บทที่ 10: คาถาไม้ !!

บทที่ 10: คาถาไม้ !!

ทีม 7 ยังคงออกเดินทางมุ่งหน้าต่อไป การพัฒนาของโลกใบนี้บางทีมันก็อธิบายยากจริงๆ ทั้งที่มีของไฮเทคอย่างโทรทัศน์กับคอมพิวเตอร์ แต่ถนนหนทางในยุคนี้กลับไม่มีที่มันดีๆ ให้ใช้เลยสักสาย ถึงอย่างนั้น ทิวทัศน์ระหว่างทางก็จัดว่าสวยงามมากทีเดียว โยหัวเราะร่าพลางชวนนารูโตะคุยไปตลอดทาง ราวกับว่าพวกเขากำลังมาเที่ยวพักผ่อนกันมากกว่า ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว ทั้งทีมก็เดินผ่านแอ่งน้ำธรรมดาๆ แห่งหนึ่งไปแล้ว

ซ่า!

ร่างสีดำสองร่างพุ่งพรวดออกมาจากแอ่งน้ำราวกับภูตผี พวกมันสวมผ้าคาดศีรษะของหมู่บ้านคิริคะงาคุเระ และมีผ้าพันแผลพันรอบใบหน้า พวกมันใช้โซ่ที่มีกรงเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่ทาซึนะทันที

"อ๊ากกก!!"

ทาซึนะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง

"นะ... นินจางั้นหรอ!"

นารูโตะที่ไม่เคยเจอสถานการณ์จริงแบบนี้ถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว ลืมแม้กระทั่งจะชักคุไนออกมาสู้ ซาสึเกะหรี่ตาลงและพยายามจะพุ่งออกไปช่วยตามสัญชาตญาณ แต่การฝืนใช้คาถาแยกเงาพันร่างก่อนหน้านี้ทำให้จักระของเขาอ่อนแรงลงมาก ขาของเขาไม่มีแรงจนเกือบล้ม ทำได้แค่ยืนมองร่างมืดทั้งสองโจมตีเข้ามา ส่วนคาคาชิ รายนั้นแสดงบทผู้เคราะห์ร้ายได้โอเวอร์ซะยิ่งกว่านารูโตะสะอีก โดยแกล้งโดน "ฆ่า" ตายตั้งแต่เริ่มปะทะกัน

"อาจารย์คาคาชิ!!!"

นารูโตะตาแทบถลนออกมา หน้าซีดเผือดลงในทันที

"ชิ! อาจารย์คาคาชิ ฉันให้คะแนนการแสดงของอาจารย์แค่ 66 จากเต็มหมื่นพอสะมั้ง!"

โยบ่นอุบอิบพลางรีบประสานอินด้วยมือขวาอย่างรวดเร็ว

"คาถาไฟ: กระสุนเพลิงมังกรไฟ!"

ตูม!!!

เปลวไฟมหาศาลพุ่งออกมาอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด มันรวมตัวกันกลายเป็นมังกรไฟยักษ์ที่ร้อนระอุ อ้าปากกว้างหวังจะขย้ำศัตรู รอยยิ้มเยาะเย้ยบนหน้าของพี่น้องอสูรแข็งค้าง เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวทันที เด็กเหลือขอคนนี้สามารถใช้คาถาไฟที่น่าสยดสยองขนาดนี้ได้ในพริบตาเลยงั้นหรอ?

"ไม่นะ!!!"

เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เมื่อไฟสงบลง ก็เหลือเพียงควันจางๆ สองสายเท่านั้น นินจาถอนตัวจากคิริทั้งสองคนพร้อมอาวุธ ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปในพริบตา! เป็นการสังหารที่เด็ดขาดในท่าเดียว!

"ขะ... แข็งแกร่ง !"

ทาซึนะทรุดอยู่กับพื้น มองไปที่โยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนแรกเขาคิดว่าโยกับอีกสองคนเป็นแค่เด็กกะโปโลดูไม่น่าพึ่งพาได้ แต่ในวินาทีนั้นเองทาซึนะก็รู้ว่าเขาคิดผิด ผิดถนัดเลย! นารูโตะอาจจะดูพึ่งพาไม่ได้ แต่เด็กที่ชื่อโยคนนี้เก่งกาจอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว

"อาจารย์คาคาชิ ออกมาได้แล้วน่า!"

โยหันไปมองทางหนึ่งแล้วพูดแซวขึ้นมา คาคาชิค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้อย่างช้าๆ

"ฮ่าๆ รอดตายมาได้เพราะโยแท้ๆ เลยนะเนี่ย"

โยรู้สึกหมดท่ากับคาคาชิจริงๆ การแสดงของเขามันห่วยแตกเกินไป ด้วยฝีมือการแสดงแบบนั้น เขายังแย่ยิ่งกว่านักแสดงหนังผู้ใหญ่สะอีก มันดูปลอมจนทนดูไม่ได้! หลังจากจัดการพี่น้องอสูรเสร็จ ในที่สุดทุกคนก็เดินทางมาถึงแคว้นแห่งคลื่น ประเทศเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยมหาสมุทรแห่งนี้เต็มไปด้วยความยากจนไปทุกแห่งหน บ้านเมืองทรุดโทรม ผู้คนซูบผอมและมีแต่ความกังวลปกคลุมไปทั่ว... หลังจากได้รับรู้สถานการณ์จริงจากทาซึนะ คาคาชิก็ตัดสินใจได้ทันที

"ถ้าอย่างนั้น ภารกิจของเราเปลี่ยนไปแล้ว เราจะคุ้มครองนายทาซึนะจนกว่าสะพานจะสร้างเสร็จ"

พอได้ยินว่าภารกิจยกระดับ นารูโตะก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลย กลับกันเขายิ่งฮึกเหิมกำหมัดแน่น

"ไม่ต้องห่วงครับคุณทาซึนะ! ปล่อยให้กาโต้กับลูกน้องเป็นหน้าที่ของ อุซึมากิ นารูโตะ ผู้นี้เอง!"

ซาสึเกะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหึออกมาเบาๆ ถึงไม่พูดแต่แววตาก็บ่งบอกว่าพร้อมสู้ ส่วนโยยังคงทำท่าทางเฉยเมย อันที่จริงการอยู่ที่แคว้นแห่งคลื่นมันเข้าทางเขาชัดๆ เพราะอยู่ห่างไกลจากโคโนฮะ เขาเลยใช้คาถาแยกเงาพันร่างฝึกคาถาไม้ต่อได้อย่างเต็มที่ โยสัมผัสได้ว่า อีกไม่นานเขาจะใช้คาถาไม้ได้สำเร็จแน่! แล้วทีม 7 ก็เข้าพักอาศัยที่บ้านของทาซึนะ คาคาชิรับผิดชอบความปลอดภัยและวางแผนการรบ พร้อมกับคอยสอนพื้นฐานให้นารูโตะกับซาสึเกะ ส่วนโยก็ใช้เทพสายฟ้าเหินวาร์ปหนีไปที่ป่าลึกอันห่างไกล

"คาถาแยกเงาพันร่าง!"

โยประสานอินอย่างรวดเร็ว ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ร่างแยกนับร้อยปรากฏตัวขึ้นเต็มพื้นที่ในพริบตา

"กลุ่มที่ 1 ถึง 100 พวกนายไปฝึกการแปลงคุณสมบัติและรูปร่างของจักระธาตุดิน!"

"กลุ่มที่ 101 ถึง 200 ฝึกการแปลงคุณสมบัติและรูปร่างของจักระธาตุน้ำ!"

"กลุ่มที่ 201 ถึง 300 ลองหลอมรวมธาตุน้ำกับดินเข้าด้วยกันสะ!"

"ส่วนกลุ่มที่ 301 ฝึกการปลดปล่อยจักระธาตุหยาง..."

ร่างแยกทุกร่างมีความคิดเป็นของตัวเอง เมื่อได้รับคำสั่งก็เริ่มฝึกตามหน้าที่ทันที คาถาไม้! มันคือการผสมระหว่างจักระธาตุน้ำกับธาตุดิน โดยมีธาตุหยางเป็นตัวมอบพลังชีวิต ฟังดูเหมือนง่าย แต่ทำจริงๆ มันยากมหาศาล! โยต้องใช้วิธีลองผิดลองถูกแบบนี้ ฝึกซ้ำๆ ล้มเหลวแล้วร่างแยกก็กระจายหายไป ประสบการณ์ก็ไหลกลับมา เขาใช้จำนวนร่างแยกเพื่อซื้อเวลาและสะสมประสบการณ์ให้มากที่สุด ความเข้าใจในคาถาไม้ของโยพุ่งทะยานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ควบคู่ไปกับการฝึกธาตุน้ำและธาตุดินที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เขาจัดระเบียบ วิเคราะห์ และปรับปรุงการฝึกตลอดเวลา... จนกระทั่งครึ่งเดือนผ่านไป

"จักระธาตุดินคือรากฐานและโครงสร้าง!"

"จักระธาตุน้ำคือการหล่อเลี้ยงและการไหลเวียน!"

"จักระธาตุหยางคือการสร้างและกำเนิดพลังชีวิต!"

"จากประสบการณ์ทั้งหมด การรวมสามธาตุในสัดส่วน 5 ต่อ 4 ต่อ 1 นี่แหละสมดุลที่สุด!"

"ลองดูเลยแล้วกัน!"

โยควบคุมจักระทั้งสามสายอย่างระมัดระวัง ให้พวกมันหลอมรวมกันในสัดส่วนที่คำนวณไว้ ดินเป็นฐาน น้ำเป็นสื่อนำ และธาตุหยางเป็นตัวเติมพลัง!

"ตอนนี้แหละ!"

แววตาของโยเป็นประกายขณะอัดพลังธาตุหยางเข้าไปในจักระน้ำและดินที่เริ่มหลอมรวมกัน วูบ... แสงสีเขียวมรกตที่ดูอ่อนโยนและสดใสก็ผลิบานออกมา จักระที่มีคุณสมบัติดินและน้ำเริ่มแปรสภาพราวกับมีวิญญาณสถิตอยู่ เปลี่ยนแปลงกลายเป็นสสารที่มีชีวิต

แล้วในที่สุด ต้นอ่อนสีเขียวมรกตเล็กๆ ก็งอกออกมาจากบอลจักระและเติบโตขึ้นจริงๆ มันสูงเท่าปลายนิ้ว ดูบอบบางจนเหมือนโดนลมพัดเบาๆ ก็คงล้ม แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันคือ "ไม้" มันส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวและมีการเติบโตเหมือนพืชจริงๆ ทุกประการ!

"ได้ผลแล้ว!!"

ถึงจะพยายามนิ่งแค่ไหน แต่โยก็ซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่มิด ขอบคุณสวรรค์จริงๆ! หลังจากฝึกหนักมาครึ่งเดือนและใช้ร่างแยกนับไม่ถ้วน ในที่สุดผลลัพธ์ที่หอมหวานก็มาถึงสะที โยประคองต้นอ่อนนั้นด้วยจักระอย่างเบามือ ราวกับมันคือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก

"ถึงจะยังดูไม่แข็งแรงเท่าไหร่ แต่นี่แหละคือ... คาถาไม้!"

การเริ่มจากศูนย์ไปถึงหนึ่งน่ะยากที่สุด! แต่ตอนนี้โยทำขั้นตอนนี้สำเร็จแล้ว! นารูโตะกับคนอื่นๆ คงคาดไม่ถึงแน่ว่าเขาแอบทำเรื่องสุดยอดขนาดนี้อยู่ นั่นหมายความว่าประตูสู่ความลับของคาถาไม้ได้เปิดออกให้เขาแล้วอย่างแท้จริง หลังจากนี้ เขาจะทำให้มันเติบโตจนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ หรือแม้แต่ป่าทึบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งแผ่นดินเลยก็ได้!