บทที่ 8 เสียใจภายหลัง

**ยีนหมื่นภพ บทที่ 8 เสียใจภายหลัง**

การสอบภาคปฏิบัติประจำเดือนนี้ผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว แต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยังคงอยู่

โดยเฉพาะเรื่องที่เจียงอันเอาชนะจ้าวจื่อฉีได้ด้วยกระบวนท่าเดียว กลายเป็นหัวข้อสนทนาของเพื่อนๆ หลังเลิกเรียน

“ในเมื่อเจียงอันเอาชนะจ้าวจื่อฉีได้ในท่าเดียว ทำไมเขาไม่ฆ่าคนอื่นให้มากกว่านี้ เพื่อชิงที่หนึ่งล่ะ?”

“นั่นสิ ฝ่ามือนั้นน่ากลัวขนาดนั้น เขามีความสามารถพอที่จะชิงที่หนึ่งได้สบายเลย!”

“ไม่ใช่ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นป่ะ?”

“ท่านั้นขอทานแก่ๆ เป็นคนสอนเขา พวกแกเชื่อเหรอ?”

“ไม่เชื่อ!”

“ทำไมฉันถึงไม่เจอขอทานเทพๆ แบบนั้นบ้างนะ?”

“ได้ยินเจียงอันบอกว่าเห็นขอทานคนนั้นหิวโหยหนาวเหน็บ เลยให้หมั่นโถวขาวๆ ลูกใหญ่ไปลูกหนึ่ง ก็เลยได้เรียนท่าไม้ตายสุดโหดนั้นมา”

“เชอะ เขาต้องโม้แน่ๆ!”

“ใช่ อีกอย่างฉันไม่เคยเจอขอทานเลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ขอทานที่มีวรยุทธ์ล้ำเลิศเลย!”

...

ครูประจำชั้นไป๋ชิงเสวี่ยยุ่งมาก

ตั้งแต่เห็นเจียงอันใช้ฝ่ามืออันทรงพลังท่าทั้น เธอก็ลืมมันไม่ลง

ปัจจุบันมีวิชาฝ่ามืออยู่ไม่น้อย แต่กระบวนท่าที่เจียงอันใช้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เพื่อการนี้ เธอถึงกับไปค้นข้อมูลมากมาย

แต่ผลลัพธ์กลับน่าผิดหวัง!

ไม่มีวิชาฝ่ามือไหนคล้ายคลึงกับที่เจียงอันใช้เลย

เธอกลุ้มใจ

“หรือว่าจะเป็นขอทานแก่สอนให้จริงๆ?”

แล้วเธอก็ส่ายหน้า

เธอไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

ถ้ามีวิชาฝ่ามือลึกล้ำขนาดนั้น คงได้กินดีอยู่ดีไปนานแล้ว จะมาเป็นขอทานทำไม?

...

“จื่อฉี เธอเป็นอะไรไป?”

หลัวอวี้เอ๋อร์ เพื่อนร่วมโต๊ะมองจ้าวจื่อฉีด้วยความสงสัย

ตั้งแต่แพ้เจียงอันในการสอบเมื่อคืน จ้าวจื่อฉีก็แอบเหลียวหลังไปมองบ่อยๆ ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

และตำแหน่งที่เธอมอง ก็คือที่นั่งของเจียงอัน

หลัวอวี้เอ๋อร์แอ่นอก พูดหยอกล้อว่า “จื่อฉี หรือว่าเธอจะปิ๊งเจ้าหน้าอ่อนเจียงอันเข้าให้แล้ว?”

เจียงอันรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวราวหิมะ หน้าตาดี เพื่อนๆ จึงมักเรียกเขาเล่นๆ ว่าหน้าอ่อน

แน่นอนว่าไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร

สมัยเรียน การตั้งฉายาให้กันเป็นเรื่องสนุก บางฉายาจำฝังใจไปตลอดชีวิตด้วยซ้ำ

จ้าวจื่อฉีเงยหน้ามองหลัวอวี้เอ๋อร์

“เธอหน้าอกใหญ่จนว่างงานหรือไง ฉันจะไปชอบเขาได้ยังไง?”

ถ้าถามว่าใครในห้อง ม.6/8 หุ่นดีที่สุด ต้องยกให้หลัวอวี้เอ๋อร์!

จดหมายรักที่เธอได้รับมีมากกว่าจ้าวจื่อฉีเสียอีก!

จ้าวจื่อฉีเติบโตมาในสายสาวบริสุทธิ์ ส่วนหลัวอวี้เอ๋อร์นั้นเดินบนเส้นทางเซ็กซี่ไปไกลลิบ

หลัวอวี้เอ๋อร์หัวเราะร่า

“ถ้าไม่ได้ชอบเจ้าหน้าอ่อนนั่น แล้วเธอแอบมองเขาทำไม? อย่ามาปิดบังเลย ฉันเห็นตั้งนานแล้ว!

ฉันรู้นะว่าเธอเขิน ให้ฉันช่วยส่งจดหมายรักไหม? อุ๊ย แย่จัง ฉันมีประสบการณ์แต่รับจดหมายรัก เรื่องส่งนี่ไม่ค่อยถนัดเลยแฮะ”

จ้าวจื่อฉีทุบหลัวอวี้เอ๋อร์ไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

“ไปเล่นลูกบอลของเธอโน่นไป รู้แต่พูดมั่วซั่ว ฉันแค่สงสัยว่าท่าไม้ตายของเจียงอัน เขาไปเรียนมาจากไหนกันแน่?”

หลัวอวี้เอ๋อร์ทำปากยื่น “เขาก็บอกแล้วไง ว่าเรียนมาจากขอทานแก่คนหนึ่ง”

“เธอเชื่อเหรอ?”

“ฉันก็ไม่เชื่อ งั้นเธอก็ไปถามเขาสิ”

“ถ้าเขาจะพูดความจริง ก็คงไม่ต้องแต่งเรื่องเหลวไหลแบบนี้หรอก!”

หลัวอวี้เอ๋อร์ตบขาจ้าวจื่อฉี “คิกคิก ง่ายจะตาย เขาชอบของเธอตรงนี้นี่นา แค่เธอถลกขากางเกงขึ้นนิดเดียว เขาคงยอมคายความจริงออกมาหมดเปลือกแล้ว”

“ยัยนมโต ออกความคิดบ้าบออะไร ไปเล่นตรงโน้นเลยไป!”

...

หลังห้องเรียน

เจียงอันทำหน้าเศร้า

เขาเสียใจ!

เสียใจมาก!

เสียใจสุดๆ!

“คุณใช้ 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรสังหารศัตรู 1 คน ได้รับ 100 คะแนน”

เมื่อเปิดร้านค้ายีนหมื่นภพแล้วเห็นข้อความนี้ เจียงอันแทบอยากจะหาระเบิดมาปาใส่ตัวเอง

ที่แท้ต้องทำแบบนี้ถึงจะได้คะแนน!

ถ้ารู้อย่างนี้ เมื่อคืนเขาฆ่าคนให้เยอะกว่านี้ก็ดี

แบบนั้นก็จะได้คะแนนมาเพียบ

“เฮ้ย เจียงอัน เป็นอะไรไป?”

เห็นเจียงอันทำท่าเหมือนจะบ้าตาย ฉีเฟิงก็มองด้วยความสงสัย

เจียงอันได้ยินก็ดึงสติตัวเองกลับมา

ไม่ยึดติดกับอดีต โฟกัสกับปัจจุบันและอนาคต

เจียงอันคิดตกได้อย่างรวดเร็ว!

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะหาคะแนนยังไง

ก็คือการผสานยีนจากร้านค้ายีนหมื่นภพ แล้วใช้วิชาที่เรียนมาเอาชนะศัตรู ก็จะได้คะแนน

“ไม่มีอะไร! นายก็รู้ คนเราทุกเดือนมันต้องมีวันที่รู้สึกดาวน์ๆ บ้างแหละ!”

ฉีเฟิงฟังแล้วก็ส่งสายตาให้เจียงอัน: อืม เพื่อน ฉันเข้าใจ!

ฮั่วตงหยางมองเจียงอันด้วยความเซ็ง

“ไหนตกลงกันว่าจะไปด้วยกัน แต่นายแอบซุ่มเงียบ! เจียงอัน นายไม่แฟร์เลย!”

เจียงอันยักไหล่

ฉีเฟิงพูดแซว “ฉันว่าเจียงอันโดนเทพธิดาแห่งโชคเข้าสิงแหงๆ... ขนาดฉันระดับทองแดง 3 ดาว ยังปล่อยฝ่ามือที่ทรงพลังขนาดนั้นไม่ได้เลย”

เจียงอันหัวเราะ “จริงๆ แล้ว ฉันชอบกอดขาเทพธิดาแห่งโชคมากกว่า”

พอเจียงอันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นจ้าวจื่อฉีกำลังแอบมองเขาอยู่

เจียงอันชะงัก อะไรหว่า?

ผู้ฝึกตนระดับทองแดง ปลุกยีนพรสวรรค์ ร่างกายกำเนิดพลังยีน

แบ่งระดับจากอ่อนไปหาแข็งเป็น ทองแดง 1 ดาว, 2 ดาว, 3 ดาว

ตอนนี้เจียงอันมีพลังระดับทองแดง 1 ดาว

ส่วนจ้าวจื่อฉี, ฉีเฟิง, หวังอวิ๋น ในห้องมีพลังระดับทองแดง 3 ดาว

สูงขึ้นไปคือผู้ฝึกตนระดับเงิน

ผู้ฝึกตนระดับเงิน ยีนในร่างกายผ่านการวิวัฒนาการสมบูรณ์ครั้งที่ 1 มีปฏิกิริยาตอบสนองและการคาดการณ์ที่ยอดเยี่ยม นิ้วมือเจาะแผ่นเหล็กได้ หมัดทุบกำแพงแตก ซัดรถบรรทุกปลิวได้

แบ่งจากอ่อนไปหาแข็งเป็น 1 ถึง 3 ดาวเช่นกัน

ถ้าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลินเฉิงซึ่งขึ้นตรงต่อสมาพันธ์มนุษย์ ก็ต้องไปถึงระดับเงินให้ได้

สูงกว่าระดับเงิน คือผู้ฝึกตนระดับทอง

ผู้ฝึกตนระดับทอง ยีนในร่างกายผ่านการวิวัฒนาการสมบูรณ์ครั้งที่ 2 มีพลังฟื้นฟู ปฏิกิริยาตอบสนอง ความแข็งแกร่งของร่างกายและพละกำลังที่เหนือชั้น สามารถถล่มตึกได้ด้วยหมัดเดียว ความเร็วเทียบเท่ารถยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูง

ไป๋ชิงเสวี่ย ครูประจำชั้น ม.6/8 ก็คือผู้ฝึกตนระดับทอง

ที่แกร่งกว่าระดับทอง คือผู้ฝึกตนระดับทองม่วง

ตอนนี้เจียงอันมีพลังระดับทองแดง 1 ดาว

พลังยีนในร่างกายเขายังเบาบางและมีจำกัด

ส่วน 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรเป็นวิชาสายภายนอก ต้องใช้พลังยีนที่หนาแน่นในการขับเคลื่อนถึงจะแสดงอานุภาพได้เต็มที่

อีกสองวิชาก็เช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นพลังจับมังกรหรือไม้เท้าตีสุนัข ยิ่งใช้พลังยีนหนาแน่นเท่าไหร่ อานุภาพก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น

“ต้องหาวิธีปั๊มคะแนนแล้ว!”

เจียงอันตั้งใจจะเรียนวิชาสายภายใน เพื่อเพิ่มพูนพลังยีนและยกระดับพลังฝีมือ

“เฮ้ย เจียงอัน ฉีเฟิง พรุ่งนี้หยุดพวกนายจะทำอะไร?”

วันอาทิตย์เป็นวันหยุด ไม่มีเรียน

ฉีเฟิงตอบก่อน “เหมือนจะไม่มีอะไรทำนะ”

ฮั่วตงหยางพูดต่อ “ฉันก็ไม่มีอะไรทำเป็นพิเศษ งั้นไปทะเลกันเถอะ จุ๊ๆ วิวสวยๆ บิกินี่ แค่คิดก็ฟินแล้ว”

“ไอ้ลามก... พรุ่งนี้อย่าลืมปลุกฉันเช้าๆ ด้วยล่ะ ถ้าชวนหลัวอวี้เอ๋อร์ไปด้วยได้คงจะดี!”

“เจียงอัน นายว่าไง ไปด้วยกันไหม?”