บทที่ 12: ปลิดชีพซาบูสะ!

บทที่ 12: ปลิดชีพซาบูสะ!

คาถาไม้!

มันคือวิชาที่มีสถานะพิเศษอย่างมากในสายตาของนินจาโคโนฮะทุกคน

เพราะคาถาไม้คือพลังของท่านเซ็นจู ฮาชิรามะ เทพเจ้าแห่งนินจา

แถมมันยังเป็นขีดจำกัดสายเลือดขั้นสูงสุดที่เคยสยบสงครามระหว่างรัฐและกำราบเหล่าสัตว์หางมาแล้ว!

จะบอกว่าเป็นวิชาในตำนานก็คงไม่ผิดนัก

นินจาโคโนฮะทุกคนต่างเติบโตมากับการฟังเรื่องเล่าของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 และวิชาคาถาไม้มาทั้งนั้น

แต่ปัญหาก็คือ...

อุจิวะ โย... ไปครอบครองคาถาไม้ของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ได้ยังไงกัน?

ทั้งที่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาเป็นคนของตระกูลอุจิวะ!

นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

มันดูไร้สาระพอๆ กับการที่คนตระกูลฮิวงะจู่ๆ ก็เบิกเนตรวงแหวนขึ้นมาได้นั่นแหละ!

คาคาชิจ้องมองโยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสนสุดขีด

ท่านรุ่นที่ 3 สั่งให้เขาคอยจับตาดูโยเพื่อเช็คว่าหมอนี่ใช้คาถาเทพสายฟ้าเหินได้รึเปล่า

แต่จนถึงตอนนี้วิชาเทพสายฟ้าเหินยังไม่โผล่มาให้เห็น กลับกลายเป็นว่าเจอคาถาไม้เข้าซะก่อน

คาคาชิแทบจะนึกภาพออกเลยว่า ถ้าท่านรุ่นที่ 3 รู้เรื่องนี้เข้า สีหน้าคงจะเปลี่ยนไปขนาดไหน

"บ้าเอ๊ย! อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย!"

ซาบูสะติดอยู่กลางป่าทึบเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม

เขาเหวี่ยงดาบสะบั้นคอสุดแรงเกิด ฟันต้นไม้ขาดไปทีละต้น แต่มันก็งอกขึ้นมาใหม่ไม่หยุดซะที

จนตอนนี้จักระของเขาเริ่มจะหมดแรง แถมกิ่งไม้แหลมคมยังบาดตามตัวจนเป็นแผลนับไม่ถ้วน

โยมองดูซาบูสะที่กำลังดิ้นรนอยู่ในดงไม้ที่พันกันมั่วซั่ว แล้วก็ชูมืออีกข้างขึ้น

"คาถาไม้: วิชาเสียบสังหาร!"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!!!

กิ่งไม้ที่เติบโตอย่างรวดเร็วพลันแตกหนามแหลมคมพุ่งออกมาทันที

ไม้แหลมพุ่งเข้าใส่ซาบูสะจากทุกทิศทาง ทั้งบน ล่าง ซ้าย ขวา

"ไม่นะ!!!"

ซาบูสะคำรามลั่นพร้อมกับกวัดแกว่งดาบป้องกันตัวสุดชีวิต

แต่ดาบสะบั้นคอก็กันได้เพียงส่วนน้อยเท่านั้น

หนามไม้จำนวนมหาศาลพุ่งทะลุร่างซาบูสะในพริบตา!

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เลือดกระเซ็นไปทั่วอากาศราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงโรยอย่างน่าเศร้า

ซาบูสะยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

เขาก้มลงมองร่างกายตัวเองที่ตอนนี้แทบจะเป็นรูพรุนไปทั้งตัว

หนามไม้นับไม่ถ้วนเสียบทะลุอก ท้อง และแขนขา ตรึงเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนา

"ฉันจะ... มาตายด้วยน้ำมือเด็กเหลือขอแบบนี้ได้ยังไง..."

แววตาของซาบูสะเริ่มพร่ามัว ดาบสะบั้นคอหลุดจากมือกระแทกพื้นสะพานเสียงดังสนั่น

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมไปทั่วสะพาน!

หมอกหนาจางหายไปจนหมด เหลือเพียงป่าขนาดย่อมที่เพิ่งเกิดขึ้นซึ่งกำลังสั่นไหวเบาๆ ตามแรงลม

นารูโตะและซาสึเกะที่หลุดออกมาจากคาถากระจกเงาสื่อน้ำแข็งเห็นเหตุการณ์พอดีถึงกับยืนอ้าปากค้าง

"ท่านซาบูสะ!"

ฮาคุวิ่งโผเข้าหาซาบูสะ โมโมจิ ที่ถูกไม้เสียบจนพรุน

เขาทรุดตัวลงต่อหน้าศพซาบูสะ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง

น้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาที่แสนอ่อนโยนและโศกเศร้า

สำหรับฮาคุแล้ว ท่านซาบูสะคือเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เขายังมีชีวิตอยู่

ในเมื่อท่านซาบูสะตายไปแล้ว เขาก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะอยู่ต่ออีกต่อไป

"เฮ้! นายจะทำอะไรน่ะ!"

นารูโตะกับซาสึเกะรีบวิ่งเข้าไปหาฮาคุด้วยท่าทางระแวดระวัง

จู่ๆ ฮาคุก็ชูมือขึ้นพร้อมกับเข็มเซนบอนในมือ แล้วแทงมันเข้าที่คอตัวเองทันที

"นายทำบ้าอะไรของนายน่ะ?"

นารูโตะตกใจมาก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงตัดสินใจปลิดชีพตัวเองแบบนี้

ซาสึเกะและนารูโตะมองดูภาพนั้นเงียบๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

"น่าเสียดายจริงๆ"

โยพึมพำออกมาจากใจจริง

เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าฮาคุหรอก แต่ในเมื่อเจ้าตัวอยากตาย เขาก็คงไม่เข้าไปขวาง

ในความคิดของโย คนที่ถูกล้างสมองมาอย่างสมบูรณ์แบบฮาคุหรือคิมิมารุ ตายไปสะยังจะดีกว่าต้องอยู่แบบไร้จุดหมาย

การมีชีวิตอยู่ต่อไปมันจะไปมีความหมายอะไร?

แต่น่าเสียดายที่ขีดจำกัดสายเลือดคาถาน้ำแข็งอาจจะต้องสูญสิ้นไปพร้อมกับหมอนี่

"ฝังศพพวกเขาเสร็จแล้วเราค่อยไปต่อเถอะ"

คาคาชิถอนหายใจออกมา

โย นารูโตะ และซาสึเกะพยักหน้าเตรียมจัดการตามนั้น

แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่แสนจองหองก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันหดหู่ลง

"ไร้ประโยชน์! ไร้ค่าจริงๆ! ซาบูสะ ไอ้สวะนั่น เอาเงินฉันไปตั้งเยอะแต่ดันมาตายง่ายๆ แบบนี้งั้นหรอ?"

ทุกคนหันไปมองตามเสียง

นั่นคือกาโต้ มหาเศรษฐีจอมโลภที่พาพวกนักเลงหน้าตาดุร้ายถือดาบกลุ่มใหญ่มาปรากฏตัวที่หัวสะพาน

กาโต้มองศพซาบูสะที่ตายตาไม่หลับแล้วด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย

จากนั้นเขาก็หันมามองโยและคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่ชั่วร้าย โดยเฉพาะกับท่านทาซึนะ

"หึ! จัดการพวกมันซะ! ฆ่าให้เกลี้ยง แล้วพังสะพานเฮงซวยนี่ทิ้งซะ!" กาโต้สะบัดมือสั่ง

ลูกน้องนับสิบคนพากันวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนด่าทอ

"แย่แล้ว!"

นารูโตะกับซาสึเกะสีหน้าเปลี่ยนไป รีบตั้งท่าเตรียมสู้ทันที

ศัตรูมีจำนวนเยอะมากจนทำให้พวกเขารู้สึกกดดันไม่น้อย คาคาชิเองก็กำคุไนไว้แน่น พร้อมลุยได้ทุกเมื่อ

"หนวกหูจริง!"

โยมองพวกนั้นด้วยสายตาเย็นชา แค่กลุ่มคนธรรมดา กล้าดียังไงมาทำอวดดีต่อหน้าเขา?

"คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง!"

บึ้ม!!!!

เปลวเพลิงสีส้มแดงมหึมาพุ่งเข้าโอบล้อมกาโต้และพวกลูกน้องไว้ทันที

พวกนั้นไม่มีแม้แต่เวลาจะร้องขอชีวิต ก่อนจะถูกเผาเป็นจลกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาที่สัมผัสไฟ

"ไม่นะ! อย่าาา!!"

ความอวดดีของกาโต้กลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด เขาพยายามจะวิ่งหนีแต่ก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปแล้ว

เพียงแค่ชั่วอึดใจ เปลวไฟก็ค่อยๆ มอดดับลง

พื้นที่ตรงหัวสะพานว่างเปล่าไร้ผู้คน

กาโต้กับพวกนักเลงหลายสิบคนหายวับไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยการเผาไหม้ที่สยดสยอง

นารูโตะกับซาสึเกะจ้องมองพื้นดินที่ไหม้เกรียมนั้นด้วยอาการตกตะลึงจนตัวแข็ง

คาถาไฟเมื่อกี้มันรุนแรงจนน่าขนลุก พลังทำลายขนาดนี้มันคือวิชาคาถาไฟจริงๆ งั้นหรอ?

คาคาชิเองก็พูดไม่ออก ในใจเขารู้สึกทึ่งและตกใจมาก

เขารู้สึกได้เลยว่าตอนที่โยประลองกับเขา หมอนี่คงออมมือไว้เยอะแน่ๆ ถ้าต้องรับคาถาไฟระดับนั้น เขาจะป้องกันได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

โยตบมือเบาๆ แล้วหันไปมองศพของฮาคุและซาบูสะ

"นารูโตะ ซาสึเกะ ไปฝังศพพวกเขากันเถอะ"

"อะ...อื้ม! ได้เลย!"

นารูโตะพยักหน้ารัวๆ ซาสึเกะไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองโยแวบหนึ่ง ก่อนจะอุ้มร่างซาบูสะเดินออกไปจากสะพาน

นารูโตะแบกร่างฮาคุตามไป เหลือเพียงโยกับคาคาชิอยู่บนสะพานที่กว้างขวางนั้น

"โย นายไปมีวิชาคาถาไม้ได้ยังไง?" คาคาชิจ้องหน้าถามตรงๆ

โยกางมือออกทำท่าทางสบายๆ

"อ๋อ เรื่องนั้นหรอครับ มันเพิ่งจะได้หลังจากเรามาถึงแคว้นแห่งคลื่นนี่เอง"

"ผมใช้คาถาแยกเงาหลายร่างที่นารูโตะสอนมา สร้างร่างแยกเงานับร้อยไปช่วยกันวิจัยเรื่องคาถาไม้"

"เมื่อไม่กี่วันก่อนก็เลยโชคดีทำสำเร็จน่ะครับ"

เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ ทั่วไป แต่สำหรับคาคาชิ คำพูดนั้นมันดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่า

เพิ่งมาถึงแคว้นแห่งคลื่นเองนะ? ผ่านมานานแค่ไหนกันเชียว? อย่างมากก็แค่เดือนเดียว!

การใช้ร่างแยกเงาหลายร่างมาเร่งความเร็วในการฝึก... ในทางทฤษฎีมันก็ทำได้อยู่หอก แต่นั่นมันวิชาต้องห้ามนะ! ภาระทางจิตใจและจักระมันมหาศาลมาก!

ใช้ร่างแยกนับร้อยวิจัยทั้งวันทั้งคืน... จนทำสำเร็จเนี่ยนะ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน!!!

ถ้าคาถาไม้มันฝึกง่ายขนาดนั้น ตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้านนินจามา ก็คงไม่ได้มีแค่ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1 คนเดียวหรอกที่ใช้ได้ แล้วทำไมโยถึงทำได้ล่ะ?

ถึงแม้กาโต้จะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่สะพานแห่งความหวังที่จะเชื่อมแคว้นแห่งคลื่นก็ยังสร้างไม่เสร็จดี

หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว คาคาชิก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่รีบกลับโคโนฮะตอนนี้ แต่จะอยู่คุ้มกันทาซึนะต่อ เขาตั้งใจจะเฝ้าดูจนกว่าสะพานจะสร้างเสร็จสมบูรณ์

พลังที่เหนือชั้นของโยกลายเป็นแรงกระตุ้นให้นารูโตะและซาสึเกะอย่างมาก ทั้งคู่พากันไปรบเร้าคาคาชิเพื่อให้เขาสอนวิชานินจาเทพๆ ให้บ้าง

คาคาชิรำคาญความตื๊อของพวกเด็กๆ เลยบอกไปว่า

"ก่อนจะเรียนคาถานินจาใหม่ๆ พวกนายต้องสร้างพื้นฐานให้แน่นก่อน"

"เพราะงั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะเริ่มฝึกปีนต้นไม้กับเดินบนน้ำกัน!"

"นี่คือวิธีฝึกควบคุมจักระให้แม่นยำที่สุด"

"ปีนต้นไม้หรอ? เดินบนน้ำได้ด้วยหรอครับ?"

"ฝึกแบบนั้นมันจะไปดีตรงไหนกัน อาจารย์คาคาชิไม่อยากสอนวิชาเจ๋งๆ ให้พวกเรามากกว่าล่ะมั้ง?"

"ขี้เหนียวจัง!"