บทที่ 18 กลยุทธ์จากตำรา"36 กลยุทธ์"

เมื่อได้ยินกลยุทธ์ของฝูซู ฉินหวังเจิ้งซึ่งไม่ได้ให้ความสนใจจะฟังในตอนแรก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที

แต่เว่ยเหลียน ไม่สนใจใบหน้าของกำลังอึ้งของฉินหวังเจิ้งและยังคงพูดคุยอย่างร่าเริง

"ในฐานะขุนนางภายในจางเหอ มีการจัดการเรื่องการบริหารรัฐภายประเทศและจัดอาหารและงบประมาณอย่างเป็นระเบียบ “

“หากจางเหอหายไป ภัยคุกคามต่อรัฐในภาคใต้จะไม่เพียงลดมากกว่าครึ่งเท่านั้น” เว่ยเหลียนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และยืนตรง

ทุกคนต่างมองฝูซูด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะคิดแผนการร้ายเช่นนี้ ฆ่าคนด้วยมีดและตัดปีกของอีกฝ่ายโดยไม่เสียทหารแม้แต่คนเดียว

ประมาณว่าจิวยี่ช่วยเขาฆ่าจางเหอและเขาควรจะขอบคุณตัวเองสำหรับความช่วยเหลือของเขา อาจกล่าวได้ว่า

"ฉันถูกขายและฉันยังช่วยนับเงินด้วย"

เมื่อหลู่บูเว่ยได้ยินกลยุทธ์ของฝูซู เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลัง เขาเสียใจที่เขาไม่ควรเป็นศัตรูกับอีกฝ่ายเลย

พระราชวังเจิ้งหยางเงียบสงัด และบรรดาขุนนางและขันทีในโถง ต่างก็มองดูฝูซูด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่ากลยุทธ์ที่เฉียบแหลมเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

ฉินหวังเจิ้งมองไปที่ฝูซูอย่างชื่นชม "เป็นแผนที่ยอดเยี่ยมมาก"

"แน่นอนการอ่านตำรา 36กลยุทธ์ของฉันไม่ได้ไร้ค่า" ตั้งแต่ได้ตำรา36 กลยุทธ์ ฝูซูก็พยายามอ่านมันทุกวันอย่างเข้มข้น บางอย่างโดยเฉพาะบางกลยุทธ์ก็ยิ่งเชี่ยวชาญมากขึ้น

“ในเมื่อลูกเป็นคนคิดแผนนี้ขึ้นมา พ่อจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกดำเนินแผนนี้ทำได้ใช่ไหม” ฉินหวังเจิ้งจัดการเรื่องนี้ด้วยสีหน้าไร้ข้อกังขา

“ขอรับท่านพ่อ” ฝูซูพยักหน้า

เขาอยากไปที่หานจริงๆเพราะสถานะที่นั้นมีเหล่าดอกบัวสีแดงน่ารัก นกหยูที่อ่อนโยนและสวยงาม และสาวสีม่วงผู้ลึกลับและสง่างามรอเขาอยู่ ฝูซูจะไม่ยอมพลาดกับเรื่องจะได้เจอสาวงามแบบนี้

เมาสุราแล้วนอนบนตักของสาวงาม ตื่นเช้ามาและดูแลโลก

หากไม่มีสาวงาม แม้ว่าคุณจะได้โลกทั้งใบมา มันก็จะเปล่าเปลี่ยว

แต่การไปก็คือไป ฝูซูไม่อยากไปเปล่าๆเขาต้องได้ประโยชน์ไปด้วย

“เอ่อ คือว่าท่านพ่อ…”

ฝูซูจงใจแสร้งอาย

"ถ้าลูกอยากจะบอกอะไรอีก ก็พูดมาได้เลย"

ฉินหวังเจิ้งขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาไม่มีความสุขเล็กน้อย เขารู้สึกว่าฝูซูห่างเหินกับเขาออกไป

“ข้ากังวลว่าจะมีสถานการณ์พิเศษระหว่างทาง หากกองกำลังป้องกันท้องถิ่นจำเป็นต้องระดมพลในเวลานั้น พวกเขาจะไม่ฟังคำสั่งของข้าได้”

ฝูซูพูดเสียงเบา

“อืม…นั่นก็จริง”

ฉินหวังเจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง และมันก็จริงไม่มีใครสามารถเลี่ยงการเผชิญกับสถานการณ์พิเศษได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่อีกฝ่ายรู้จักตัวตนของฝูซู พวกเขาจะส่งคนมาสกัดกั้นและสังหารเขาอย่างแน่นอน

"งั้นเอาเดวพ่อจัดการให้"

ฉินหวังเจิ้งพยักหน้า เขาไม่ต้องการให้ลูกชายของเขาตายเช่นกัน

"แม่ทัพเมิ่ง พรมแดนติดกับภาคใต้อยู่ที่ไหน และกองทัพใดคอยประจำคุ้มกันอยู่ที่นั้น"

ฉินหวังเจิ้งหันมองไปยังเมิ่งอูด้านล่าง

"รายงานฝ่าบาท พรมแดนติดกับภาคใต้คือฝูหยง และแม่ทัพผู้ประจำอยู่ที่นั้นเป็นบุตรชายของนายพลหวาง เจี้ยน—หวาง เบ็นและกองร้อยของเขา" เมิ่งอู กล่าวอธิบายกับฉินหวังเจิ้ง

การให้กองทัพเข้มแข็งของประเทศรักษาดินแดน ถือว่าเป็นมาตราฐานที่ทุกประเทศเห็นชอบ

หากทหารที่เหลืออยู่คู่หนึ่งละนายพลที่พ่ายแพ้ปกป้องดินแดน คาดว่าพวกเขาจะถูกโจมตีที่ประตูในวันรุ่งขึ้น และเมืองจะถูกเจาะในวันที่สาม

ดังนั้นทุกประเทศจึงจัดทหารที่ทรงอำนาจที่สุดไว้ที่ชายแดนเพื่อป้องกันประเทศ

นอกจากชายแดนแล้ว ยังมีสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่มีทหารคอยคุ้มกันแน่นหนา และนั่นคือ เมืองหลวง เพื่อป้องกันมือสังหารจากการโจมตี มีกองกำลังจำนวนมากกระจายอยู่อย่างหนาแน่นรอบๆเมืองหลวง ประกอบด้วยคนที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ

เมืองหลวงคือหัวใจ ไม่มีหัวใจ แม้ว่าแขนขาจะแข็งแรงก็ไม่ช่วยอะไร

"โอ้ มันกลายเป็นกองทัพร้อยสงครามของแม่ทัพหวาง"

ฉินหวังเจิ้งพยักหน้า ตระกูลเมิ่งมีทหารม้าไฟสีทอง ตระกูลหวังมีกองทัพร้อยสงคราม และข้างๆ เขาคือนักดาบอินทรีเหล็ก เหล่านี้คือ กองทหารที่มีชื่อเสียงของใน7 อาณาจักร

“ฝูซู ฉันสามารถให้ป้ายขุนพลของทหารแก่คุณได้ เพื่อที่ลูกจะได้สั่งกองกำลังไปได้ แต่อย่าทำให้พ่อผิดหวังละ” ฉินหวังเจิ้งพูดทีละคำ

“ท่านพ่อ ไม่ต้องห่วง ลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวังแน่นอน” ฝูซูดีใจมาก ไม่นึกว่าฉินหวังเจิ้งจะไว้ใจเขามากขนาดนี้ถึงขนาดมอบป้ายขุนพลให้เขา

จากนั้นฉินหวังเจิ้งมอบป้ายรูปเสือครึ่งหนึ่งให้ขันทีหลี่ และขันทีหลี่มอบป้ายเสือให้ฝูซู

• ·····

หลังจากการประชุม ทุกคนออกจากวังเสี้ยนหยางและฝูซูก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาอำลาฉินหวังเจิ้งและกลับไปที่ที่พักของเขา

ในเวลานี้ฝูซูไม่สามารถรอที่จะออกไปนอกพระราชวังเพื่อดู

ฝูซูเรียกการ์ดของเขา เตียนอุย,ฮัวหยง,หลินชง, ชีซีและเฉินชิงจือออกมาฝูซูได้เตรียมการไว้แล้ว

เฉินชิงจือเป็นหนุ่มรูปงามที่มีพรสวรรค์ การอยู่ในที่แห่งนี้มากเกินกว่าจะเหมือนฝังความสามารถของเขาไว้ได้ ดังนั้นฝูซูจึงขอให้ท่านแม่และจ้าวจีปล่อยให้พวกเขาออกไปทางประตูหลังและจัดให้เขาฝึกฝนกองทัพ

ฝูซูเชื่อว่าพรสวรรค์ของ เฉินชิงจือจะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน และวันหนึ่ง เขาจะสร้างความประหลาดใจที่เหนือจินตนาการให้กับตัวเอง

พรสวรรค์ของเฉินชิงจือ นั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าเมิ่งเทียนและหวังเหลียนอย่างแน่นอน กองทัพชุดขาวที่ได้รับการฝึกฝนโดยเขานั้นไร้เทียมทานและอยู่ยงคงกระพันพวกเขาสามารถทำลายเมืองได้หลายสิบเมืองในเวลาเพียงไม่กี่วัน

สิ่งนี้ไม่มีใครเทียบได้กับ เตียนอุย,ฮัวหยง,หลินชง และคนอื่นๆ ดังนั้นเฉินชิงจือ จึงสามารถเป็นพรสวรรค์ที่เปล่งประกายได้ ในขณะที่ฮัวหยงและหลินชงเป็นได้เพียงแค่พรสวรรค์ทั่วไปเท่านั้น

ฝูซูมองไปที่ เตียนอุย,ฮัวหยง,หลินชง และชีซี อดไม่ได้ที่จะแสดงความชื่นชมในสายตาของเขา คนเหล่านี้ภักดีต่อเขาและพวกเขาคือกองกำลังให้เขาปกครองโลก