอกของเจียงอันอย่างจัง!

ลูกพี่เจียงคนจริง ไม่พูดเยอะเจ็บคอ!

เจียงอันย่อมไม่ขี้ขลาด!

แน่นอน ต่อให้ขี้ขลาดก็ไม่มีประโยชน์

เพราะระดับพลังของผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ความเร็วในการออกท่าของอีกฝ่ายไวกว่า เขาจะหลบก็ยังลำบาก

ดังนั้น เจียงอันจึงเลือกที่จะปะทะซึ่งหน้า!

18 ฝ่ามือพิชิตมังกรเป็นสุดยอดวิชาสายภายนอก ยิ่งใช้พลังยีนมหาศาลเท่าไหร่ อานุภาพก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ไม่นาน เจียงอันเพิ่งเรียนรู้พลังเก้าเอี้ยง ระดับพลังทะลวงผ่าน พลังยีนในร่างกายพรั่งพรู ก่อเกิดเป็นทุนรอนอันมหาศาล

ยามนี้เมื่อใช้วิชา 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร อานุภาพจึงรุนแรงกว่าแต่ก่อนหลายสิบเท่า

“มังกรเหินเวหา!”

ในที่สุด เจียงอันก็ใช้ออกด้วยท่าที่สอง!

เห็นเพียงเจียงอันกระโดดลอยตัวขึ้นสูง สองฝ่ามือซัดออกพร้อมกัน ฟาดลงมาจากเบื้องบน

มังกรพิโรธที่ก่อตัวจากพลังยีนปรากฏขึ้นกลางอากาศ อ้าปากกว้างพุ่งม้วนตัวเข้าใส่ผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4

ตูม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว!

หน้าอกของเจียงอันถูกฝ่ามือซัด ส่วนศีรษะของผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ถูกกระแทก!

ร่างของเจียงอันกระเด็นถอยหลังไป เซถอยหลังไปห้าก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่

ติ๋ง!

เหงื่อเม็ดโตไหลหยด เจียงอันกุมหน้าอก หอบหายใจอย่างยากลำบาก

หันไปมองผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 กลับถูกเจียงอันซัดกระเด็นไปจนติดมุมกำแพง คอพับคออ่อน แทบจะลุกไม่ขึ้นแล้ว!

“ยินดีด้วย คุณผ่านด่านสำเร็จ!”

ผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 มองเจียงอัน แล้วพูดประโยคนี้ออกมา!

คืนเดียว 13 รอบยังไม่เหนื่อยเท่านี้เลย!

เจียงอันนั่งขัดสมาธิลง โคจรพลังเก้าเอี้ยงฟื้นฟูพลังยีนในร่างกาย

แน่นอนว่า เขาไม่ได้แค่พลังงานหมดเกลี้ยงธรรมดา แต่ยังถูกผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ซัดจนได้รับบาดเจ็บภายในด้วย

สำหรับผู้ฝึกยุทธ ตราบใดที่ไม่ตาย ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่

ออกไปข้างนอกกระดกยาพันธุกรรมสักขวด เดี๋ยวก็กลับมาซ่าได้เหมือนเดิม!

ผู้คนที่อยู่ด้านนอกต่างพากันตะลึงตาค้างไปแล้ว!

หลายคนอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก!

แม่เจ้าโว้ย เจียงอันโดนมนุษย์ต่างดาวสิงร่างไปแล้วแน่ๆ!

“เฮ้ย พวกนายเป็นอะไรกัน? ทำไมเงียบกันหมดล่ะ!”

ฮั่วตงหยางที่นั่งยองๆ อยู่มุมกำแพงทำลายความเงียบขึ้น!

ฮั่วตงหยางถูกโยนไปที่มุมห้อง เลยมองไม่เห็นเหตุการณ์ตอนที่เจียงอันเอาชนะผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4

เมื่อฮั่วตงหยางทำลายความเงียบ ทุกคนก็ค่อยๆ ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง!

ไม่รู้ว่าใครพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“เจียงอันเอาชนะผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ผ่านด่านที่ 4 แล้ว!”

“หา?”

ฮั่วตงหยางได้ยินดังนั้น ก็รีบลุกพรวดพราดขึ้นมา

แต่ทว่า เขาเห็นเพียงฉากที่เจียงอันกำลังนั่งปรับลมปราณเท่านั้น

เขาพลาดฉากที่เด็ดที่สุดไปซะแล้ว!

“เร็วเข้า ฉันขอดูรีเพลย์หน่อย!”

เจียงอันที่ปรับลมปราณเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องทดสอบ

พลังเก้าเอี้ยงมีผลมหัศจรรย์จริงๆ เพียงไม่กี่นาที เขาก็ฟื้นตัวจากสภาวะหมดแรงกลับมาได้

ทุกคนจ้องมองเจียงอันเดินออกมา แต่ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

มองนาย ก็แค่มองนายอยู่อย่างนั้นเงียบๆ!

“พวกนายเป็นอะไรเนี่ย?”

เจียงอันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เพราะทุกคนจ้องเขาเขม็งแบบไม่กะพริบตาเลยสักนิด

วินาทีนั้น เจียงอันรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าบนตัวหายวับไป เขาโดนมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว!

“เจียงอัน!”

ทันใดนั้น เหมือนเขื่อนแตก

ทุกคนพุ่งเข้าใส่เจียงอัน ถาโถมเข้าใส่จนเจียงอันจมหายไปในฝูงชนทันที

“แค่กๆ ฉันยังเจ็บอยู่นะ พวกนายทำแบบนี้ไม่ดีมั้ง!”

“เฮ้ย พวกนายจะทำอะไร? กล้าลวนลามเรอะ!”

“เฮ้ย ใครจับฉัน?”

เจียงอันพูดไม่ออก

โดนฝูงชนรุมล้อมเหมือนฝูงสัตว์ป่าก็ว่าแย่แล้ว ไม่รู้ไอ้บ้าคนไหนแอบฉวยโอกาส ลวนลามร่างกายอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของเขา

เจียงอันอุตส่าห์ดิ้นรนจนหลุดออกมาได้ ได้หายใจหายคอหน่อย

นึกไม่ถึงว่า วินาทีถัดมาคำถามมากมายมหาศาลก็ประดังประเดเข้ามา

“เจียงอัน นายโดนมนุษย์ต่างดาวสิงร่างใช่ไหม?”

“เจียงอัน จะไปหาขอทานแก่ได้ที่ไหน? ขอเหมามาสักโหลสิ!”

“เจียงอัน ท่าสุดท้ายที่นายใช้นายไปเรียนมาจากไหน? โคตรเทพเลย!”

...

ทุกคนมองเจียงอัน ด้วยสีหน้าประมาณว่าถ้านายไม่ตอบจะไม่ปล่อยนายไปแน่ๆ

เจียงอันพูดเนิบๆ ว่า

“จริงๆ แล้ว ขอทานแก่คนนั้นไม่ได้สอนฉันแค่ท่าเดียว แต่สอนตั้งสองท่า”

“เชอะ”

ได้ยินคำตอบของเจียงอัน ทุกคนก็โห่ฮากันอีกรอบ

แต่ทว่า มีคนเริ่มเชื่อแล้ว!

“ฉันตัดสินใจแล้ว คืนนี้ฉันจะไปที่ริมแม่น้ำ ฉันจะไปดักเจอขอทานแก่!”

“เอาฉันไปด้วย ฉันจะพกหมั่นโถวไป เราไปด้วยกัน!”

“พวกนายไปกันสองคน แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปเดตกัน?”

“ไสหัวไปเลย พวกเราผู้ชายทั้งแท่ง!”

“พวกนายจะเป็นสหายที่ดีต่อกันก็ได้นี่!”

...

ไม่ว่าทุกคนจะตกตะลึง หรือไม่เชื่ออย่างไรก็ตาม

แต่เรื่องที่เจียงอันเอาชนะผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 และผ่านด่านที่ 4 ก็เป็นความจริง

ตอนนี้ ไม่ว่าจ้าวจื่อฉี ฉีเฟิง หรือหวังอวิ๋นจะยื้อเวลากับผู้เฝ้าด่านหมายเลข 4 ได้นานแค่ไหนก็ไม่สำคัญแล้ว รางวัลตกเป็นของเจียงอัน

ไป๋ชิงเสวี่ยก้มมองยาพันธุกรรมในมือ ด้วยความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น

เมื่อสักครู่นี้ หากไม่ใช่เพราะฉีเฟิงทักท้วง เธอคงมอบยาพันธุกรรมให้หวังอวิ๋นไปแล้ว

ไป๋ชิงเสวี่ยปรบมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

“ในเมื่อเจียงอันผ่านด่านที่ 4 รางวัลของการทดสอบฝ่าด่านครั้งนี้จึงเป็นของเขา เจียงอัน ออกมารับรางวัลของเธอ นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ!”

เจียงอันได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มแฉ่งออกมารับยาพันธุกรรมไป

ยาพันธุกรรมถือเป็นของดีเลยนะ!

ไป๋ชิงเสวี่ยมองเจียงอันอยู่สองสามที

“คนอื่นแยกย้ายกันได้ เจียงอันตามครูไปที่ห้องพักครู”

เมื่อเจียงอันเดินตามไป๋ชิงเสวี่ยออกไป คนอื่นๆ ก็ทยอยกันแยกย้าย

บนถนนสายเล็กๆ เด็กสาวสองคนเดินเคียงคู่กัน!

คนหนึ่งกำลังลอบหัวเราะ

“นี่ เธอขำอะไร?”

“...”